Florentynka

Owszem, szczeka. Wyraźnie to lubi i robi dla własnej przyjemności. Ale za to wcale nie zauważyłam, żeby jakoś specjalnie się kudliła - czeszemy ją od czasu do czasu i w zasadzie futro się nie sypie.

Kto nie ma tybetana, ten nie wie, co to jest pościel do doopy. Każda jest do doopy, bo tybetan to pies samoczyszczący. Pies jest zawsze ( generalnie) czysty. 5 minut po kąpieli błotnej pies jest czysty. I tylko w miejscu gdzie leżał zostaje śliczna, błotno - piaskowa zaspa...

Majusko, ja wiem, że relacja między Poldziem a Wami budowała się powoli i stopniowo. Pamiętam zdjęcia i opis Poldzia z wątku Orzechowskiego sadku. Zrobiliście wielką robotę - i Wy i Poldzio, który mimo że wiekowy i ciężko doświadczony jednak potrafił odzyskać pod Waszą opieką radość życia. Te ostatnie lata Poldzia to było coś wspaniałego, bo Poldek mimo wszystko cieszył się życiem, choć z pewnością starość i choróbska dawały mu w kość. Mógł przecież odejść sam, w schronisku, zrezygnowany i obojętny, niekochany i niedostrzeżony. I pewnie gdyby nie trafił do Was, nie żyłby już dawno. Przedłużyliście życie Poldzia na tyle, na ile to było możliwe i sprawiliście, że ostatnie lata życia miał dobre. I to jest bardzo dużo.

Romka, ja mam psy w pełnym spektrum kolorystycznym, więc na to żadna pościel nie pomoże. Na tej bardzo pięknie widać jasne kłaki. Następnym razem może kupię sobie coś w kolorze jasnego błota z kudłami, aczkolwiek mi już od dawna jest wszystko jedno. Wolę psy w łóżku niż czystą pościel, jeśli nie mogę mieć jednego i drugiego. Słodki widok rolujących się, uśmiechniętych parówek wynagradza wszelki brud i kłaki. Tylko czasem nam, ludziom, bywa ciasno w tym łóżku. Muszę pomyśleć o większym materacu.

No to ja się w to włączam, rzecz jasna. Zostawić Andzike samą z problemem? A fe, do końca życia miałabym wyrzuty sumnienia.

Oskar jest śliczny! Ma różowy nos, ach, takie nosy na mnie działają...

Fajna fota. Dobrze wpisuje się w to, co mi się od wczoraj myśli na temat Poldzia. Miałam okazję poznać Leopolda osobiście - wychuchaną, rozbestwioną dziadygę o pięknym, starannie wypielęgnowanym futerku i wielkich, okrągłych oczyskach wlepionych w Majuskę. Leopold, zanim trafił do Majusków, był psem ciężko doświadczonym przez los. Schorowanym, sponiewieranym przez życie i oszukanym przez ludzi. Był zamknięty w sobie i chyba już nic dla siebie nie chciał i w nic nie wierzył. Smutno, że Poldzia już nie ma. Ale fakt, że ten właśnie pies odchodził w swoim domu, otoczony miłością i czułością ze strony ludzi których kochał, dla których potrafił wyleźć ze skorupy, odnaleźć radość życia i nauczyć się znów machać ogonem, zawsze będzie dla mnie optymistycznym symbolem. Leopoldzie, zostań patronem wszystkich psich beznadziejnych przypadków, tych nieadopcyjnych, zrezygnowanych, bez szans. Patrz na nich z góry, zaopiekuj się nimi i przynieś im poprawę losu i wiarę w to, że niemożliwe czasem się spełnia.

Majusko... Dziadek i tak będzie wszędzie dreptał za Tobą. Miał piękną starość, bo poznał to, co najważniejsze dla psa. Nauczył się kochać i odszedł kochany. Teraz pewnie spotka się z Matyldą i będą nas obgadywać na potęgę.

[IMG]http://img15.imageshack.us/img15/4613/dziedobry3.jpg[/IMG] Francowata Łucja podczas zbiorowego turlania po łóżku uszczypnęła Balbinę w tyłek. Balbina uciekła z piskiem, Łucję wyrzucono za karę, Flo się wystraszyła i też uciekła, zostało tylko to: [IMG]http://img152.imageshack.us/img152/3693/dziedobry4.jpg[/IMG]

[IMG]http://img220.imageshack.us/img220/9220/dziedobry1.jpg[/IMG] [IMG]http://img140.imageshack.us/img140/6803/dziendobry2.jpg[/IMG]

No to zaglądam od razu i jakby co to oczywiście wspomożemy odjajczanie i inne weterynaryjne konieczności. Miło widzieć następnego psa, który już za chwilkę będzie się wylegiwał na poduchach w swoim własnym domu i zazna w pełni dziadowskiego bicza!

No i jak zwykle, myk i po psie! Nawet się dobrze przyjrzeć nie zdążyłam sunieczce. Andzike gratuluję ekspresowego tempa, a maleńkiej Nesi domku.

Majusko, przytulamy Was mocno i myślami jesteśmy cały czas przy Was.

E-S, Ty do nieba pójdziesz z butami...i w dziurawej kiecce. Mimo wszystko biedny ten potwór z abażurem i pogryzionym siusiakiem.

Grunt, że Balbina się za nami stęskniła. Słodka paróweczka obudziła mnie lizaniem po twarzy jakimś bladym świtem dzisiaj, taka była spragniona czułości. W ogóle obudziłam się w łóżku z 5 psami i kotem! Wyobrażacie sobie? Balbina sypia z kotami! To moim zdaniem bardzo dobrze świadczy o jej inteligencji.

To paskudne, że te choróbska tak czołgają biednego dziadzia.

Jeśli coś go boli, to może być i udręczony i bez apetytu i ogólnie rozdrażniony, a poza tym osłabiony. Skonsultuj to z wetem - ja bym dziadka faszerowała środkami przeciwbólowymi, tak na wyczucie. Trzymajcie się tam mocno.

Ojej...niedobrze. A może Poldzia coś boli i dlatego nie może spać? On dostaje coś przeciwbólowego ?

No no, nieźle! Dobrze, że udało się wydobyć kluczyki.

Skróciliśmy pobyt o tydzień z kawałkiem - planowo miał być rejs po Nilu, Luksor, Kair, piramidy i te wszystkie rzeczy, ale z wiadomych powodów nic z tego nie wyszło. Pomijając sytuację polityczną - doszliśmy do wniosku , że dwa tygodnie smażenia na plaży to za wiele i wyjdziemy ze skóry z nudów. I tak jesteśmy usmażeni na dobre, a Adamowi złazi skóra z nosa. Było bardzo fajnie, zaliczyliśmy wszelkie możliwe atrakcje - pustynię, morze i rafy. Zbudowaliśmy sobie miniaturę sfinksa i piramid na plaży. Kotów dużo, ale psy widziałam dosłownie dwa przez cały pobyt, oba w wiosce beduinów. Kraj bez psów - dziwne...

Biedny Polduś :shake:. Myślę, trzymam kciuki, dobrze życzę - cóż więcej mogę...

A niedobre baby! Nikt do Balbisi mojej nie zajrzał! Fe! Niniejszym melduję że wróciłam, stęskniona za moim stadem i za Wami trochę też...

Melduję, że jestem. Nikt mnie nie zastrzelił i rekin mnie też nie zjadł. Szkoda, że nie udało się zrealizować planu i zobaczyć wszystkiego, ale mamy pretekst, żeby jechać jeszcze raz. Ech...nie tak sobie wyobrażałam przywitanie z moimi pieskami, oj nie tak! Zajechaliśmy pod dom - 3 sztuki powitały nas za bramą, na podjeździe, więc wykonałam desperacki skok z samochodu i łowiłam psy. Gjalpo uciekł w wieś natychmiast po otwarciu bramy, więc Adam zamiast czułych słówek na przywitanie rzucił w biedną psinę ciężkim i grubiańskim przekleństwem. Okazało się, że cholery otworzyły sobie drzwi boczne, samowolnie wypuściły się do ogrodu i opracowały podkop pod siatką. Ale wszystkie odłowione i w domu, my też.

Ojej...cały czas myślałam o Poldziu ( Majuska, zołzo, obiecałaś SMS-a!)...Poldek, było dobrze i ma być dobrze, trzymaj się!

Pakuje się, mam rajzefiber, ale o Poldku myślę nieustająco, trzymam kciuki za biedną dziadygę. Zabieram laptopa, a nuż gdzieś będzie kawałek sieci, to zajrzę do Was. Poldek, trzymaj się mocno!