ajeczka

Ja się zawsze śmieję, że pies, który ma różowy pysk (a Rino taki ma) nie może być "psem mordercą". Teraz mam pod opieką dodatkowo sukę amstaffa. Śliczna, acz troszkę rozpieszczona panienka. Rano byłam w lesie z moim "mordercami" na smyczy. Zobaczyłam na ścieżce panią z nowofundlandem. Znam ją z widzenia i wiem, że pies nie lubi innych pobratymców, ona drobniutka prowadzi go na cienkiej smyczy. Zeszłam jej z drogi głęboko w las, bo nie chcę ryzykować starcia z jej futrzakiem. Lubię te psy, bardzo mi się podobają, ale widziałam już jak pani leci za nim, a on robi co chce. Byłoby mniej zabawnie dla mnie gdybym zauważyła ją w ostatniej chwili.

Wrzucam warzywa do malaksera na noże do szatkowania mięsa. Wychodzi papka. To prawie jak blender.

Nie myję, rudy potrafi "opanierować" mięso zanim je zje więc sobie darowałam. [IMG]http://imageshack.us/a/img835/589/dsc00548cq.jpg[/IMG]

W temacie ttb: Rudy jest mixem. Jakby ktoś się do nas włamywał to najpierw narobi dużo hałasu, a potem jeszcze zrobi włamywaczowi kawę i przyniesie piłeczkę :( Ludzi uwielbia. Widocznie jak biega w zielonej obroży na lince w lesie nie wygląda groźnie, bo nikt na jego widok nie łapie swoich małych (grzecznych) piesków. Psy się poznają, bawią i idą w swoją stronę. Nie zawsze tak było. Rino jest stale szkolony. Ostatnio miałam swój mały sukces, bo udało mi się go odwołać od dużego psa, który go wyraźnie prowokował. Polecenie "puść" dopracowane do perfekcji. Kiedyś, na naszej psiej łące nowy ast został zaatakowany przez alano, rudy rzucił mu się na pomoc. Mojemu wystarczyło "puść", alano musiałam odciągnąć. Udało się. Bez problemu zapanowałam nad dwoma kundlami (mixem asta i alano), a nie jestem silną kobietą. Widziałam jak walczy ttb, mój został zaatakowany przez laba. Dom z ogrodem to dobry pomysł, ale mój rudy traktuje to jak balkon. Spacery muszą być tak samo jak w bloku.

Mój ttb ma w nosie ludzi. W sytuacjach kiedy ktoś ma jakieś do niego pretensje, że to pies morderca mówię, że w tym związku ja jestem bardziej agresywna i chyba jestem przekonująca.

Mój pies ma uszy, postawę ttb, a wszystkie szczeniaki garną się do niego. Mniejsze psy też chętnie uważają go za swojego obrońcę. Wychowuje psią dzieciarnię na osiedlu i dzięki temu wszystkie razem bawią się na łące.

W przypadku pitów z linii hodowanej do walk dowiedziałam się, że one nie odczytują sygnałów uspokajających u innych psów. Mój rudy też miał z tym problem, ale teraz już zapominamy o tym. Zdaję sobie sprawę, że nie wszystkie da się wyprowadzić na prostą, ale to nie jest wina psów, tylko ludzi.

Faza na butelki powiadasz, hmmm. Mój też miał, niestety zaczął się zabierać za pełne.

Rino mix asta, waga ok 24 kg, kastrat. Zjada dziennie: śniadanie kość - ok. 200 g, kolacja 500 g. Dzienna ilość ruchu - mniej więcej 2 godziny spacerów z bieganiem i tropieniem. Wieczorem od 20 do 60 minut biegania za piłeczką. Chudy i więcej jeść nie chce.

Do mojego Rino muszę krótko i zwięźle, chyba, że chodzi o zwrócenie uwagi, wtedy mówię "chcesz oberwać po d....e" - reakcja natychmiastowa. Na ciamkanie nie reaguje. Chwalenie rudzielca musi być pełne uznania. Labradorkę muszę czasem ostro skarcić jak "głuchnie" za tropem, ale chwalenie ma być ciamkające :-) Inne znajome psy reagują na moje "ej". Obce dziamgacze przeważnie na "s.....j" lub "won".

Mój pies przeżył dzisiaj wstrząs ;-) Na porannym spacerze spotkaliśmy sukę owczarka środkowoazjatyckiego. Piękny pies, bardzo zrównoważony i spokojny. Rudy mógłby jej się schować pod brzuchem ;-) Pierwszy raz widziałam mojego psa chowającego się za moimi nogami :-) Pani od tej suczki mówiła do niej żeby nie patrzyła tak groźnie bo piesek się boi :-))))

Te bulowate, które znam kochają ludzi. Pies, który ludzi (w tym dzieci) nie lubił, większość psów najchętniej rozszarpałby na strzępy, a koty zabijał był dalmatyńczyk. Nie mógł biegać po ogrodzie, bo przeskakiwał lub przechodził przez płoty. Za swoją rodzinę oddałby życie, ale życie z nim nie było łatwe.

Nie lubię uogólniać, więc do znudzenia wypowiadam się o sobie. Zajmuję się mixem asta ze schroniska (nie znam jego przeszłości), labradorką uratowaną z pseudo, czasem astką rozpuszczoną przez właścicielkę, alano znanym od szczeniaka. Z całą stanowczością twierdzę, że nie każdy nadaje się na właściciela psa, a nie tylko pita czy asta. Mój rudy był psem nadpobudliwym, dominującym, niezbyt miłym dla psów większych od niego. Od czasu pogryzienia przez labradora ma ochotę go zjeść (tylko tego konkretnego). Po roku pracy z nim mogę go puszczać na lince i odwołać od psa. Jeśli jakiś jest wobec niego niemiły prezentuje swoją siłę, ale nie rzuca się i nie gryzie. Mam świadomość jego siły, ale w porównaniu z mixami labradorów to kruszynka. Ostatnio mój M był w hotelu w Bydgoszczy. Wyszedł wieczorem na spacer, a po ulicy biegały luzem dwa rottki wypuszczone z posesji. W takiej sytuacji nawet ja mam obawy czy mogę spokojnie przejść. Większość bulowatych, które znam to psy pod kontrolą, ale niestety nie wszystkie. Czasem przez źle pojętą miłość do psa.

Przyznaję, że nie jest to pies dla każdego. Byłam na wizycie przedadopcyjnej labradorki. Cudowni ludzie, przemili. Wydałyśmy zgodę, ale koordynator zapytał czy oddałabym im swojego psa - stwierdziłam, że labradorkę tak, ttb nie. Byli zbyt dobrzy ;-) Teraz sunia labradora ma u nich jak pączek w maśle, a mój Rino by ich zjadł. Czasem mam pod opieką dodatkowego asta i panuję nad dwoma, czasem trzema psami. Najbardziej boję się luźno biegających po lesie labradorów, bywają niesocjalizowane i agresywne.

Mój rudzielec lubi skakać i często to robi. Ostatnio usłyszałam, że chyba ma w rodzinie kangura, a ze względu na upodobanie chodzenia po drzewach - jeszcze wiewiórkę ;-)

Nie mam yorczka, ale mixa amstaffa, który bawi się z yorczkami i broni ich przed innymi psami. Mój mix był zaatakowany i poturbowany przez labradora. To nie pies jest winien, ale człowiek. Z właścicielami tamtego laba lubimy się, ale z psami omijamy żeby nie było awantur.

Od kiedy mam psa mam więcej znajomych. Odwiedzamy się i opiekujemy swoimi kundlami. Zmieniło się na plus.

Moje rude szczęście [IMG]http://imageshack.us/a/img210/4707/dscf0700f.jpg[/IMG] By [URL=http://profile.imageshack.us/user/balbina11]balbina11[/URL] at 2012-04-13 Najlepsza zabawa [IMG]http://imageshack.us/a/img585/2275/dsc04016y.jpg[/IMG] By [URL=http://profile.imageshack.us/user/balbina11]balbina11[/URL] at 2012-05-12 A tu z kumplami [IMG]http://imageshack.us/a/img152/749/dsc04294e.jpg[/IMG] By [URL=http://profile.imageshack.us/user/balbina11]balbina11[/URL] at 2012-05-23 [IMG]http://imageshack.us/a/img201/8682/dsc03620qk.jpg[/IMG] By [URL=http://profile.imageshack.us/user/balbina11]balbina11[/URL] at 2012-04-22 [IMG]http://imageshack.us/a/img100/3563/dsc04254aq.jpg[/IMG] By [URL=http://profile.imageshack.us/user/balbina11]balbina11[/URL] at 2012-05-23

Winogrona i rodzynki nie są psom zalecane. Mój rudy wyszuka je wszędzie i zeżre. Trudno, jadł i żyje. Staram się mu nie dawać, ale czasem gdzieś coś się rozsypie.

Mam to "szczęście", że na drodze moich spacerów konie zostawiają produkty przemiany materii. Mój pies był zawsze do nich obojętny, a nawet niechętny tak samo jak do innych kup. Niestety inni moi podopieczni mają różnie, ale są na suchej.

Siedzę w astach i pitach. Suki są łagodniejsze niż psy, ale ja mam psa. Biega ze mną po lesie, z M biega przy rowerze. Nie sadzi się do innych psów przy sporcie. Kwestia ułożenia, a nasz jest ze schronu. Staffiki są super, ale też polecałabym sukę i socjalizację do małego.

Posokowce bawarskie są super. Znam osobiście ze swoim psem 2, a spotykaliśmy więcej. Nie zdarzył się nadpobudliwy. Z żadnym mój ADHD nie miał konfliktu. Są kumplami.

Mój kaczki ani gęsi nie tknie, a drób z piórami mógłby jeść tylko na spacerze, bo mój salon by tego chyba nie przeżył (lub mąż).

Może i wykazuję się totalnym chamstwem, ale moje psy chodzą na smyczy, a w lesie na linkach. U nas jest dużo dzikich zwierząt, a my jesteśmy w lesie gośćmi (moje zdanie). Jeśli jakiś samobójca podbiegnie do nich ze złymi zamiarami - jego sprawa i ryzyko. Z reguły wioskowe burki omijają nas z daleka lub podchodzą pokojowo. Najgorsze są małe szczekacze.

Wczoraj, na wieczornym spacerze spotkały się: dwie czekoladowe labradorki, szczeniak labka troszkę jaśniejszy i mój rudy. Dziewczyna będąca tam z tatą stwierdziła, że mały labek to mleczna czekolada, dwie większe to gorzkie, a mój to karmelek :-)