mestudio

Dokładnie tak jest - jak zwieją to nic nie przeszkadza, a ja stoję na wybiegu z nimi jak durna baba, a te co rusz sprawdzają czy furteczkę da się cichaczem poszarpać. Bywa, że łaskawie sikną. Najlepszy efekt sikania mamy jak pojedynczo damy wyprowadzę i odsterczę swoje. A po jakże wyczerpującym wybieganiu się leżymy odłogiem.

Intensywny i wyczerpujący spacer na wybiegu..........należy zawsze najpierw zabić gwoździami kojec aby raczyły postać chwilę na ziemi.........................Toż mróz -1 mamy i zalega centymetr śniegu.

Dwie gracje marnotrawne wieczorową porą.

Witamy się w mroźny poniedziałek. Mróz u nas niezły, naprawdę, szkoda tylko, że nie ma śniegu, psiaki miałyby fajną zabawę. Na pierwszej stronie zaczęłam nowe rozliczenie, do wglądu pozostał rok 2016 i 2017. Dwa razy w miesiącu będę uzupełniała nowe rozliczenie. Fundusze uzbieranie na wzmocnienie wybiegu dla dwóch wariatek to oddzielna pula i zamieszczę tę sumę w pierwszym poście z informacją na jaki cel jest przeznaczona. U dwóch wariatek bez zmian, w domu chwilami masakra dzięki nim, a to nasikane każdego dnia w łazience na dywanikach, a to wielka kupa na posłaniu jakimś, brak mi już pomysłu jak z nimi postępować. Dziś np. Beti nawet raz się nie wysikała bo i po co, zastanawiam się kiedy będzie niespodzianka w domu. Na wybiegu mogę stać w nieskończoność i czekać aż się załatwią, czasami jak idę z Beti pojedynczo i puszczam ją na wybiegu luzem to raczy się załatwić, ale to raz na jakiś czas. Takie rozwiązanie to jednak 3 spacery za każdym razem jak wychodzę z psami czyli skromnie licząc 12 w ciągu dnia i niewiadoma co zastanę w domu jak wrócę. Dziękujemy za stałe wpłaty od Zuanna i Agnieszka103.

Mają wybór, ale widzę, że koszyki mają branie, dostawiłam im drugi i oba są ciągle zajęte :-). Mam jeszcze kilka takich koszy, może obstawię nimi chałupkę.

Niektórzy już odpłynęli..............

Pieseczki klimatyczne to i zdjęcia, a Beti rzadko się zniża do tego poziomu, woli górne piętra.

Coś mi się zdaje, że to nie stres, tylko zew naturalny tych dwóch psów do życia na wolności, szczególnie Pola potrzebuje hektarów i wolności bo tak żyła kilka lat i chyba to jej pasowało. Taki mamy klimat chwilowo, Tuptuś oczywiście ucieka na sam widok aparatu, szczególnie w domu nie pasuje mi pstrykanie zdjęć.

oooooo, takie różowe Pola by chciała, tylko z futrem do kolanek

Poranny spacer, cierpienia Poli bo nadszedł mróz -2, jakże tu swoje święte łapy stawiać na ziemi w takich warunkach, szkoda że tak późno wpadłam na pomysł aby to nagrać bo stała tak kilka minut dama aż ją lekko pociągnęłam. Jak się zrobi głos na maksa to nawet słychać jak piszczy z rozpaczy.

My spróbujemy zaradzić, wybudujemy im przyjazny bunkier spacerowy :-), nic innego nam nie pozostało. Krzywdy im nikt nie robi, mają normalność, spokój, spacery, michę i ciepło w zadki w domu.................teraz potrzebny bunkier wyjściowy i tyle. Chciałabym zwyczajnie przestać się denerwować 24/24. Tylko tyle.

Od nas tak :-) o ile kilka plag egipskich nas nie nawiedzi. Wiosnę mamy w ogrodzie, psiaki dziś szalały, a dwie panny na wybiegu nie chciały wyjść na krok z budy, no Beti zrobiła kroków 10 po pewnym czasie, zawołana przez TZ-a, ale to wsio. Zamiast pobiegać to zady w budzie i koniec. Tuptuś dobrze się bawił z Lady, ganiał jak mały wariat i próbował jej kijek zabrać, bardzo wesoły z niego urwis.

Relacja jest bardzo stonowana, po czasie, bez nerwów, złości, jedynie nieco żalu jeszcze się w niej przemknęło. Pochwaliłam Tuptusia więc dziś nalał mi na poduszkę kocią na ziemi - w sumie czemu nie pomimo spacerów co 2 godziny. Mamy ogromny nadmiar książkowy więc zdziełam big bazar z nich ogrodzeniowy, chcemy odciążyć naszego dobrego ducha w postaci Gusiaczka, który to co rusz się trudzi robieniem bazarów na nasze psiaki.

I dzisiejsze spacery, Pola raczyła się wysiusiać...........................istne szaleństwo, jednak chodzenie po mokrej ziemi przekracza jej możliwości, księżna Pola oraz księżna Beti szukają zielonej trawki aby postawić na niej swoje piękne stopy..............są bardzo zdegustowane błotnym podłożem na wychodzonych ścieżkach.

Masz rację Rozi. A Gacek zrobił sobie z tego kosza ulubioną miejscówkę ostatnio :-).

A Gacek wykazuje jakieś postępy w kontaktach z człowiekiem, zaczęła panna podchodzić do mnie sama z siebie i macha ogonem czekając aą ja zacznę drapać za uszami. Potrafi tak ze 3 razy dziennie się zapomnieć.

Problem w tym, że one są nieadopcyjne bo wcale im nie pasuje byt z ludźmi. Beti dodatkowo atakuje ludzi. Pola musi być wiecznie na smyczy bo nigdy nie wróci na zawołanie i będzie sobie robiła co jej pasuje, zresztą Beti tak samo. Ktoś był zainteresowany Polą latem, ale chciał psa normalnego, z którym będzie mógł wyjść pobiegać po okolicy bez smyczy, ale pan zrezygnował choć Pola bardzo mu się spodobała. Jak się ma płacenie około 500 zł miesięcznie na wieczność do naszego cyrku i konieczności wybudowania bunkra dla nich? Generalnie zagadnienie jest do głębokiej analizy, a..........Pola dostaje spazmów jak brak Beti. Za to Tuptuś w kwestii sikającej w domu wykazuje poprawę, szału jeszcze nie ma bo znowu wczoraj było dodatkowe pranie dywaników w łazience, ale jednak różnicę widzę. Do obcych dalej jest całkowicie nieufny i nie do opanowania jeszcze. No ok, kilka zdjęć na marne pocieszenie.

Normalny bieg życia, powoli się kończę, jak każdy. Jakiś pomysł ktoś ma może? Sprawa Poli i Beti. Autyzm maksymalny, zero chęci do normalności, do funkcjonowania z człowiekiem, a może z nami. Na spacerach jedna zero załatwiania się, druga siknie czasami, w nocy za to całe zestawy w domu. Idę na wybieg żeby wypuścić wolno, niestety im nie pasuje, stoją jak cielaki i zero ruchu, próbują jedynie na siłę wejść do którejś z bud. Zostawić ich nie można bo uciekną. Zostawiłam je tak ponad miesiąc temu rano przed śniadaniem psim. Z pozostałymi psami poszłam się przejść i nakarmić. Wróciłam po 20 minutach po damy, a dam nie ma, ogrodzenie znowu nadszarpane. Po trzech tygodniach nagle na podwórku pojawiła się Beti, na mój widok uciekła. Zamontował TZ kamery i siedzieliśmy wieczorami obserwując co się dzieje. Okazało się, że przychodzą razem lub pojedynczo aby sprawdzić czy jest wystawione jedzenie dla tego dochodzącego nocami psa. Bywało jednak, że w ogóle się nie pojawiały. Nigdzie ich nie namierzyliśmy, nie mieliśmy pojęcia gdzie bytują, jedynie czekałam na Nowy Rok bo Pola strasznie boi się huku. No i dopiero wtedy ją upolowałam. Z Beti TZ ganiał się cały kolejny dzień aż w końcu wlazła do klatki pułapki i dzięki kamerze TZ ją złapał. Nie mam już siły na te psy, chętnie bym je oddała gdziekolwiek, ja ich nie chcę, nie chcę odpowiadać za nie, nie chcę nieprzyjemności na wsi jak znowu coś wywiną. Nie mam już siły ani chęci, ani nic. Wolałabym dwa Gacki i trzy Rozy niż te dwa psy. Na spacerze jedna i druga stoją w miejscu, dopiero jak lekko pociągnę to raczą się poruszyć pół metra. Na wybiegu zero biegania, czy mam je na łańcuchy na tym wybiegu postawić???? One są nienormalne jak dla mnie. Rozi kiedyś napisała aby dać im żyć jak one chcą, ale one nie chcą żyć z człowiekiem nawet na zasadzie - mają wybieg i wolność na nim+micha, to co teraz zrobiły to jakaś porażka i cwaniactwo. Wiem, nikt nic nie poradzi, nie zaradzi. Wiem, musimy jak zrobi się ciepło jakimś cudem wybudować wybieg od nowa, nie bardzo tylko wiem kto i kiedy ma to zrobić. Tak samo jak nie mam pojęcia jak przetrwać i nie zwariować do tego czasu. Wyobrażacie sobie taką akcję, że Wasze psy uciekają sobie na kilka tygodni i latają sobie po świecie jak im pasuje, a przychodzą tylko aby coś skubnąć??? A potem w długą znowu??? Wróciły pełne kleszczy, pewnie zarobaczone choć na początku grudnia je odrobaczałam, Pola ma pokancerowany cały pysk od gryzienia się z psami, Beti jest przeziębiona. Dziś kolejna upojna noc - zafajdana zapewne.

Strach się bać to nam, bo już brakuje nam pomysłów co zrobić z tymi dwoma psami, ostatnie pięć tygodni to był horror dla nas, zero normalności jeszcze ja się rozchorowałam i 23 trafiłam do szpitala skąd wylazłam na żądanie. Dobrze, że TZ miał urlop przez ostatnie dni i zajął się stadem. Generalnie obu pannom należy się petarda pod ogon i wystrzelenie w kosmos.

Tematem mojego opisu sytuacji będą dwie nieobliczalne i coraz bardziej pomysłowe -Pola i Beti. Za kilka dni.

Z okazji Nowego Roku kilka zdjęć. Nieco opisów pewnych koszmarów umieszczę jak ochłonę i jak minie czas świąteczności.

Inka, wsio gra, wpłata dotarła na nogach TZ-a do mej komnaty gdzie siedzę większość dnia zaszyta w przeszłości.

Inka, serdecznie dziękujemy za wspomożenie niewiernych pyskaczy i bandy - bardzo, bardzo dziękujemy.

Gusiaczku, niech moc będzie z Tobą, serdeczne podziękowania za pomoc dla fiźniętych z bandy :-).