dziuniek

Nie, od razu (tzn. po trzydniowej walce z lekarzami i dyrekcją) zabrałam go do domu, skoro nikt nie domyślił się, że umiera.

Proszę nie uważać mnie za głupszą niż wyglądam, wiem co to rasowy, to był skrót myślowy. A gdzie był sznaucerek przez te dwa lata? Błąkał się po polach?

A ja jeszcze raz powtarzam, co jakiś czas robi się wielkie halo o pudliczkę, o sznaucerka, o jamniczka, o chihuahukę. Szuka im się domów, fundacje je wyciągają. Bo co,bo nie są w typie rasy??? Bo nie są modne??? To dlaczego? Bo szybko znajdą domy? Dlaczego? Bo SĄ w typie rasy!!!Bo SĄ modne!!!

Między Majeczką a sznaucerkiem był Malec, masakrycznie chudy, teraz wiadomo, że miał nowotwór szpiku kostnego, jego nie widziałaś? Leżał na podłodze przez całą kwarantannę, żebra sterczały mu przez skórę. Może był za mały i za czarny, żeby go dostrzec, a może za mało się ruszał? A może był za mało zestresowany, bo był umierający i wszystko mu było juz jedno?

Tristan....smutny..Gabryś szczupły..........Ludwika.....stateczna...............................Majki...........misiowaty przytulak............. Czasem i tu może być pięknie, gdy są białe szrony....

powtóreczka, cos się wstawi...

Życie byłoby smutne bez Twoich rozśmieszaczy...

Jeżeli ja mam psa, to nie znajduje on się w schronisku, tylko u mnie w domu. Ja dbam, żeby mi nie zginął i jeszcze mi się to, odpukać, nie zdarzyło. Co do sznaucerka, jeśli zaginął trzy lata temu, to teraz miał nowy dom i został z niego wywalony, oddany, wykopany, więc jest bezpański. Właściciel powinien go szukać przez trzy lata, miał na to dużo czasu. Pretensji do Pana Boga nie mam (chociaż jestem wierząca) i do szatana też nie (jakkolwiek ludzie lubią zwalać na niego swoje złe uczynki). Do ludzi TAK Ale denerwuje mnie, gdy za bardzo przejmuje nas los psa, który jest rasowy i w schronisku od dwóch tygodni, a zupełnie nie przejmuje los psów, które tam GNIJĄ OD LAT. I są tak samo nieszczęśliwe, tak samo wystraszone, tak samo zaniedbane, chore i biedne. Tyle że NIERASOWE i większe. Mała czarna, zajrzyj na tyły geriatrii, do DORY, siedem lat w schronisku, spacery od pół roku, żyje strachem. Nikt jej nie wyprowadzi, bo się jej boją. Nikt nie wymościł jej budy słomą, bo??? Się jej boją, biedna, dzika wystraszona suczka. Zostań w schronisku do zmroku, zajrzyj tam, jak biednie te psy mają:stare budy, betonowe wybiegi, siatka i tyle.

Dziś opiekunka z sekretariatu brała maluchy, bo widocznie rozluźniło się tam trochę (widziałam tylko trzy psinki). Sznaucerek niestety nie przeszedł testu dostosowania i musiał wrócić na geriatrię. Rózia owszem, lata sobie po sekretariacie i nareszcie nie wyje. A co do gnicia na geriatrii, to gnije tam obecnie 40 psów i wszyscy na to pozwalają, smutne. Wyszłam dziś z dziesięcioma, niestety za szybko jest ciemno. Nikogo więcej nie było, tylko ktoś wyprowadził Lenkę, pewnie wolontariuszka z poprzedniego jej rejonu.

....................................

Rózia od dziś siedzi w sekretariacie.

Zapraszam na bazarek Targowisko Próżności do 22 grudnia do 21 godz. dla NUKI< ZULUSA<spłatę długu za transport Tolka i Mańka Porcelana i szkło, Włocławek, drobiazgi kuchenne, ubrania

Zapraszam na bazarek Targowisko Próżności do 22 grudnia do 21 godz. dla NUKI< ZULUSA<spłatę długu za transport Tolka i Mańka Porcelana i szkło, Włocławek, drobiazgi kuchenne, ubrania

Zapraszam na bazarek Targowisko Próżności do 22 grudnia do 21 godz. dla NUKI< ZULUSA<spłatę długu za transport Tolka i Mańka Porcelana i szkło, Włocławek, drobiazgi kuchenne, ubrania

Zapraszam na bazarek Targowisko Próżności do 22 grudnia do 21 godz. dla NUKI< ZULUSA<spłatę długu za transport Tolka i Mańka Porcelana i szkło, Włocławek, drobiazgi kuchenne, ubrania

..................................................

Wczoraj do Kajetanowic pojechał Kusy, stary, ślepy, schorowany owczarek niemiecki. Nie był na geriatrii, ale po epizodzie dwutygodniowego niewstawania zakwalifikowano go, w braku poprawy, do eutanazji. Na szczęście wstał, ma zmiany w ośrodkowym układzie nerwowym, nie do wyleczenia. Mam nadzieję, że trochę pożyje i odetchnie poza schroniskiem, w przyjaznym domu z wielkim terenem.

Rea nie żyje.

Pierwsza noc w nowym domu, na legowisku, nie w budzie, nie na betonie. Jak wygodnie mógł się rozłożyć!

Blue jest już we własnym domu, nie w Szwajcarii, nie leciał samolotem, wszystko się poplątało, ale nareszcie ma DOM! Teraz to opiszę. Zadzwoniła do mnie pani ze Szwajcarii w sprawie suki z Wojtyszek. Ponieważ sprawa była dawno nieaktualna, zapytałam ją, czy nie wzięłaby Blue z Palucha. Po długim namyśle zgodziła się. Na czas wyrabiania paszportu miałby być umieszczony w jakimś domu tymczasowym. Kontakt z panią urwał się, bo wyjechała do Indii, przestała odpowiadać na moje maile. I wtedy dowiedziałam się, że tym domem tymczasowym jest miejsce, gdzie przebywa 30 psów na podwórku i 20 w domu pod opieką jednej osoby, która zaraz miała iść na operację i nigdy nie chciała brać dużych psów. Teraz zgodziła się, pewnie dla pieniędzy i poprosiła "długoletnią wolontariuszkę" o wyciągnięcie i przywiezienie do niej psa. Uznałam, że Blue nie może tam pojechać, ze względu na warunki i na to, że mogłoby się to skończyć nieszczęśliwie dla Blue, innych psów i opiekunki. Zablokowałam tę adopcję, chciałam porozumieć się z panią ze Szwajcarii, która "nabrała wody w usta", tłumacząc się brakiem internetu. Mogłam wszystko zorganizować, i nie rozumiem, o co tak naprawdę chodziło. W tym czasie APSA zapytała o Blue, bo jej znajomym zmarł pies. Uznałam, że dla Blue CI ludzie i dom z ogrodem będą idealne. I miałam rację, cieszę się, że nie musi lecieć samolotem, znosić stresów pobytu w psim kołchozie i podróży. Dom jest pod Warszawą, dostałam już wiadomości i z opisu wnoszę, że Ci ludzie kochają i rozumieją zwierzęta. Blue ma trzech towarzyszy, też psy ze schronisk, oraz koty i szczurki jako atrakcję. Dużo mnie to wszystko kosztowało, wiele osób miało mi za złe to, co zrobiłam (blokada tamtej adopcji), ale ja wiem, że Blue będzie dobrze. Ma swój ogród, drzewa, Pana i Panią, nie spędzi reszty życia w schronisku! A najbardziej mi żal właśnie psów ślepych-one sobie wprawdzie dobrze radzą z tym kalectwem, ale ludzie nie radzą sobie ze swoimi wyobrażeniami o nim. Pies ślepy ma małe szanse na adopcję, nawet jeżeli jest tak piękny i przytulaśny jak BLUE!

Ja nie strzygę, ja kąpię i doprowadzam do porządku, ale nie miałam czasu. Musiałam zająć się Robertem, Dzikusem (został przeze mnie wygłaskany I obdarzony ciasteczkami wątróbkowymi, boi się strasznie, ale jest spokojny) i innymi strachulcami. M.in. Królewną W Piernatach, którą trzeba było przekonać do spaceru i Dorą, która mieszka za geriatrią. Zmieniłam jej obrożę (stara wyglądała jak z wykopaliska), wymościłam budę sianem (nie miała ani krztyny) i wyprowadziłam na spacer. Przy okazji z Iwonką zrobiłyśmy małą kontrolę bud w tym rzędzie. Tylko Dora spała na gołych deskach przy minus 10 stopni! Widocznie wszyscy jej się boją, tchórze! Tam są takie wspaniałe, wielkie psy-miśki przytulanki!

To małe to schorowana, zaniedbana suczka. Serce chore(?), nóżki tylne się załamują i chodzą, jakby miała płaskie panewki, zęby do wymiany na sztuczna szczękę, reszta do generalnego remontu. Lekka rączką 800zł. i będzie jak nowa. A jak się przyzwyczai do właściciela, to będzie przytulaśna, do noszenia w plecaku, na wycieczki i do pracy. Polecam!

Tak, Justynko, wiele się dzieje poza tym wątkiem. W końcu tutaj opisujemy psiaki, które jeszcze ciągle tkwią na geriatrii, ale informujemy też o tych, które znalazły domy, chociaż na bardzo krótko. Myślę, że zrozumiesz, dlaczego czasem denerwuje mnie puste gadanie. A to jeszcze Malec-biedny stuletni staruszeczek, ciężko chory na anemię o podłożu nowotworowym i niewydolność nerek, przegrał z Kostuchą. To, co mogłam mu dać, to kilka nocy spędzonych w moim łóżku-tylko tak był spokojny i nie chodził w kółko, ciepły koszyk, karmienie łyżeczką i obadanie-nadzieję na wyzdrowienie, która umarła. A był taki maleńki-po prostu MALEC

Zaczynamy oswajanie. Królewna w piernatach.

Tristan-ulubieniec mój i Gabryś-ulubieniec pj.