hanka456

Piątek, chyba dzisiaj trzynasty, 20.30, tak mi się marzy aby to był szczęśliwy dzień i godzina dla Ciebie Harnasiu.

O domek dla Apple prosimy.

Ostatnio było ich tam trochę więcej.

Oby wsparli nas w transporcie, bo być może trzeba będzie go dowieźć gdzieś daleko.

Koslultowałam się i w tej lecznicy i w jeszcze innej, wszyscy mówia to samo.

Olga przyślij mi zdjęcia na mejla, to wyślę je do Niemiec. Już wysłałam dzisiejsze z ulicy i z lecznicy, ale takie domowe tez będą świetne. [email]hanka456@wp.pl[/email]

Mam wielką nadzieję, że z tego zapytania wyniknie to o czym myślimy.

Piękna gromada.

Tolo czeka.

Rabbi już tak długo czeka.

W każdym razie Okruszek czeka na dom.

Krótki spacer tylko wczoraj trafił się Wesołkowi.

Już zmieniłam, może tak lepiej?

Karat i jeszcze raz Karat. Wczoraj stał tylko przy kratach w pewnym oddaleniu i patrzył w oczy jak wyrzut sumienia.

Bejbi była dzisiaj z Baronem w lecznicy, pojeździła troszkę, pospacerowała, poźniej obiadek, a teraz drzemka popołudniowa.

Wiwat czeka na dom.

Taka sobie zwyczajna i niezwyczajna Klara prosi o domek.

Zrobimy zdjecia w sobotę. Ona jest malutka.

Nie mogę znieść widoku maleńkiej i delikatnej Apple, która nawet nie dopomina się o spacerek czy głaskanie jak inne psiaki z jej boksu, tylko cichutko sobie siedzi i patrzy jak inne przepychają sie do miski i do ........ krat. Tak właśnie jest jak w tym pięknym wierszu poniżej.

Iwonko, super jestem dumna.

Witaj Skrzeku.

Asiu, dzięki za Czada jeszcze raz. Zdjęcia super, naprawdę. Ale mam do Ciebie prośbę. Na stronie schronu jest sunia 206, od 2002 roku. Nie może być bez imienia. Chociaż dla niej tyle i krótki opis. Na imię może Chanell. \\"Wszyscy wiemy, że psychika ma ogromny wpływ na ciało. Tak jest w przypadku istot czujących, do których niewątpliwie zalicza się Chanell. Lata spędzone w smutku bez czułej dłoni, która pogładziłaby wtedy kiedy trzeba, nieumiejętność radzenia sobie z gamą odczuć spowodowały, że delikatna Chanell jest chora. Najbardziej dramatyczne jest to, że ona już nie patrzy na człowieka, ona patrzy w niebo i przemawia w swoim języku głośno i przejmująco. Skarży się zupełnie tak samo jak ludzie, woła o pomoc. Czy zdążymy choć z tą jedną chwilką, która pozwoli jej uwierzyć jeszcze raz, że może być dobrze. Kto podaruje Chanell choć trochę serca? Namiar może być na mnie.

Bisquit czeka na dom.

Kto pokocha Apple?

Wczoraj kurier przywiózł mi aparat, który posiałam gdzieś w Polsce podczas wyjazdu. Obiecuję, że w weekend pojadę i zrobię aktualne zdjęcia Kacprowi.