limonka80

Serio. Skoro ,,serio" uważasz że nie ma na dogo psa w wiekszej potrzebie niż mój Dżeki, to nie mam nic do dodania. Piszesz któryś już z kolei komentarz na ten temat. Wyraziłaś swoją opinię, wystarczy. Pomijając fakt, że ocenianie i pouczanie innych jak mają opiekować się swoim psem jest delikatnie mówiąc nie na miejscu, a to uporczywe drążenie tematu i zainteresowanie moim Dżekiem jest co najmniej dziwne, to przypominam że to wątek Nuuki, i to ona potrzebuje pomocy.

Nowe zdjęcia Szymusia - przystojny z niego kawaler

O mojego Dżekusia ma się kto troszczyć, i rozi nie ma potrzeby się irytować. Ja nie udzielam porad jak ma się opiekować swoim psem i sama takich instrukcji nie potrzebuję. Miałam prosty wybór - uśpić Nuukę, albo zabrać ją do domu i jakoś sobie radzić.

Nie cytuj, nie pisz i nie przepraszaj. I nie życzę sobie podtekstów i insynuacji że czekam na śmierć Dżekiego żeby zatrzymać Nuukcię. Wypowiadasz się na temat o którym nie masz pojęcia. Na całym dogo nie znalazłaś psa który bardziej potrzebuje pomocy niż mój Dżeki ? Serio ?

Ja nie poznałam Timusia, ale pamiętam że Basia opowiadała jaki biedak jest smutny i zrezygnowany, gdy jeszcze był w schronisku ... Taki pogodzony ze swoim losem, bezradny staruszek. Pamiętam jak Basia się cieszyła że pojechał do Kikou by choć na końcówce życia zaznać troski i poczucia bezpieczeństwa. I zaznał, choć tym możemy się pocieszyć ...

Smutno bardzo ... Bezradność w obliczu starości jest straszna ...

Myślę, że Nuukcia jest takim Misiem, tylko w wersji bez wycia i szaleństw.

Właśnie, ja wiem co się stało, a nie mogę sobie poradzić, a ona nie rozumie i cierpi podwójnie ... Dziękuję Agata, wiem ... Wciąż biję się z myślami co zrobić.

Mój Dżekunio dziś znów położył się koło klatki gdy wychodziłam do pracy, nie szuka Nuukci, po prostu tam się kładzie. Czuje się lepiej po serii zastrzyków które dostał, ale coraz bardziej jest w swoim świecie, taki nieobecny, choć ma jeszcze sporo momentów gdy jest dawnym Dżekusiem, wtedy tuli się i uśmiecha po swojemu ... Lubi spać na kołdrze, ale dziś w nocy było chłodniej, więc przykryłam go kocykiem, to zdjęcie na dole - śpioch dziś o 7.00 rano

Ja też nigdy nie zapomnę wyrazu oczu Nuukci gdy zorientowała się, że odchodzę, a ona zostaje ... Nuukcia właśnie taka jest - jak kogoś polubi, to od razu, albo wcale. Tak też było ze mną, ona nie potrzebuje czasu, ona po prostu od razu wie ... Dlatego się martwię, Nuukunia w hotelu zachowuje się poprawnie, nie histeryzuje, ale przez cztery dni jej zachowanie jest takie samo - nie unika ani ludzi ani psów, ale nie szuka kontaktu, nie pogłębia relacji, przyjmuje sytuację w jakiej się znalazła, i po prostu czeka w gotowości na powrót do domu ... Codziennie rano mnie szuka, po wyjściu na dwór od razu biegnie do ogrodzenia i sprawdza (dość długo siedziałyśmy w samochodzie przed bramą kiedy przyjechałyśmy) a gdy widzi że mnie nie ma, wraca do domu, siada ma fotelu i czeka. Rozmawiam z panią z hotelu co najmniej dwa razy dziennie, wiem że ona jest dobrą opiekunką, widziałam jej relacje z psami które ma pod opieką, jak ją lubią i jak dobrze się czują w tym domu, a mimo to nie uspokaja mnie to wcale, wciąż biję się z myślami czy dobrze zrobiłam ... Nie ukrywam, jest mi dużo lżej jeśli chodzi o ilość obowiązków i poziom stresu, ale tak bardzo tęsknię za maleńką i martwię się co ona czuje, że to chyba przeważa nad zyskami ... Zdjęcia które dostaję nie poprawiają mi nastroju, na wszystkich Nuukcia ma taką minę ...

Razem z Nuukcią bardzo dziękujęmy za pomoc Z tego bazarku malutka otrzymała 193 zł, wielkie dzięki

Dla Nuukci wpłynęła wpłata z bazarku Aldrumki 193 zł Dziękujemy bardzo :-)

Na moje konto wpłynęła wpłata dla Nuukci w wysokości 100zł od Poker Bardzo dziękuję

Grafcia wsparła DWBEM Dziękujemy, przesłałam na konto Agaty.

Szymek dostał 79 zł od swojej koleżanki Tusi

Dla Szymusia wpłynęła wpłata od Pani Ireny z Katowic oraz MGOG Bardzo dziękuję

przelew dla Szymusia - 79 zł stan konta na 13.09.2022r. 0 zł

Wygląda na to, że Tusia jest szczęśliwa w swoim domu i nie będzie już potrzebowała pieniędzy które jej zostały Jeśli pozwolicie, przekażę je Szymusiowi. Bardzo dziękuję wspierającym Tusię, to dzięki Wam mogła spokojnie czekać na dom

Jaka Tuśka uśmiechnięta

Rozmawiałam z panią z samego rana, i drugi raz przed chwilą. Noc minęła w miarę spokojnie, tzn. Nuukcia długo chodziła, w końcu się położyła, ale była czujna, w stanie gotowości. Wciąż jest na etapie obserwowania. Rano pobiegła prosto do ogrodzenia, wypatrywała mnie i trochę popłakiwała. Później pani szła z psami na spacer, chciała wziąć Nuukusie, ale mała nie pozwoliła zapiąć sobie smyczy więc musiała zostać w domu. Gdy gromada wróciła ze spaceru, Nuukcia podobno pierwszy raz ucieszyła się na widok pani. Nuukusia dopasowała się do rytmu stada, wchodzi i wychodzi z domu razem z grupą, ale nie zaprzyjaźniła się nikim szczególnie. Nie jest jeszcze szczęśliwa, widać że tęskni i czeka, ale nie poddaje się, stara się dopasować do sytuacji w jakiej się znalazła, a która jej się nie podoba i przeczekać ją. Myślę że przetrwała w schronisku właśnie dzięki umiejętności adaptacji, tak samo jak jej organizm zaadaptował się do mimimalnej wydolności nerek. Bardzo tęsknię za maleńką, brakuje mi jej, w nocy zdawało mi się że słyszę jak się porusza, jak stuka pazurkami o panele, jak pije wodę ...

Wczoraj tyle emocji się we mnie kłębiło, że nie mogłam pozbierać myśli, i nie podziękowałam Ci Agata Za wszystko - za to że po nas przyjechałaś, że nas zawiozłaś, ale przede wszystkim za Twoją cierpliwość do mnie, do mojej histerii, do mojego niezdecydowania, do moich kilkugodzinnych rozterek co zrobić ... Dziękuję za wieczorne wysłuchiwanie moich lamentów i użalania się nad sobą, nie wiem jakbym sobie wczoraj dała radę bez Ciebie obok. Bardzo Ci dziękuję.

Pisząc tu o moim Dżekuniu, sprawiłam, że również dla Was stał się ważny, cieszę się z tego powodu, bo to psia miłość mojego życia, ale jemu - pomijając pierwsze dni, gdy próbowałam ich zintegrować - później nie działa się już krzywda. To Nuukcia miała gorzej, on chodził gdzie chciał, a ona była najpierw w zamknięta w pokoju, potem w klatce. To Dżekunio śpi w łóżku, a ona sama w posłanku, to Dżekunio pierwszy wychodzi na spacer i dostaje jedzenie, Nuukcia zawsze jako druga. W ostatnich tygodniach sam podchodził do jej klatki i kładł się obok, często kiedy wracałam z pracy leżał pod drzwiami jej pokoju. Nie wiem czy był to przypadek, czy czuł jej obecność i czuł się raźniej , nie wiem ... Wczoraj i dziś chodził koło klatki (mam ją jeszcze, w razie czego) i wąchał, jakby zdziwiony że pusta. Nie wiem na ile on ogarnia świat wokół, bo czasem jest całkiem świadomy, a czasem zawiesza się jakby był całkiem wyautowany z rzeczywistości, ale jak wychodziłam do pracy to się koło klatki położył...