_Dunaj_

Dziekuję Jolu :)

A ja co u Lukiego, Tajgi i Actimela,

Dziękuję Allu :)

Normalnie parsknęłam śmiechem widząc lansowaną modelkę aż monitor oplułam :) Dobranoc

Ale dzięki takim wariatom świat jest piękniejszy, weselszy i nie stracił barw, inaczej byłoby szaro i smutno :) No i dogi są podopieczne są zabepieczone :) I UWAGA UWAGA Ogłaszamy casting, ;poszukujemy jeszcze innych równie zwariowanych do grupy :)

Alluś cieszy mnie, że mogłabym być przydatana, ale podziękowania należą się zwłaszcza Tobie, przyznam, że gdyby nie Twoja inicjatywa i determinacja, to nie wiem czy pojchałabym do Warszawy, nawet odstawiłam leki bo uznałam, że juz starczy :) inaczej nie byłabym mobilna :)

O jejku, sama bym go chętnie wzięła, ale zapsiona jestem, taki fajny, teraz wakacje i ludzie beznadziejnie pozbywają się psów, na FB ciągle jakieś ogłoszenie, że wyrzucony z samochodu, albo gdzieś przywiązany i gdzie jest to człowieństwo, dokąd zmierza i czy kiedyś się opamięta. Owszem jest spora grupa normalnych i odpowiedzialnych, ale wciąż za mało, a pomagających przy tym garstka

Znalazłam na FB https://www.facebook.com/jagna.wypych/posts/10207068960868192

Już byłam

Alluś ja swoim ufam i wierzę, tylko nigdy wcześniej nie jachały razem tak długo nie zostawały same w obcym miejscu (przecież czsamai były same w pokoju) no i nie były w takim tłumie psów, ich reakcje na ludzi znam, Cormiś to pierwszy imprezowicz w domu, kto do nas przyjdzie to przyajciel, a Leoś może czasami ostrożniejszy, ale świetnie wyczuwa ludzi i na niektórych burka (widać mają jakieś niecne myśli) a innych traktuje jakby znał od zawsze i dla niego nie ma umiaru z pieszczotami, zresztą sama widziałaś, przyjacielski ale dystyngowany Cormiś i słodki turbodog Leoś :)

Kurcze dajmy juz spokój bo tak wychodzi jakbyśmy ostatnie życzenia wyrażały, cieszmy się tymi chiwlami szczęścia, które mamy. Leoś i Cormiś przed południem biegały z TZtem, a po południu ja poszłam z nim na ponad 2-godzinny spacer, taki smyczowy, ale one i tak były szczęśliwe, ze idziemy razem i stwierdziłam dośc ukrywania się w lesie, mam mądre psy czego dały dowód w Wasilkowie i poszlismy między ludzi. Ludzie z psami, z dziećmi, na rowerach smoachody, a one szły spokojne machjąc ogonkami i tylko co jakiś czas spoglądając na mnie jakby pytały czy dobrze, ciasteczka oczywiście miałam, ale nie miały na nie ochoty może ze dwa każdy zjadł. Powoli sokojnie co chwila nowy zapach, jak robiło się tłoczno a dorga wąska to schodziliśmy na bok, chłopcy pięknie reagowali na stój, a ludzie widząc moje opanowanie i ch spokój całkiem nas miło wyjątkowo traktowali, nie było o Boże, a nie pogryzą i innych durnych komentarzy, tylko co chwila zobacz jakie piękne, jakie błyszczące, jakie zadbane, jakie wielkie, pytania jaka to rasa, jedna pani zachwycaqła się nimi z daleka twierdząc że nie podejdzie bo się boi ale piekne są. Rowerzyści, którym pomyliły sie drogi zatrzymywali się przy nas zachwycali i pytali o drogę. Może to zbieg okliczności, ze dzis tylko miłych ludzi spotkaliśmy, ale było fajnie a z chłopców jestem dumna, zero ciągnięcia i stoicki spokój :)

Alluś ja kolce to dopiero zobaczyłam teraz w sumie nie zwróciłam na nie uwagi, pisałam tylko jak ja sobie poradziłam, ale Leoś to był niezły demon, w dławiku chraczał, dusił się, oczy wychodziły na wierzch i ciągnął, kolczatka pewnie byłaby ;porazką i ranami. Dochodziłam metodą prób i błedów, szelki, [potem szleki i kantar, teraz kantar i obroża i możemy spacerować nawet w centrum wsi. Jednak to było trudne radziłam się behawiorysty, naderwane ścięgno, o mało co złamana noga przez niekontrolowany szpagat i mocno nadwyrężony bolący prawy bark od trzymnia smyczy. Absolutnie nie krytykuję, a podziwiam ludzi, fajnie byłoby stworzyć taką gruę wsparcia, may rózne odśiwadczenia i czasem prosta porada jest bezcenna.

Koncentrując się jakis czas na Leosiu, bo było ciężkawo nad nim zapanować, troche odpusciłam Cormisiowi i różki urosły, dlatego teraz obaj sprawiedliwie noszą kantarki albo szelki, jak nie ciągną to im to w niczym nie przeszkadza, a utrzymać obydwa jest łatwiej, możliwe że i na samej obroży dalibyśmy radę, tylko to byłoby bardzie forsowne dla mnie utrzytmanie ich. Tak im się porobiło, ze jak zakładamy kantarek to rozum wraca nawet na spacer za bramę spokojnie wychodzą, a bez kantarka to mało mnie nie zdepczą

Wczoraj byłam tak zamyślona, że pomyliłam, malutki był siostrzeńcem Cormisia

Jakoś tak samo wyszło, tąnęło mną ale życie toczy się dalej

Ni eintersuję się, ale jestem w ciągłym kontakcie i wiem co się z nimi dzieje, jesteśmy jedną wileką rodziną

Tak myślę, że czasem lepiej mieć psa bez przeszłości, to znaczy z przeszłością tylko nieznanymi członkami rodziny jak u Leosia. Cormisiową rodzine znam i zmarł 1 brat z jego w sumie 34 rodzeństwa, nie myślałam, że mnie to tak zaboli

Ja zrobiłam to samo, mają namiary do Alli, Ani, Kasi W i Kasi G, jakby co. A dziś mam doła, bo nie moge zaopomnieć, o tych biedakach i dowiedziałam się że zmarł nagle Gladius półbrat Cormiasia, płaszczynek 2,5 miesiąca, nie wiadomo co podejrzenie, że to wstrząs anafilaktyczny, biegał po trawie i nagle zapiśzczał strasznie i stracił przytomność, nic nie pomogło, albo cos go użarło, albo opóźniona rekacja po szczepieniu, które miał tydzień temu

Kolorystycznie duet jak mam w domu

Od kiedy zobaczyłam ich zdjęcie, to łzy mi same płyną. Chyba wolę zabranie interwencyjne, bo wtedy może byc tylko lepiej, ale tu dramat one tak potrzebuja teraz zroumienia i ciepła, będa tęsknić nieświadome styuacji. Rozkleiłam się, Niech jak najszybciej znajdą kochjące domy

A to zostawię narazie bez komentarza, chyba tylko "iść razem iśc w strone słońca" :)

Wreszcie opadła mgła I zaświeciło słońce I przekonały się Ze życie piękne jest A ludzie kochający Bo żyjąc pośród mgieł Nie widziały celu Świat mroczny zdawał się Choc jeszcze mrużą oczy To serem czują Że ich zycie ma teraz sens

Nie wszystkie adoptowane przez SDA, bo niektórfe przez FRD, albo adopcje samodzielne, ale wszystkie szczęśliwe i kochane :)

Impuls

Gutuś