Miki

Jejku, teraz za dużo jeżdżę. 3 dni na Mazurach, trzy w Warszawie, jeden w pekaesie. Swoje skarby zostawiam dzieciom. Bardzo się staram, aby się ogarnąć i uporządkować nasze życie. Najbardziej mi się marzy starsza sunia bardzo wielorasowa. Ale wybrzydzać nie będę. Jak tylko będę mogła z dt to się zgłoszę:lol:

Ojoj, aż taka desperatka nie jestem, ale jakby się coś trafiło w potrzebie, szczególnie, co mój tz mógłby uratować...ach, zgodziłabym się wspaniałomyślnie:evil_lol::evil_lol::evil_lol:

Jej, a to prawdziwy horror. Ale musiałaś się przestraszyć. No w sumie dobrze, że te oznaki męskości były. Ale gdzie to latało z tymi oznakami? Że też ja nie mogę żadnego takiego latającego spotkać...

[quote name='irenaka']Czy dzisiaj moje dziewczyny mają wolne?;) Gdzie jesteście?:loveu::loveu:[/QUOTE] Ja tam jestem, tyle, że z moją własną dziurą budżetową:oops:

Jutro wpłacę za wrzesień i październik. Mizianko Patosiasty:loveu:

I jak tak można warszawską ciotkę w napięciu trzymać?

Cześć Patosiu, Dzień dobry wszystkim. :lol:

Już wieczorem chciałam napisać, że jasne, że zaciśnięte. Myślałam, że będzie mnóstwo cioteczek, a tu cisza. A Patosek jest przecież nasz wspólny i wszyscy zaciskamy kciuki za każdą jego szczęśliwą chwilę.

Nie mogę obejrzeć zdjęć. Widzę tylko maleńki kawałek ogona, ale cieszę się z wiadomości o Patosku. Te bardziej płynne ruchy szczególnie mnie cieszą.

No, ja też nie wiem :lol:. Jak się uwiną, to może w ciągu roku uda im się postawić diagnozę.

[quote name='Neris']Czerpię z niczego, tak jak zawsze :) [/QUOTE] Głupio się spytałam - wiadomo, że jak zawsze - z serca. .

Dobrze, że lepiej, ale ogon tak jakoś w dół. Martwię się. Zmęczony pewnie tym wszystkim Patosek.

No to się rozwija chłopak na całego. Czytałam o Maksiu. Skąd bierzesz na to wszystko siły? A co słychać w kolanie?

Coż, z własnego, bardzo bolesnego doświadczenia wiem, że Irence może pomóc tylko czas i zajęcie się innym, bardzo potrzebującym psem. Czas pomaga, ale bardzo powoli. Lata mijają, a rana w sercu jest i to sie specjalnie nie zmienia. Zaraz po mojej psiej tragedii zamieszkały ze mną dwa psy. Nie byłam w stanie się nimi zajmować. Chodziłam na spacery zalana łzami, wszystko przypominało mi moje sunie. Denerwowały mnie te machające ogony, nie umiałam i nie chciałam ich pokochać. Ale wiem, że to one, moje psiaki mi pomogły. Gdyby nie one.......myślę, że moje serce by tego nie wytrzymało.

Ojej, a ja się łudziłam, że więcej ataków nie będzie, że to przez stres. Patosiu, potrzebujesz domku koniecznie!

[quote name='Neris']Taki tu tłok że nie nadążam czytać :roll:[/QUOTE] No właśnie. Co tam u Pokera?

Ano jezdem. To się tak fajnie nazywa - wakacje. Czuję się jakbym z jakiegoś obozu pracy wróciła.

Bardzo mi przykro. Śpij spokojnie Marcysiu...

Jestem niepocieszona. Myślałam, że tylko ja potrafię tak ładnie gotować jajka na twardo.

o.j, to dobrze. Martwiłam się o maluszkę. Cieszę się,że jest spokojniejsza

[quote name='Neris']Taki tu tłok że nie nadążam czytać :roll: Dzisaj rano byłam z Pokerem i jamnikami na spacerze, całkowicie zdał egzamin z chodzenia na smyczy, pociągnął tylko RAZ.[/QUOTE] A co mogę napisać? Domek potrzebny dla wesołego i grzecznego Pokera....

Ach, jakie to smutne :shake:. Nie umiała Cię Amorku ta kobieta pokochać. I niech żałuje, bo wiele straciła. Bardzo wiele.

[quote name='irenaka']Wydaje mi się, że u podstaw zachowań Amora leży brak poczucia bezpieczeństwa, stres i lęk.[/QUOTE] Na pewno tak było. Ale z drugiej strony uważam, że pies zawsze ma prawo ugryźć, bo jest psem. I kto tego nie wie, powinien sobie kupić pluszaka. To człowiek musi kierować się swoim rozumem i nie dopuszczać do takich sytuacji. A jak już się stanie to trudno. Dawno musiałabym oddać swoją sunię, bo ona broni mnie kilka razy dziennie i nie zawsze zdąży się zatrzymać.

Bardzo mi przykro, że z Amorkowi się nie udało. Nie wiem jak długo trzeba wszystko sprawdzać. Podziwiam was dziewczyny, bo ja się do tego zupełnie nie nadaję. Oddałam kiedyś psa do super domu i nie była to tylko moja ocena, ale przy wydawaniu coś mnie tknęło. A tam przewrażliwiona jestem pomyślałam. Po 3 godzinach miałam psa w domu. I całe szczęście. A ta pani Róża - pamiętasz Irenko - jeżyłam się na nią. Zdecydowanie wolę ludzi ktorzy powiedzą - nie wiemy jak, ale na pewno sobie poradzimy. A jak ktoś jest bardzo mądry i coś się stanie, co nie pasuje do jego wyobrażenia o świecie, wtedy jest katastrofa. Głowa do góry. Amor i Patos z n a j d ą swoje kochające domki.

Czego to ludzie nie wymyślą. A ja wczoraj wypiłam morze piwa i teraz na faszerowane papryczki się zapisuję. Z mięskiem lub bez.