myszsza

Będzie boleć do końca świata. Mam nadzieję, że spotkały się nasze psiule, odeszły dzień po dniu, nasza 11 lipca. Boli. Każdy kąt w domu ją przypomina. Myślimy o nstępnym psiaku. To znaczy, ja myślę, mój Mąż zbyt trudno to przeszedł.

Szkoda mi dużych, zagubionych psów. Małego psiaka wiele osób zechce uratować, a tych większych, zwłaszcza dobermanów ludzie się po prostu boją, choćby miał obrożę... Wdziałam raz sunię dobermana, obroża i kaganiec, skóra i kości, najeżona sierść i ogon. Bałam sę podejść. Przyjechali z TOZ, koleżanka z radia dała ogłoszenie - zgłosili się właściciele - uciekła przestraszona petardami i nie dała rady trafić do domu.

Każdego dnia marzy mi się świat, gdzie nie będzie bezdomnych psów. Marzy mi się prawo, które surowo ukarze tych, którzy bezmyślnie lub celowo krzywdzą zwierzole. Nie grzywna i więzienie w zawieszeniu, ale prace na rzecz zwierząt. Marzy mi się, że wszystkie psy i koty mają swojego człowieka. A dzieci nie bawią się zwierzętami tylko z nimi. Marzy mi się glówna wygrana w totku, najlepiej po kumulacji, kupiłabym kawałek ziemi i zgarniała wszystko, co pomocy potrzebuje. Można pomarzyc...