haniabor

Elmirko, jeszcze bardziej Cię lubię. Też kocham grzybobrania, a Budkę uwielbiam!!! Całusy dla Fifka.

Eeeee tam, zaraz zdziecinniał. Po prostu facet odkrył uroki wygodnego życia. Gdy nie ma nas w domu, obchodzi wszystkie kanapy i łóżka. Jak jesteśmy, to zresztą też zaraz pcha się na fotele i kanapy. Podłoga gniecie. Nawet teraz- kiedyś leżał na stopach- teraz na łóżku obok. Co do piłeczek, to żadnej odstawki- są jego i tylko jego. Nawet na siku idzie z piłeczką w zębach. Natomiast panicznie boi się kabli. Ostatnio kabel ładowarki dotknął łapy. Barniś przerażony uciekał, mało gniazdek nie powyrywał. Gdy zabawka wpadnie między kable, pies przestraszony ucieka, nie próbuje jej wyciągać. No i kwestiajedzenia. Do tej pory musiał usłyszeć nakaz jedzenia. Teraz zdarza się, że sam idzie jeść, bez zachęty. Uffff. Podejrzewam, że był nauczony jeść tylko z gara i po przyzwoleniu. Nie jest to takie głupie. Moja poprzednie suki były trute (kradzież samochodu z podwórka) i ledwo to przeżyły.

Piszę, żeby oznajmić, że u nas wszystko w porządku. Nic złego się nie dzieje, Barniś całkiem dobrze znosi zostawanie w domu. Fakt, że to przeżywa, bo po raz pierwszy chodzi i śpi z pluszaczkami jak nas nie ma. Nie pisałam, bo sporo się działo, a dogo jest jak nałóg (a i tak mam ich za dużo). Gdy siadam, to nie dość, że włażę na wszystkie znajome wątki i muszę je przeczytać, to jeszcze na wszystkie odnośniki- i lista wątków na ogół rośnie. Wprowadziłam więc chwilową abstynencję, ale postaram się niedługo poprawić.

Ale mamy koincydencję czasową!

A nowsi (dziwnie wyszło) znajomi?;) Też zagłosowałam. A wracając do szczeniaczka- czasami mam wrażenie, że psychopaci ciągle oglądają telewizję. Gdy zdarzy się coś wyjątkowo wstrętnego, natychmiast chcą przelicytować poprzedników. Był Bąbel, było topienie, są nożyczki. Wygląda, jakby chcieli pokazać, że potrafią wymóżdżyć najgorsze rzeczy. Nikt wprawdzie nie wie, że to ON jest autorem, ale wszyscy widzą jego dzieło. To ich chyba nakręca. Koszmar.

Sorry, za długo pisałam. Widać, że jestem przytłumiona po pracy. Skarpetkowa Luśka jest cudna!

JA też niecierpliwie czekam na skarpetkową Lusię!

Komp żyje i trzyma się dobrze (chyba lepiej niż ja). Ja też żyję, ale wchłonęła mnie praca - idę rano, wracam po nocy. Za to Barniś dziś znowu pokazał, że jest najmądrzejszym psem pod słońcem. Zawsze się bałam, co będzie, gdy wypuści się psa na podwórko, a jakiś kretyn otworzy mu furtkę. Moja poprzednia psina- terierka głupiała w takim przypadku doszczętnie. Włączał jej się szwendacz i ruszała w Polskę. Trzeba jej było szukać- nigdy sama nie wróciła. Dziś więc dzieci wpadły w panikę, zadzwoniły do mnie do pracy (mało jaja nie zniosłam), zostawiły otwartą furtkę i ruszyły na poszukiwania. W tym czasie TZ wrócił z pracy i niczego nieświadomy furkę zamknął. Zdzwoniliśmy się, więc też wyszedł szukać psa. No i co się okazało? Barniś grzecznie siedział za furtką i czekał aż go wpuszczą.

Od niedawna jestem na dogo. Uzależniłam się już chyba. Codziennie niemal przeżywam wściekłość na ludzkich idiotów, ale czasami aż mnie rozpiera, gdy kolejna bida dostaje szansę. To, co mnie najbardziej porusza, to Wasz upór i zawziętość, by szczęśliwych psin było jak najwięcej. Dlatego wierzę, że Lincoln też dostanie swoje drugie życie. Trzymam kciuki, nie poddawajcie się, nie możecie zwątpić.

Pokazuj się żywiołku!

Fifek rzeczywiście odmłodniał. Zgadzam się też z Elmirką, że to gangsterek. Gdyby był dużym psem- to byłby z niego dopiero gangster!

Tak szybko to chyba nie pójdzie. Pies jest po prostu grzeczny i posłuszny, wie, że nie wolno ruszać kota. Tak więc to kot decyduje, jak blisko Barniś może podejść w domu (pies odbija sobie, oj odbija, na dworze). Zresztą kot jest waleczny, do tej pory przeganiał (i to bardzo skutecznie) obce psy, nawet duże, z podwórka. Jak nie dawał rady nastraszyć, to skakał na grzbiet i wbijał się pazurami. Zwiewały z piskiem, aż się kurzyło. Co do Barnisia- teraz widać, że kocisko się oswoiło z nową sytuacją i zaczyna psu ograniczać teren.

No, wreszcie pierwsze sukcesy wychowawcze:lol:. Teraz kot Czesiek siedzi na parapecie, a pies leży na stopach. W tym samym pokoju! Natomiast w nocy po raz pierwszy oba zwierzaki przylazły do naszej sypialni. Żadne nie pchało się na łóżko (pewnie bało się podgryzania od tyłu), ale kot spał z jednej strony łóżka, a pies z drugiej. Podglądały się pod spodem. Kot jest chyba wreszcie zazdrosny o głaski i przytulanki, zaczyna też za mną łazić. Oby tak dalej!

Parka jest cudna. Też mam cały zapas takich piłek (piszę na wypadek, jakby ktoś potrzebował;)). Barniś pięknie przeszedł w schronisku test na kota - do tej pory (ponad dwa miesiące) pacyfikujemy towarzystwo:evil_lol:. Straaasznie mi dobrze jak oglądam zdjęcia Trini z domku.

Przez najbliższe dni będę pogłębiała wiedzę z psiej psychologii (mam anginę:shake:)

Tak Kapselku. Ciemny bursztyn

Zaglądam i podnoszę.

Cudowne wieści:multi:. Proszę ucałuj rodziców i Trini ode mnie. Mnóstwo całusów dla Ciebie:multi::multi::multi:

Nowa specjalizacja! Ale tego nie dało się nie zauważyć. Oczęta ma cuuuudne.

Pewnie, że przejdzie. Zapomniałam o jeszcze jednym spostrzeżeniu! Od jakiegoś czasu Barniś wpatruje się w oczy. Wcześnie siadał trochę bokiem i rejestrował wszystko kątem oka. Teraz zezuje tylko wtedy, gdy coś przeskrobie;)

Witajcie kochane dziewczyny Podobno niektórzy się o nas martwili;). U nas nic złego się nie dzieje i dziać się nie może (tak zostało postanowione). Miałam mnóstwo pracy: bieżącej i zaległej- zaległą dziś skończyłam:multi:. Przez te dni gdy się nie odzywałam pracowałam głównie przy komputerze, więc żeby szybciej szła, w tajemnicy nawet przed sobą zaglądałam i do Fifka, i Lusi, i Trini, i Hajfy, i.......... . A u nas Barniś, panisko zaczynał rządzić. Pisałam już, że broni strasznie swoich (szczególnie nowych) rzeczy. Ponieważ kość- śmierdziuszka nosił po całym domu, to mu ją wyrzuciłam na dwór. Szukał jej, więc TZ pokazał mu ją palcem. I wtedy, po raz pierwszy, bez ostrzerzenia, Barniś dziabnął go w palec. Pies był przerażony, TZ zdziwiony. Psina siadła przed panem w odległości około 2 metrów i co chwilę podawała i wyciągała łapę, jakby na przeprosiny. Na TZ-cie wymogłam, by wreszcie zaczął psu coś kazać i egzekwować- proste polecenia: siad, leżeć , zostań (do tej pory TZ- pacyfista tylko się z psem przyjaźnił). Efekt wychowawczy jest taki, że pies mniej warczy w obronie swoich rzeczy i daje je sobie łatwiej odebrać- wie, że nie on rządzi! Chociaż jak mu się pod tą pomarszczoną łepetyną coś przyśni..... . Przedwczoraj wymyślił, że deskorolka dziecka to też jego zabawka. Łapał zębami (nie gryzł) każdą nogę, która biedną deskę deptała. Barniś przeżywa strasznie mocno każde wydarzenie. Z jednej strony to dobrze, bo uczy się jakich zachowań nie tolerujemy, z drugiej strony wraca problem jedzenia. Po stresującym wydarzeniu przez następną dobę nic nie je. Po ugryzieniu też- najpierw nie jadł, potem zjadł i się porzygał. A zaraz potem zjadł i się przyjęło;)

Kilka dni nie zaglądałam, a tu takie wieści:multi:. Zdrówka wszystkim: ally78, TZowi, dzieciakom, no i oczywiście Megi:lol:.

Żebyś wiedział , że Barniś mi utkwił w mózgownicy, mimo postulatów dzieci.

Wiem, że musi być sparzone, wet mówiła. Ale Barniś takiego nie chce:shake:, musi być ugotowane.

Pisałam już, że pies nie chce jeść surowego mięsa ani kości. Kupiłam mu więc taką z gatunku (jak nazwano bazarek) śmierdziuszki. I co się okazało? Arniś uznał, że to nowa zabawka i trzy dni rzucał nią po domu zanim odkrył, że coś mu zostaje na zębach:lol:. Teraz podgryza ją bardzo delikatnie. W tym tempie wystarczy mu na miesiąc lub dłużej.