Mazowszanka13

Święta prawda. Nie przypuszczałam, że kot może dać tyle radości. Ja jestem za wypuszczaniem kota jeśli to możliwe. Mieszkać na wsi i trzymać kota w domu przy wychodzaąych psach wydaje mi się niesprawiedliwe. Gromek na razie nie wychodzi, bo chcę dokończyć leczenie (uszy, drugie odrobaczenie). A co sądzicie o dzwoneczku przy obróżce ostrzegającym ptaki ? Socjalizacja zakończona sukcesem. Mała dostała łapą po nosie i skończyły się końskie zaloty. Prosi (błaga) o zabawę i uwagę z pewnej odległości. A Lilek ? Jak zwykle ostrożny. Jest zaciekawiony, nie ucieka, ale trzyma dystans. I dzięki temu nie dostał po nosie. Myślę, że u Lilka trauma w kontaktach z ludźmi nałożyła się na strachliwy charakter i wrodzoną ostrożność, dlatego jest taki trudny w socjalizacji.

No i zostałam kociarą.

https://images90.fotosik.pl/521/d6d4a06b1d85a50dgen.jpg

Od śmierci Luki pozmieniało sie trochę w psim świecie. Mała i Lilek, które mają podobne gabaryty działają razem: na spacerze, w biegach do furtki czy żebraniu. Ale zauważyłam, że Mała próbuje Lilka ustawiać jazgotem. Np. gdy nie chce, aby do mnie podszedł. I on wtedy grzecznie odchodzi. No i kolejna zmiana, W czwartek zawitał do nas Gromek (bo spadł jak grom z jasnego nieba). Miałam wziąć maleństwo od dzikiej kotki, ale ona przeniosła potomstwo w inne miejsce. Za to sąsiad przyniósł mi znalezionego na szosie 4 miesięcznego kotka. Lilek jest zaciekawiony, ale trzyma dystans. Za to Mała dostała fijoła na jego punkcie. Kotek trochę się boi, bo jest natarczywa i głośna. Próbuję ją tonować.

Dziś bez podsikiwania.

O człowieku powiedziałoby się psychiczny. A o psie ? Po przejściach ?

Dziś zabrałam mu miskę zaraz po zjedzeniu, wiec obsikał kosz na drewno przy piecu.

Nie dowiemy się co siedzi w tych psich głowach.

A może przy okazji sterylki warto by ją zaczipować ? Warszawa może ją przerażać, nigdy nic nie wiadomo (tfu, tfu), a na Paluchu sprawdzają czipy.

Lilek dzisiaj nasikał obok swojej miski częściowo celując w. Chciał zaznaczyć, że to jego ? Nikt mu nie zagraża, on je z predkością światła. Mała kończy długo po nim. To on raczej czycha na resztki z jej miski (zwykle wylizuje). To sikanie/znaczenie nie jest regularne. Ostatni raz 7 czerwca.

A następny post będzie o kotkach. Od pewnego czasu nasza Mała piszczała i szczekała pod płotem sąsiadów, gdzie rosną gęste tuje. Myślałam, że to jeże. Okazało się, że dzika kotka (sąsiadka się do niej nie przyznaje) urodziła trzy małe kocięta. Teraz ich nie widzę, bo prawdopodobnie wystraszona naszą ingerencją (miski) schowała je głębiej. Ale jedzenie znika. Powiedziałam sąsiadce, że jak tylko wyjdą na jej teren to ma je łapać i do mnie dzwonić. Trzy kotki mi niepotrzebne, ale jedną kotkę sobie weźmiemy. Pomogliśmy wiejskiej Luce, teraz pomożemy wiejskiej kotce. Żeby tylko po drodze nie zdziczały, bo jeden dzikus mi wystarczy.

O Lilku napiszę tutaj, bo to osobny rozdział. Lilek traktował Lukę jako szefową ?, matkę ? Lizał ją po pysku i wyraźnie zabiegał o jej względy. Ona totalnie go olewała. Czasami dla zabawy go straszyła, a on nie wiedział czy to zabawa czy na serio. Myślę, że ona go peszyła. Teraz wszystko się zmieniło. Cały czas towarzyszy Małej, która nie ma zapędów kierowniczych. Dwa psy bez szefa.Wszystko robią razem. Nabrał jakby pewności siebie. Czy czują brak Luki? Trudno powiedzieć. Chyba we dwójkę łatwiej przeżywać żałobę.

Dziękuję Wam bardzo za słowa pocieszenia:) Miałam komputer w naprawie, wiec byłam wyłączona. Luka miała 13 lat, 12 przeżyła z nami. Urodziła się w naszej wsi u kochającej zwierzęta, ale popijającej i niezaradnej rodziny. Pieski poszły do ludzi,a dwie suczki zostały. Wiedziałam, że jeśli jej nie weźmiemy, to na wsi się zmarnuje (siostra poszła wkrótce do Przasnysza). To była ukochana suczka pana. W zeszły piątek lekko ją sparaliżowało, łepek przekręcił się w lewą stronę. Były różne hipotezy: kręgosłup, zespół przedsionkowy. Ale ostatecznie stwierdzono udar, bo miała lekko nieczuły tył. Leki pomogły, trochę zelżało, nawet próbowała biegać "do płota". Ale po tygodniu jej stan się pogorszył. Nie ruszała się, nie jadła, ciężko oddychała.Wetka powiedziała, że mógł/mogły to być następny udar. Odeszła w domu na swoim ulubionym koszyczku na werandzie. Pewnie teraz szaleje z Dyziem, który opuścił nas półtora roku temu.

To Bojka też poszła ?

Będąc z Luką u weta opowiedziałam o Lilku i dowiedziałam się, że w Przasnyszu (pod) jest behawiorystka. Jak Luka wydobrzeje, to zajmę się tym tematem. Znalazłam namiary w internecie, ale wcześniej podpytam wetkę o opinię i metody działania. No i cennik.

Jestem u Farcika.

Szelek nie ściągnął, ale tarzając się zamaszyście przekręcił je przesuwając ten pasek spod brzucha na bok. Został ogarek sznurka. Gdy za niego chwycę odsuwa się, ale bez paniki i zaraz wraca. Dzisiaj dał się pogłaskać naszej koleżance, która gości nas od paru dni. Co prawda nie sam z siebie tylko w grupie. Jak inne się pchały do głasków to i on. Ale to zawsze coś.

Ulubione miejsce Lilka. Przy wejściu na werandę ( o ile nie pod płotem). https://images91.fotosik.pl/514/e41184daeb9f8380gen.jpg https://images91.fotosik.pl/514/cad36d4ca52e27f1gen.jpg https://images91.fotosik.pl/514/cc262c6d3ef68582gen.jpg

Cudne wilczki wiejskie:) Moja ulubiona "rasa".

https://images90.fotosik.pl/512/538019329a3597aagen.jpg https://images89.fotosik.pl/512/55c1f17724625d7egen.jpg

Warzywa, owoce, chrzczone miody (he,he!) i inne produkty. Mnie się podoba określenie żółty.

Odpukać. Skończyły sie podsikiwania posłanek. "Zaliczyliśmy" z Lilkiem w sobotę wizytę gości z psem (samcem). Nie było znaczenia, choć mały stresik chyba tak, bo bał sie potem wejść do domu, trzeba go było długo namawiać. Dzisiaj sprzedawca obwoźny stwierdził, że ten żółty najmądrzejszy, a te dwa pozostałe głupie. Bo nie szczekał pod bramą ?

Lubię takie adopcje:)

Niezły synuś, jak wszystkie ukraińskie psy

Odwiedzam maliznę