wawer

Mam ochotę na wiatraczki, ale nie wiem, kiedy będę mogła je odebrać. Chyba gdzieś na Ochocie odbiór?

Mnie się imię Szarik podoba, chociaż to już nie jest kuleczka. Ale może kiedyś była? Może na razie nie zmieniać imienia. Nowy właściciel może zmienić imię albo zostawić, skoro pies żyje z nim już ok. sześciu lat. Piękny jest, ale mam już Lasencję i w tej chwili już na stałe pięć psów w domu. Ale na pewno znajdzie się jakiś chętny... (warszawiak?) Dużo wydajecie psiaków ludziom rodem ze stolicy. Ja też puściłam już wieści, chociaż nie mam wielkich nadziei. Ale nigdy nie wiadomo, ktoś komuś podeśle i łańcuszek dobrych serc doprowadzi do szczęśliwej adopcji. Psiak jest przyjazny.

O, jak miło znów coś usłyszeć o Muszkieterze i to takie dobre wieści! Atos, Portos, Aramis... trójka kundelków, które chyba jeszcze już tu nieobecna koosiek zadomowiła w Łowiczu u sylwiaso i jej sąsiada. Stare dzieje, tak fajnie jeszcze wtedy było na dogo, chciało się działać, pomagać... No i o te parę lat byliśmy młodsi. Ale najważniejsze, że psiak znalazł dom i że ktoś go jeszcze pokochał. Powodzenia, dzielny wojowniku!

Był już kiedyś taki biedny, zjedzony Duszek, w ostatniej chwili przytulony i zaadoptowany przez nescca. Też odszedł po długiej walce o powrót do życia. Może to imię takie... duszkowate, fatalne? Bardzo żal mi takich duszków, nie zawsze staruszków, które zjawiają się na chwilę i znikają. Bo im się nie udało... Ale już nie cierpią.

Mój Karuś-gawędziarz rodem spod Makowa zaprasza na bazarek, z którego ewentualny przychód w połowie będzie przeznaczony na potrzeby Pusi i innych podopiecznych DT u Malagosów: Karusiowe opowieści (1) na zwierzaki w domach Malagosów i Kwiaciarenki. Majówkowy bazarek do końca 12.05

Mój Karuś-gawędziarz rodem spod Makowa zaprasza na bazarek, z którego ewentualny przychód w połowie będzie przeznaczony na potrzeby Pusi i innych podopiecznych DT u Malagosów: Karusiowe opowieści (1) na zwierzaki w domach Malagosów i Kwiaciarenki. Majówkowy bazarek do końca 12.05

Mój Karuś-gawędziarz zaprasza na bazarek, z którego ewentualny przychód w połowie będzie przeznaczony na potrzeby DT u Kwiaciarenki: Karusiowe opowieści (1) na zwierzaki w domach Malagosów i Kwiaciarenki. Majówkowy bazarek do końca 12.05

Gawędziarz Karuś zaprasza do lektury swoich opowieści na rzecz domów tymczasowych u Malagosów i u Kwiaciarenki Karusiowe opowieści (1) na zwierzaki w domach Malagosów i Kwiaciarenki. Majówkowy bazarek do końca 12.05

Małgosiu, jesteś MAMCIA MEGA PLUS!!! A Tomek TATA MEGA PLUS, oczywiście :). Sami wiecie, co to znaczy wychować gromadkę dzieci (ja mam czwórkę i też wiem), więc nie ma nic dziwnego, że trudno by Ci było skrzywdzić inną mamę, nawet psią. A ta maleńka to prawdziwa matka dzieciom. Gdyby był większa, pewnie ocaliłaby i to, które zamarzło. Ale przecież nie mogła nakryć wszystkich, a ono pewnie najsłabsze było. Do tego głodna i po porodzie, sama ledwie żywa. Gdyby nie moja psia gromadka koparkowa i nieduże podwórko, sama bym je wzięła do czasu adopcji. Może ktoś by je wziął i u nas, chyba są śliczne. I takie nieduże, może ktoś zmieści je w swoim domu po odchowaniu. Postaram się pomóc, pobazarkować chociaż. Już coś szykuję.

No, nie mów tak. Przecież to Arnold sprowadził mnie na dogo. A potem był jeszcze Szew-Szefcio... i jest Karuś... od Was ;). A i u Was chyba same dogo-dogi.

Ładny psiaczek i na zdjęciach na takiego strachliwego nie wygląda. Przynajmniej nie z mordki, bo że się wcisnął, to fakt. A może Bobikiem go nazwać dla odmiany?

Ja też.

I ode mnie gwiazdeczka poleciała.

No tak, nie odzywam się ;). Ale śledzę to i owo z ukrycia. Nawet próbowałam Waszą nową psinę "sprzedać", ale się nie udało, bo chętni są, tylko dopiero się wprowadzają, kończą lokum i jeszcze nie są gotowi na zwierzaczka, bo całymi dniami nie ma ich w domu. A u nas, jak wszędzie. Grunt, że psiaki zdrowe. Karuś ma zdjęcia, ale w zasadzie takie same jak poprzednie, bo uwielbia spać w jednym koszyczku z Pikusiem, więc duplikatów nie zamieszczam. No i Twój poprzedni wpis był taki akurat na wyciszenie wątku ;). Koparki wciąż się starają, jeśli tylko znajdą kawałek wolnej ziemi. Utwardzamy stopniowo kratkami, a one łapeczką, łapeczką, chociaż małą dziureczkę w tej kratce muszą podkopać. Karusek przytył sobie na zimę i w ogóle, bo uwielbia jeść, a raczej wciągać na bezdechu wszystko, co jadalne. Dupinkę ma niczym prosiaczek, ale nawet mu do pyszczka z tą dupinką (o ile jedno może być do drugiego ;)). Mizia się, przytula, najchętniej nie wychodziłby z domu, głównie z kuchni, bo tam jest tyle dobrego i zawsze coś do pyszczka wpadnie. Kocha wylizywać różne pudełeczka po serkach, jogurtach i cokolwiek po czymkolwiek. Wciąż jedzenie jest priorytetem i wciąż trzeba izolować inne psy przy jedzeniu, bo bez pardonu wpycha pyszczydło "na dzierżawę" do cudzej miski po wciągnięciu swojego. Ale uczy się już rozumieć, dlaczego ta izolacja i nawet zdarza mu się zachować dystans. Dzielnie broni terytorium przed intruzami zza płotu, ale na ogół wtedy, gdy Laseczka to robi. Sam się raczej nie wychyla, spokojnie czeka na hasło do boju. No, chyba, że to ukochany przez Laseczkę listonosz czy kurier, którzy jej rzucają podany patyk. A Karuś też by chciał i nie dostaje, więc się wkurza. No i tyle, dzień za dniem...

No, do budy to ta "rasa" mało się nadaje. Na siłę, to i mrówkę pewnie by uwiązał, ale te "Pikusie grójeckie mazowieckie", jak ja je nazywam, to psy-podróżnicy, biegające, tropiące i raczej ucieczkowe. Muszą mieć swobodę biegania nawet po mniejszej przestrzeni, inaczej chyba szybko więdną :(. Tak mi się wydaje. Uwiązać takiego Pikusia czy Karusia to po prostu sadyzm.

Oj, to, to! Inspekcja i to przelotna. Bo gdyby mu się zachciało jakąś dokładną zrobić, to nie wiadomo, do jakich wniosków by doszedł ;). Jak zdążyłam przez lata zauważyć, kopania przyczyn tyle, co typów psów i nigdy do końca nie wiadomo, co to za typy, czemu i po co kopią ;). W dodatku dół dołkowi nierówny, bo cele różne ;). Wcześniejsze, już za TM, nasze pieski, podkopywały drzewa i krzaki. Niewiele większy od Karusia Pet tak skutecznie podkopał nam wielki świerk, że drzewo się przechyliło i dopiero po paru latach górą rosło prosto, ale dół pozostał krzywy. Dopiero położenie opon pod świerkiem pomogło. Laska kopie doły głębokości połowy dorosłego mężczyzny i szerokości leja po bombie. Trzeba było podjazd utwardzić betonem, nic nie pomagało, bo kratki betonowe też podkopywała. Dzielnie pomagał jej w tym Pikuś, dopóki czuł się bezpieczny na głębokość, potem wychodził i kopał obok mniejszy dół. Niestety, nie widzę, kiedy one kopią, bo z wysokiego okna domu nie widać połowy ogrodu, a i ja nie spędzam czasu przy psach, tylko w domu albo w tej części ogrodu, w której psów nie widzę i nie mają do niej dostępu. Po wielu różnych zabezpieczeniach, po których mój mały, kręty i wąski ogródek wygląda jak pole bitwy w zasiekach, koparki kopią chyba z chęci poznawczej dostania się do tego, co zakazane. Gdy im się uda, od razu sadzą wielkie kupy (nie wiem, skąd one biorą tyle zapasów :)) i kopią kolejne doły. Żeby wychować koparkę metodą zakazów, jak radzi słusznie konfirm, trzeba być z nią cały czas i reagować na bieżąco. U mnie to niewykonalne, a i tak zakazany owoc kusi ;). Pozostaje więc tylko cierpliwe zakopywanie i kolejne zabezpieczanie gleby ;).

Ten nowy bardzo podobny do mojego Pikusia... i innych jemu podobnych ;).

Nasz medalista był wczoraj na kolejnych szczepieniach i czyszczeniu podogonia. Nabył też drogą kupna swoją, pewnie pierwszą w życiu, obrożę na insekty, drogą, ale na cały sezon. Okazało się, że przyjmujący go w tym dniu, wcześniej nieznany mi, pan doktor Tadeusz Bagan, jest kolegą z grupy Tomka malagos. Jaki ten świat jest mały :)! A w nim, jeszcze mniejszy, kochany Karusek. Piesek ma już zaliczoną pierwszą wycieczkę-ucieczkę. Mignął mi między nogami, kiedy otwierałam furtkę, chociaż robiłam to bardzo uważnie. Celowo nie reagował na wołanie, tylko machał ogonkiem i radośnie podsikując kolejne krzaczki osiedlowe, podążył dalej, nad bliski kanał. Wawer to lasy i wieś, tu nie ma sensu gonić psa, a ja i tak biegać nie mogę, nawet chodzić szybciej. Pies albo się gubi, albo sam wraca po wycieczce. Byłam załamana. Karuś od początku reaguje na swoje imię, może ma takie od początku. Chętnie i radośnie przybiega za każdym razem, z zawadiackim uśmiechem na pysku i w oczkach. Tym razem olał mnie zupełnie, pobiegł sobie i już. Jedyną pociechą i nadzieją, że się odnajdzie, były te jego medaliki z czipem i z adresem. Ale on nie zna okolic i jest tak miły, że ktoś może go sobie po prostu wziąć! To ostatnie akurat nie byłoby najgorszym rozwiązaniem, o ile nie byłby to jakiś sadysta, bo piesek jest naprawdę uległy. Ale nic, to były przemyślenia załamanej pani. Schowałam Pikusia w domu, bo też ma skłonności do ucieczek i już raz go nam straż miejska przywiozła z całkiem odległego Międzylesia (kto zna miasto, ten wie, że to kilka wsi wawerskich dalej, w dodatku z drugiej strony torów kolejowych!) i po kilku minutach wróciłam za furtkę z nadzieją, że Karuś nie jest daleko i może usłyszy wołanie, że zareaguje. Patrzę, a on jest obok, przy posesji sąsiadki, która go zagaduje i w naszą stronę prowadzi, a Karuś, cały szczęśliwy, wywija do niej ogonkiem! Zawołałam, przybiegł galopem i bardzo się cieszył, że jest w domu. To znaczy, że zrobił sobie tylko bliską wycieczkę obok osiedla i zaraz wrócił. Jest nadzieja, że nowe stado więcej dla niego znaczy od wcześniejszej wolności, ale dobrze, że nie poszedł dalej, na ruchliwy trakt przelotowy, że nie wpadł pod samochód, bo tu inny ruch, niż ten mu znany i można się zgubić. A co do koleżeństwa, to już się poukładał, tzn. dalej chce być pierwszy i najmilejszy, podgryza Laskę i wylizuje Pikusia, gdy chcą się pomiziać, ale też bawi się z nimi. Laska jest układowa, nie niszczy maluchów, woli ustąpić. Tylko gdy za mocno kolega ją potraktuje, to używa głosu albo kłapnie w jego stronę, nie robiąc krzywdy. Pikuś jest niegroźny, wycofał się na korzyść kolegi, ale tylko trochę, dalej razem sypiają i bawią się zgodnie. Minus (dla nas) taki, że wszystkie trzy są koparami, że Karuś razem z koleżeństwem kopie doły i dołki i znów musimy zainwestować w zabezpieczenia ogrodzenia i ogrodu, który chyba nie ma szans być skończony, bo kolejne inwestycje zabezpieczające psy i przed psami pochłaniają budżet przeznaczony na sam ogród. Ale cóż, kto ma dzieci, ten ma miód, a kto ma koparki, musi sam stać się zakopywarką...;), czyli widziały gały, co brały, a w każdym razie mogły się tego spodziewać ;). Przed chwilą piesek miał pierwszą u nas kąpiel. Chyba pierwszą w życiu, bo spanikowany wybiegł z łazienki, tupiąc przy tym jak koń. Chyba myślał, że pan chce go utopić ;). Dostał smaczek na pociechę i dalej urządza gonitwy po całym domu. Jak szczeniak, nawet pan doktor sądzi, że on nie ma jeszcze czterech lat. Moim zdaniem też jest na to zbyt żywiołowy i ma typowo szczeniackie zapędy. Ale z kolei jest naprawdę mądrym kundelkiem, w lot chwyta nowe zwyczaje i tylko ta wycieczka... No to mamy już Karusia w pełni. Wyposażony, zaopiekowany medycznie, domowy, nasz. Zwykłe psie życie, jakich wiele, więc i karuskowe opowieści będą już rzadkie, bo nie brak potrzebujących na tym forum i to im trzeba poświęcić czas na czytanie. Oby tylko dobrze się chował i nie uciekał więcej!

Już idziemy wspólną drogą zgodnie, łapa w nogę i noga w łapę, a na końcu ogon ;). Karuś ma już własne medaliki i nikt nie ma prawa go ich pozbawić!

No i super! Jak widać, warszawiak nie taki straszny, a zwierzaki lubi nawet wiejskie i nawet na wsi :). Co przygarnięte, nasze jest i kochane. Tinek też może znaleźć domek, Małgosia ma dobrą łapkę do adopcji, tylko może jeszcze jego człowiek nie wie o nim albo myśli i się nie odzywa. Ale jak już się odezwie, to będzie bomba atomowa!

Byliśmy w sobotę u weta. Na przywitanie młody nasiusiał trochę na podłogę. Został zaczipowany i obejrzany. Uszy czyste, zęby w porządku, nadziąślaków nie ma, ale ma takie wargi, które zawijają się między zęby i z daleka wyglądają jak nadziąślaki. Gruczoły oczyszczone. W kwietniu powtórka i przy okazji szczepienia. Pan doktor powiedział pieskowi, że jest ładny. Karuś był bardzo uległy i grzeczny, ale radośnie opuścił miejsce "kaźni". Pooglądał okolice, pomachał ogonkiem i nie miał nic przeciwko chodzeniu w szelkach. Nawet spokojnie chodzi, trochę przebiega drogę z prawa na lewo, ale to normalne. Przecież musi wszystko posprawdzać, a świat zaczyna się na końcu nosa. Poza tym, co złego jest w takim nieszkodliwym plątaniu się panu pod nogami? Niech uważa, jak chodzi, nie!

A zdjątko jest, świeżutkie i na dowód! Tak sobie z Pikusiem komarujemy... Na czarno, bo dzisiaj Czarny Protest. Wprawdzie ten protest to wbrew naszym interesom byłby, ale niech tam! Pies czarny, drugi pies czarny i posłanko czarne... więc my sobie protestujemy na czarno przeciw czarnej, psiej bezdomności! A co! I kto zgaduj-zgadula, który z nas jest który, ha!

Bo mam zimno w domu (gaz drogi) i baterie w aparacie się wyczerpują ;). Wiesz, człowiek i pies wytrzyma, ale bateria niekoniecznie ;).

Buda i kojec... jak sobie przypomnę moją Laskę, kiedy wyszła na nas z lasu... a teraz! Przytulanka taka, kochana. I żadnej budy ani kojca sobie dla niej nie wyobrażam! Wiem, taki los wiejskich "burków". Ale ta jasna psina bardzo mi przypomina naszego Astro, też przyszedł sam do nas pod dom i został... 12 lat. Też był taki jasny z ciemnym pyszczydłem, kochany taki... A co do sanatorium... przemyśl, czy aby nie chciałabyś tam zabrać Tomka, psy i koty :). Co Ty tam będziesz bez nich robić, kobieto!

Kiedyś będą, jak się ociepli ;).