Figunia

b-b - bardzo kochana Ci współczuję i aż żałuję, że spytałam, bo na pewno wspomnienie wciąż jeszcze boli... :calus: Anica - :calus: to ja też... I również żałuję, żeśmy znowu się minęły... Dziękuję raz jeszcze za pomoc w przekazaniu ubranek Poker - tak, ubranek. Bo oddaję również piękny czerwony golfik, z którego dość szybko Lonia wyrosła i był zbyt szczupły.... Na jego wzór zrobiłam jej brązowy sweterek, więc bardzo się przydał. Tobie Pokerku też się należy, a co :calus: Dziękuję!!!

Pierwsza czy trzecia, a może czwarta - nieważne. :) Skromną dyszkę daję Tajgerkowi ale jak będę mogła, to zwiększę. Mam dość trudną sytuację finans. bo moja tymczaska mocno nadwyrężyła mi kieszeń i wciąż czekam na zwrot kosztów leczenia z Fundacji...ale powoli tracę na to nadzieję...Do tego jestem przed kilkumiesięcznym wylotem z kraju. Wierzę, że Tajger migiem znajdzie dom. Jest śliczny.

Ależ tu się dzieje dobrego!!! Jak tak czytam, to także czuję, że Zojka jest w Swoim Domku! Poker, bardzo się cieszę, gratuluję!! Kolejna Istotka dzięki Wam zazna godnego życia. A smutek rozstania także dobrze rozumiem...

Panienka cudo! Jakie kreski sobie zrobiła przy oczkach, kokietka...:) A piesio - jak można takie maleństwo skrzywdzić...brak słów. To ile masz plaskaczków Bogda, dwa?

Teraz czytam o propozycji Ani - kochana Jesteś! I skoro Pokerku Tobie to odpowiada, to jutro przebiegnę się do Anusi. :calus: Pieniądze - zaraz się zaloguję i zobaczę, bo nóż widelec już są na koncie... Tylko to milczenie jest niepokojące i obawiam się, że niestety... Jak będą, zaraz napiszę. niestety, nic nie wpłynęło.

To po kolei... Anica - :calus: A wieści są i prawie same dobre...bo Lonusia to mądra suńka i wie, że w życiu trzeba sobie radzić.. Wygrywa ten, kto potrafi się przystosować do nowej sytuacji. I się przystosowuje...całkiem dobrze jej to idzie. Przynajmniej taką mam nadzieję, słuchając relacji Pani Agnieszki. Bodaj w poniedziałek, kiedy dorośli jpojechali do pracy wczesnym rankiem, Lonia urządziłą koncert, po Ich wyjściu. Darła się, szczekała, aż pobudziła śpiące na górze dzieci. No więc wczoraj została zabrana na przejażdżkę autkiem, po czym Pan Tomek (zabrawszy opiekuba do dzieci) wrócił z Nim i Lonią do domu - wszystko po to, by już nie darła japy i dała dzieciom pospać. Wdrapuje się już do Nich na górę. Wlazła na schody...Pani Agnieszka interweniowała, kazałą jej wracać na posłanko a schody zabezpieczyła. Czułam, że tak będzie. Przecież szybko się zorientuje, gdzie są ludzie i będzie chciała do nich... Mam nadzieję, że szybko zrozumie, że na górę nie wolno jej wchodzić i pogodzi się z tym Kiedy rozmawiałyśmy i pytałam, co Lonia robi, okazało się, że zaczepia chłopca do zabawy. Przynosi mu zabawki i czeka, by jej rzucał (choć groźnie oczywiście przy tym ich broni). No takie to jest dziwadełko... Chętnie wychodzi na spacery, zmiata z miseczki porządne porcje, tylko, no właśnie...w trakcie zabawy zsiurałą się, jak to czasem i u mnie się zdarzało. Ale ja sądziłam, że po prostu pora już wyjść i nie wytrzymała, lecz Pani Agnieszka powiedziała, że Lonia była na trawce już ze 3 razy...Dobrze, że tym razem nasikała na kafle, ale i tak jest to niefajne, że od czasu do czasu jej się to zdarza. Mam kilka fotek Loni z nowego domku, ale...nie jestem pewna, czy pamiętam jak się je wklejało, i nie bardzo teraz mam czas na próby...cały czas już zbieram się do wyjazdu. Jeśli teraz tego nie zrobię, to na pewno dzieci mi pomogą...więc proszę o cierpliwość.. Poker - fajnie byłoby, ale jeszcze trochę czasu jest, podjadę, gdzie wskażesz, to nie problem... Tez nie sądzę, by Lonię Domek komuś ot tak wydał. Tylko spanikowałam nieco, a też bałam się, że tej informacji o poprzednim piesku mogą nie powiedzieć i będą wyglądali na wspaniały dom... Pani Agnieszka zareagowała właściwie :) - bo telefon dostała - odmówiła im Loni. choć nie wiedziała że dzwoniłam w tej sprawie, bo nie sprawdziła poczty w telefonie... A wnusio - super, że się nie boi, tylko po prostu jest ostrożny.:) Anulka - jak już napisałam wyżej - spanikowałam, stąd mój wpis, że to nie jest dobry domek. Już teraz będę spokojniejsza. No przecież, że nie wydadzą psa na czyjeś żądanie...to ja miałam chore wizje. Domek jest mądry i odpowiedzialny.:) Ewunia - dziękuję kochana Ciociu i też serdecznie Cię pozdrawiam!:)

Bardzo chętnie zobaczylibyśmy Twojego Fufaczka, jeśli to możliwe...:) Poker - wieści...umówiłam się ostatnio z Panią Agnieszką na telefon przed moim wyjazdem. Bo Lonia jest grzeczna i wszystko jest ok. Ale, w związku z tym wczorajszym telefonem będę chciała z Nią porozmawiać. No i tak bardzo chciałabym wiedzieć, jak Lonia się sprawuje. I czuje. Więc dzisiaj zadzwonię, ale tak pod wieczór, żeby Panią Agnieszkę zastać... Jeszcze drążę temat zwrotu ubranka posterylkowego. Może mogłabym gdzieś podjechać, żeby Pokerku oddać ciuszek. Napisz, proszę, bo jestem tylko do soboty... Irysku - no, nie było Cię dość długo. Gdzieś była?:) Dzięki za dobre życzenia dla mnie i Lońci. Macie pewnie sporo radości z Suni...szkoda tylko, że Maciuś się jej boi. To też życzę, by i Wam wszystko się ładnie ułożyło i wszyscy byli happy...

Tak jeszcze pomyślałam, a jak piesek się znajdzie (I OBY!!!!), to co z Lonią? Z powrotem????

Zwłaszcza, że to nie młody już piesek i maleńki...

To dobrze, że nie tylko ja mam takie odczucie. Nie wiem, jak będzie wyglądała ewent.adopcja Loni. Ale Fundacja Sos Dla Jamników wie, że Lonia jest w Długołęce i ma telefon do Pani Agnieszki. Jak pomyślałam, że Lonia mogłaby trafić do nieodpowiedzialnych ludzi, to...zresztą każdego psa szkoda... Może ludzie nie najgorsi, ale chyba z tych nie przejmujących się zbytnio psem, bo w końcu "to tylko pies".

Miałam znowu kolejny telefon o Lonię. Kiedy spytałam Panią, dlaczego akurat ją wybrałą, odrzekła, że to nie ona, tylko jej Tato Lonię wypatrzył. Niedawno zaginął mu piesek i chce kolejnego, a Lonia mu się spodobała. Jak spytałam, jak zaginął, odrzekła że był z tatą na rybach, biegał sobie gdzieś i przepadł...To był 10 letni shih tzu...może uciekl, może ktoś go ukradł...nie wiedzą. Ponoc go szukali. Natychmiast po tym tel. zadzwoniłąm do Pani Agnieszki, że będzie dzwonić taka osoba i żeby psa nie oddawała. Bo niepokojące jest to, że pieska nie upilnowali. Niestety, nie rozmawiałam, tylko nagrałam się na sekretarkę. Myślę, że po takiej info nie powinni dostać psa. Chyba, że się mylę... Chociaż wiem, że musi być wizyta PA, dokładny wywiad, to jestam mocno zaniepokojona...

Oj Anulko...aż się wzruszyłam, dziękuję!!!

No mam, mam wieści. Takie (jak dla mnie) pól na pół. Cieszy to, że Lonia nie nasiurała tej nocy ale - Panią Agnieszkę zaniepokoiło jej zachowanie, jak mówila Lonia jęczala jakoś dziwnie, więc nie poszła spać na górę, tylko spała razem z Lonią, na dole. Lonia kilka razy wpychała się do łóżka, ale Pani Agnieszka nie ugięła się i odsyłała ją na jej posłanko. Na szczęście Lonia nie daje radę na tapczan wskoczyć, bo wiadomo, co byłoby, gdyby tylko Pani Agnieszka zasnęła. Niefajne jest również to, że Lonia nadal szczerzy ząbki i młodszy chłopiec jej się boi. Kiedy chce się do Loni zbliżyć, to robi to jakoś dziwnie, skrada się, czy na czworakach, że Lonia się denerwuje i szczeka jeszcze bardziej... Kiedy Pan Tomek wrócił z pracy obszczekała go straszliwie, choć przecież już go znała, wyprowadzał ją na spacer itp.. .Kiedy chłopcy bawili się i to dość głośno, biegali itp. (jak to rozbawione dzieci) siedziałą na środku salonu, lub na swoim posłanku i obserwowala, co się dzieje. Nie uciekala, nie chowala się po kątach. Chodzi za Panią Agnieszką krok w krok, szczególnie, gdy coś robi w kuchni. Apetycik oczywiście dopisuje... Chyba nie jest najgorzej, prawda? A dzieci kupiły mi bilet na samolot, na 14 grudnia, czyli, za tydzień lecę. Insh Allah...

no przecież, że Wam i psiakowi pomogę! Trzeba dać mu szansę!

Dzisiaj jeszcze nie mam żadnych wieści. Mam nadzieję, że to oznacza, że chociaż nie jest gorzej niż wczoraj...

Dopiero teraz czytam pytanie, ale już chyba problem rozwiązany. I oby! Tak tylko napiszę, że mnie przyszła jeszcze na myśl Giselle.

Aniu, tak dobrze Cię rozumiem. I na pewno, nie tylko ja... Kiedy łapałam się na tym, że tymi samymi pieszczotliwymi słowami (jak do Figuni), zwracałam się teraz do Loni, to czułam się mocno nie w porządku wobec Figi. INawet przepraszałam ją za to, że tak polubiłam innego pieska...Paranoja jakaś (patrząc z boku...), A kiedy uświadomiłam sobie, że być może, Lonię kocham troszkę mocniej, bo bardziej mnie wzrusza i rozczula, to już w ogóle czułam się (wobec Figi) jak marny zdrajca. Ona tak nie lubiła konkurencji...nie pozwoliła na to, bym przygarnęła do domu jakiekolwiek stworzenie, przepędzała niemiłosiernie, nie pozwoliła nawet poglaskać...także - doskonale rozumiem, co teraz czujesz. Serdeczności!!!!

Dobrze, kochana. To już martwię się mniej...

Jakie słodkie jamnicze dzieciątko!!! Cudna i rozbrajająca Maleńka. Do schrupania i zacałowania.. Nich się dobrze chowa - jak to się mówi i życzy... Bardzo się cieszę, że to stworzonko jest w Twoich rękach, Aniu. I oczywiście Twego TZ-ta...

Jak sobie przypomnę, że bywało tak, że biegałam z nią co 2 a nawet co 1,5 godziny (a i tak potrafiła nalać w domu), to widzę, że jest dużo lepiej. Szkoda tylko, że musiała zalać dywan... Nic, nie kupuję na razie biletu, liczę na wyrozumiałość domku (i dobre zabezpieczenie przed takimi niespodziankami), a jak się to nasili, to wróci do mnie. Z tego wszystkiego nie napisałam, że dzień przed oddaniem Loni (czwartek) miałam o nią telefon. Pani z Wrocławia, emerytka. Niedawno straciła sunię, którą też adoptowala i która okazala się bardzo chora. Na jej leczenie poszło bardzo dużo pieniędzy i teraz Pani na stan zdrowia psa zwraca wielką uwagę. Miała się zastanowić. Dałam już namiary na nowy DT, choć Pani wie, że jeszcze jakiś czas będę w kraju. No, ale skoro dotąd nie zadzwoniła, to już chyba raczej z tego nic nie będzie. Zresztą, jak pomyślę o tym, że Lonia miałaby niebawem po raz kolejny zmieniać dom, to naprawdę nie wiem, czy to wszystko ma sens...

Oczywiście, że się nadaje. Jeszcze niejedna bida będzie mogła z niego skorzystać.

Jestem po kolejnej rozmowie z Panią Agnieszką. Kochana jest, bo dziś już dzwoni drugi raz... Wieści są takie: Lonia jest spokojna, ma apetyt, trochę nawet bawiła się kamyczkiem, ale...sika. Po nocy na parterze, gdzie spała, była kałuża (na podłodze), choć ostatni spacer był o 22. Co gorsza, gdy Pani Agnieszka zabrała ją dzisiaj na górę, to tam zlała się na dywan choć godzinę wcześniej była na dworze. I Pani Agnieszka dzwoniła by spytać o spacery, jak długo z nią chodziłam, bo może trzeba dłużej... Odkąd zrobiło się zimno i u mnie spacery były krótkie. Zrobiła co trzeba i biegiem do domu. A do tego od jakiegoś czasu wychodziła już tylko 3 x dziennie i wytrzymywała bez problemu. Nie spała dzisiaj w ciągu dnia ani chwili. Tak więc, choć wydawałoby się, że spokojna, wciąż jest w stresie. Ale ma apetyt, nawet potrafi się bawić, więc chyba nie jest źle...tak się pocieszam. Najfajniej, że Pani Irena (mama Pani Agnieszki), nie boi się Loninych ząbków i jej warkotu, bawi się z nią, zabiera jej kamyk (by rzucić), tak jak pokazywalam - że choć warczy wściekle i nawet rzuca się na rękę - to nie ugryzie. Pani Irena już Lonię rozszyfrowała...bardzo mnie to cieszy. A Lonia, Pokerku ma 2 dolne kiełki, jedno maleńkie ciopstwo w dolnej szczęce z przodu i bodaj ze dwa ząbki głębiej w paszczy. Niby niewiele, ale dwa kły są, to może mogłaby krzywdę zrobić... I przy okazji - mam do oddania ubranko posterylkowe pożyczone Lonisi. Jak i kiedy mogłabym je zwrócić?

I co tu napisać, na takie słowa...zwlaszcza, że właśnie myślę o sobie jak najgorzej. Bo oddałam taki skarb, tak cudne stworzenie. Że teraz cierpię - to slusznie. Ale Ona - za co? Tak chciałam uniknąć tych łzawych wynurzeń o bólu i stracie (przecież wiedziałam co robię), bo to niczego przecież nie zmieni. Ale musiałabym przestać w ogóle tu się pojawiać, bo przecież nie będę kłąmać, żę wszystko jest OK. Ona czeka na mnie. Wiem to. Wczoraj się szarpała i dawała upust głośnej rozpaczy. Teraz ucichła, bo ileż można wyć...ale czeka. Wiernie czeka. Powoli będzie zapominać, wdroży się w nowe życie i będzie dobrze. Ale teraz...

Oby tak było, Ciociu.

Dzwoniła Pani Agnieszka. Lonia spała grzecznie cała noc. Już nie płacze, nie wyje. Była na spacerku, zjadła dobre śniadanko, a teraz leży na swoim posłanku. Pani Agnieszka jest trochę zaniepokojona tym, że Lonia dziś na Nich warczała. Niby przychodzi na głaski, a za chwilę warczy. No i właśnie tego (też) się bałam, bo ona taka jest do wszystkich ludzi. Mnie zresztą też kilka razy obwarczała, wczoraj, gdy ściągałam ją na siłę z kołderki, by zawieźć do Długołęki - a była właśnie po spacerze i nie reagowała na moje zawołania, bo uznała, że mi się coś pomyliło i jużma spać do rana...no więc gdy brałam ją na ręce, to warknęła i nawet jakby chciała ugryżć w twarz, bo się pochyliłam. Jednak, jak zwykle, na groźbie się skończyło. Ona tylko tak straszy, udaje groźnego psa. Nigdy mnie nie ugryzła, ale nie mogę za nią ręczyć, że tego nie zrobi... W każdym bądź razie jeszcze nie wybywam z domu, jeszcze trochę odczekam, a gdyby co...to bez problemu może do mnie wrócić i będziemy myśleć, co dalej.