AngelsDream

Baaj wita się normalnie z psami, nie jest agresywny - teraz. Co nie znaczy, że nie będzie za kilka miesięcy. Wilczaki, to wilczaki. Samce mają taki moment w okresie dojrzewania, że lepiej, żeby nic nie podchodziło, a ludzie patrzą na niego i myślą, że to dorosła suka, więc pilnować swojego psa nie trzeba - dosłownie! Może Baaj będzie inny, chociaż wątpię z tego co obserwowałam rozwój innych psów tej rasy. A to czy rasa jest wymarzona, a pies wybierany, nie ma czasami nic wspólnego z tym jaki pies wyrasta. Szczególnie, jeśli rasa nie jest wyrównana.

To musicie poczekać aż stronę skończę robić.

Zależy, kto był w stawce. :) Wiadomo, że większość to jednak te normalne, ale nie da się ukryć, że jednak nie wszystkie są takie, jak powinien być pies, który żyje wśród ludzi. Poza tym ty masz przykład tej jednej wystawy, ja kilku innych, no i jeszcze spotkania rasy. Tam tak naprawdę widać, co pies jest wart. I to przykry widok, gdy dumny pies czołga się po ziemi ze strachu. Ludzie też zmieniają się na starość, a psiaki, które powoli tracą zmysły są też na pewno zdezorientowane, a to wpływa na zachowanie - wiem po szczurach, które choć z natury mają wzrok słaby, to gdy go tracą, to jednak są nieswoje.

Przepraszam, że tak napisałam o klikerze - napiszę konkretnie to, co miałam na myśli - Baaj ignorowany podczas robienia czegoś złego robi to dalej, bez względu na system nagród, a jest nagradzony głosem+smakołyk, chociaż powoli zmieniamy to na sam głos. Co do wilczaka - oczywiście, że ja nie jestem żadnym autorytetem, bo psa mam raptem 7 miesięcy, a rasę znam rok dłużej, ale wiem, co widziałam. A widziałam ludzi, którzy nad wilczakiem swoim nie panują zupełnie. Nie wnikam - nie chcą, czy nie potrafią. Wiem, że w innych rasach to się też zdarza, ale w wilczakach albo częściej, albo baczniej się przyglądam, bo staram się tez uczyć od innych. Co do pracy - wiem, że wilczak to nie automat. Aż za dobrze to wiem, ale prędzej zapanujesz nad nim sobą, niż siłą. I mówię to z doświadczenia własnego i obserwacji. W Polsce jest ich trochę ponad 100, bezpapierowe są, ale rzadko. Niestety te agresywne i strachliwe [nie mam pojęcia jaki to odsetek, bo przecież nikt się nie przyzna, że ma takiego psa] też są rozmnażane. Jak ktoś będzie na wystawie i będzie miał chwilę niech zerknie na wilczaki. Częśc będzie stała normalnie, częśc będzie się stresować, ale będzie ok, a znajdzie się i taki pies, co się rzuci na sędziego, lub prawie położy się ze strachu chowając ogon pod siebie.

Baaj świetnie ignoruje inne psy, ale nadal ma problem jeśli pies do niego podchodzi i go zaczepia - ma tylko 7 miesięcy, więc nie wymagajmy cudów. A na osiedlu go nie puszczam, bo chociaż ma świetne przywołanie, to ja w odróżnieniu od niektórych nie myślę tylko o sobie i czasem patrzę na to, co mówi przepis. Spinam się, bo nie lubię, jak inne psy podchodzą do [B]mnie[/B], a ich właściciele nawet nie raczą się obejrzeć, co czworonóg robi, a to się często zdarza. Poza tym mój pies i moje prawo do niechęci. Znam jednego labradora, którego nie wolno głaskać - śłiczne maleństwo, ale własciciel nie pozwala, bo pies ma pracować w przyszłości. Widać jednak powinnam go głaskać, przecież skoro pies jest wychowywany d pracy, to co za różnica?

My mieliśmy 15, ale teraz mamy dwie po 7 metrów.

Zaraz, zaraz - czytasz bardzo wybiórczo, albo ci się osoby mylą. Gaz kupiłam dawno temu i nie na psy, tylko na ludzi. Konkretnie dostałam go w prezencie z powodu byłego, który odprawiał szopki. Nie biegam z nim w ręce na co dzień i nie celuję w każdego psa i człowieka, chociaż czasem żałuję, że został w domu w szafce. Pozwalasz sobie na bardzo dużo, wiesz? Nie wiem - może dla ciebie bezczelność i chamstwo to jakaś metoda na lansowanie się, ale przyznam, że odechciewa mi się rozmawiać, jak ktoś tak się w moim kierunku wypowiada. Widzę też, że trudno jest ci samej sięgnąć po wiedzę, więc napiszę najkrócej i najprościej jak się da. Wilczak, to pies pracujący, ale trzeba się postarać, żeby z człowiekiem chciał współpracować. Niestety zdarzają się egzemplarze skrajnie strachliwe, które do pracy nie nadają się wcale. Zdarzają się też egzemplarze agresywne. Jest to wciąż rasa dość rzadka, więc każdy taki pies jest na świeczniku. Zdarzają się też ludzie, którzy chcą je mieć, bo to wilki. Często nie zdają sobie sprawy z czym przyjdzie się im zmierzyć, a potem żałują. W najlepszym przypadku oddają kilkumiesięczne podrostki. Odwala im, a i owszem, jeśli się nie zadba o ich socjal i ułożenie, ale szczerze mówiąc w takiej sytuacji wielu psom by odwaliło. Tylko, że nie wszystkie są tak trudne, ale na pewno są i trudniejsze rasy od wilczaka.

Są rasy i rasy - ważne to wiedzieć, czego się po psie można spodziewać i w miarę możliwości jak najwięcej złych cech korygować lub zamieniać. Ale też nie powinno się przykładać do psa ogólnej miarki, bo to co dobre dla jednego psa, innemu nawet tej samej rasy może wszystko pogorszyć. No i przede wszystkim trzeba spodziewać się, że biorąc rasę pracującą trzeba będzie tę pracę jakoś psu zapewnić. Albo liczyć się z tym, że sam sobie ją zapewni. ;) Wilczak musi mieć dobry socjal i konsekwentne postępowanie, jeśli ktoś wie, jak taki socjal zrobić i rozumie, że to nie wilk, tylko jednak pies, to sobie poradzi. Chociaż o wyraźnej domieszce wilczej krwi zapominać nie można.

[B]Rinuś[/B], kurcze przepraszam - przegapiłam twoje odwiedziny u nas. Niedobra ja. A po cholerę ktoś hodował psy do walk? Pies miał być nieufny, ale to nie znaczy, że musi taki być. Labki powinny być nieagresywne, a jakoś różne już widziałam. Wiem, że prędzej zapanuję nad nim komendą niż siłą, co nie znaczy, że tej siły nie mam.

Nie przesadzam - są ludzie, którzy tylko tak rozumieją, że się używa siły. Ale zawsze można stwierdzić, że to bodziec korygujący i jest luz ;)

Tyle tylko, że dla wielu osób słowo siła = skatowanie psa.

Kliker - o ile stosuje się go zgodnie ze sztuką i tylko to. Same nagrody, bo cóż to dla psa za kara - ignorowanie złego zachowania? A wiele osób twierdzi, że się da tak psa wychować. Ja akurat mam trochę inne podejście. Źle napisałam - bezstresowo to faktycznie błąd, ale bez zbędnego stresu dla obu stron. Lepiej?

Sama wiem, jak trudno czasami pracować z psem, który ma czuba na obronę miski, ale też doceniłam swój wysiłek, gdy pies jadł królicze korpusy, a wokół chodziły dzieci. Oczywiście, że go pilnowałam, ale nie musiałam się z nim chować w kącie. Tyle się mówi o bezstresowaym wychowaniu psów, że zapomina się, że powinno być one bezstresowe też dla człowieka. Trochę mnie przeraziła pani, która wspominając swojego onka powiedziała mi, że żeby mu zabrać rzecz, którą ukradł wywlekała go na smakach z mieszkania...

Wiesz, Baaj zna granicę. Inna sprawa, że to wcale nie taki rzadki widok - pies dostaje komendę siad i ryczy na właściciela. Jasne - w końcu to jeden z obowiązków właściciela psa - zrobić tak, żeby pies nie zagrażał otoczeniu.

No cóż i ratlerek ma zęby ;)

Baaj wyznaje jak dotąd zasadę, że póki my jesteśmy, to on nie zginie, ale widziałam u weta przypadki psów na 4 pielęgniarki, 2 właścicieli ;) Jak się psy zetną, a właściciel nie wie, co robić, to jego siła fizyczna i tak nic nie zmieni. Taka prawda.

To ja może szerzej wyjaśnię, czemu uważam, że fizyczne aspekty są mało ważne. Czasami [nie zawsze] widuje się pana słusznych rozmiarów, łapa jak moja noga, noga jak drzewo. Pies spory, ale szaleje, rzuca się, ryczy... A idzie pani, budowy drobnej, niemal wydaje się, że pies może ją złamać - jedno spojrzenie i pies idzie na równaj i nie ma ryków, rzutów i nie wiadomo czego. I jakby co - nie mówię o sobie, żeby zaraz nie było, że gloryfikuję i pozuję na superwiewiórkę. Wiem, co to znaczy nad psem nie móc zapanować, bo rodzice swego czasu mieli dobermana - mimo, że byłam dość rozsądna i myśląca, żeby go wyprowadzać, to w pewnym momencie nie było to wykonalne. Baaj gabaryty ma słuszne, ale wiem, że go utrzymam. Co nie znaczy, że nie zastanawiam się, czemu niektórzy mieli połamane ręce. Też dlatego, że nie chciałabym podzielić ich losu. Baaj u weterynarza nawet przy takim czyszczeniu stoi normalnie, jak jest coś trudniejszego wtedy się go trzyma, ale bez przesady, żeby było potrzebne 5 chłopa. Wystarczy pokazać kota i będzie ucieszony, jak dziecko na Gwiazdkę.

Koty są zabawne. Na nas jeden skoczył zza siatki - tak nagle, ze przez chwilę żadne z nas trojga nie wiedziało, co się stało, skąd ten syk i czemu całe krzaki furczą, na szczęście Baaj koty lubi, ale nawet on miał zszokowaną minę.

A moim zdaniem fizycznie nad psem tak naprawdę się nie zapanuje - to co go trzyma w ryzach to psychika i przekonanie właściciela, że da radę. Ale z drugiej strony, gdyby to było takie proste nie byłoby wypadku w stylu - prowadzę psa na flexi, pies widzi inne psy, leci na oślep, a ja ląduję na koniec ze złamaną ręką/nogą. Pies to nie tylko masa, to temperament. A ten wilczaki mają wybujały. Mogą być strachliwe lub agresywne - to raczej nieufna rasa, jeśli nie ma odpowiedniej socjalizacji jest straszna. To wspaniały pies użytkowy, wyhodowany do pomocy w pracy przygranicznej. Chętnie tropi. Jest w stanie spokojnie przebiec 100 km i nie paść. Nie wyszło tylko jedno - silna więź z właścicielem powodowała, że przy zmiane przewodnika pies się wyłamywał. No i usposobienie. Mam wrażenie, że twórcy trochę się przeliczyli, albo może hodowla cywilna poszła w inną stronę. Pies, to pies - fakt. Chociaż nie zdziwcie się, jak usłyszycie od właściciela wilczaka, że ma wilka. I nie mam na myśli żartów.

Gapiostwo na pewno też, ale wydaje mi się, że są rasy, które bardziej predysponują właściciela do urazów. Dorosły od 30 kilogramów wzwyż. Myślę, że najwięcej, to będzie 45 kg, ale to już szczególne jednostki. Pies znajomej waży kilogramów 9 i też potrafi szarpnąć, więc zdaję sobie sprawę, że każdy pies może krzywdę zrobić, jeśli tak się sytuacja złoży także dla mnie koniec tego tematu.

Rinuś, to zmień myślenie ;) Wiem, że mały też może pociągnąć. Ja tak sobie dumam w kontekście tego, że parę wilczaków ma na koncie złamania kończyn właścicieli, ale wielkie nadzieje pokładam w Baaju, że jednak udziału nie weźmie we współtworzeniu tej tradycji ;)

No to jest problem psów dużych... Ja na razie sobie z psem radzę, ale czasami się zastanawiam co będzie za parę miesięcy i mam nadzieję, że dobre szkolenie i współpraca z psem wystarczą. [QUOTE] Idealny dla: listonoszy, policjantów, inkasentów, rowerzystów, biegaczy, spacerowiczów, dzieci, osób bojących się psów.[/QUOTE] Cóż...

Oczywiście, że nie wystarczają, ale są spacery i spacery - pies miał raz kolkę jelitową, bo najedzony biegał. Nie chcę go drugi raz na to narazić, poza tym wiem, że musimy uważać na skręt żołądka. Poza tym, co to za spacer po osiedlu? Jak chcemy poćwiczyć, pospacerwać luźniej, pobiegać, to wtedy idziemy do parku/lasu/na teren domu kultury/jedziemy gdzieś z psem. Nie codziennie i nie zawsze w tym samym trybie - dostosowanie się do psa i mierzenie sił na zamiary również jest istotne. Jest też różnica, co pies będzie dalej robił po spacerze - czy zostanie sam, czy nie. Czy dziś będziemy ćwiczyć coś więcej, czy nie. Sztywne ramki i tableki, to nie dla nas ;)

To też już widziałam ;) [I]Nie zabiorę psa, bo on mnie ugryzie...[/I]

Tak, Baaj ma takie spacery zawsze po posiłku, a co?