kaszanna

http://www.aport-polska.com/ogloszenia/detail.php?siteid=4244 No to są nawet miejsca, gdzie Kajtuś trafił podwójnie:cool3: Super! EVITA - wielkie dzięki za pomoc. Tam gdzie Kajtusia nie widać, to pewnie dla tego że był wpisany tydzień temu i spadł na dalsze strony. Śmiało można wtedy wklejać jeszcze raz:multi: Kochane jeśli ktoś ma jeszcze jakiś pomysł na ogłoszenia to ogłaszać lub dawać cynk o dobrym miejscu to my wkleimy.

14go marca nasz Kajtek zaprezentuje się w anonsach wydania: - podkarpackie - świętokrzyskie - Lubelskie - Radomskie Mój syn ma chyba zapalenie wyrostka:angryy: Ślęczę od rana przy kompóterze i robię co się da, bo jak trafimy do szpitala, to będę mogła już tylko kciuki trzymać. Przepraszam, ale czy mógłby mnie ktoś wyręczyć w zrobieniu plakatu? Obawiam się, że za dużo na siebie wzięłam i nie dam rady:oops:

http://www.ogloszenia.moje.pl/index.php O B R http://www.krakvet.pl/forum/viewforum.php?f=5 O B http://www.eoferty.com.pl/ > dział Dom i rodzina O B R http://www.psy-w-potrzebie.za.pl O/P B http://www.czworonogi.net/adopcje/ O B http://www.ogloszenia.tasdj.pl/?rodz=psy O B http://serwis.atena.vip.interia.pl/ O B (trzeba wybrać dział "psy" po lewej stronie, a następnie "ogłoszenia") http://www.kupiepsa.pl O B R http://www.pajeczyna.pl/ Tu jeszcze nie byłam. Poszperam w internecie to może znajdę jeszcze inne miejsca, gdzie można wkleić naszego biedusia. Evita dziękuję za pomoc :calus: Co słychać na allegro?

Prawie uporałam się z ogłoszeniami. Zostło mi jeszcze tylko kilka miejsc. W piątek ogłoszenie o Kajtku ukaże się w super expresie (mazowieckie wydanie). Telefon podałam oczywiście do Goni, więc będzie musiała przekonać ludzi, że warto po tego psa jechać, a jeśli nie mogą to, że warto na niego poczekać bo my go dowieziemy. W tym miesiącu nie dam rady, bo byłam już w Krakowie(zawieźć Pimpka) i zamieściłam całą masę bezpłatnych ogłoszeń, które niestety sporo kosztują, ale w kwietniu chętnie śmignę do Rzeszowa po psinę. Kajtuś jest na prawdę śliczny. Czekam na ostatnią część opowiadania żeby wysyłać całość gdzie tylko się da. Ciocia Rybon jest niesamowita. Chylę czoła przed takim talentem. Mam opóźnienie z Plakatem, bo rozchorowało mi się dziecko, ale uroczyście obiecuję, że do jutra zrobię. Ciągle czekam na chętnych do plakatowana.

To boksera można nauczyć aportować:crazyeye:

Może obserwują Kajtusia, bo kibicują. Pimpka też obserwowali, ale i dzwonili. Goniu czy miałaś już jakiś telefon w jego sprawie? Głupio pytam, bo gdybyś miała to na pewno już byś dzieliła się z nami radością.

Evita Kajtuś jest wklejony w portale do połowy od góry. Miałam wczoraj wkleić go w resztę, ale przedwczoraj straciłam rozum i wczoraj głowa mnie bolała i oczy i .... Pomoc bardzo by się przydała, bo wpisanie tych ogłoszeń zajęło mi cały dzień. Dzisiaj wyślę ogłoszenie o kamyczku do naszej lokalnej gazety, ale ukaże się dopiero w kwietniu. Chcę wysłać opowiadanie rybon może uda się i wydrukują. Trochę jeszcze bez sensu piszę...jak człowiek głupi to aż miło.

Goniu nie bardzo wiemza co? Ale zawsze jestem chętna, bo lubię;) Jeszcze na trochę wychodzę, ale jak wrócę to bierzemy się znowu za Kamyczka. I niech mi tu będzie długa lista chętnych na plakacik do rozwieszenia u siebie:mad: , bo na razie to tylko jedna osoba się zgłosiła.

Podoba mi się :lol: - dobra robota. Irma może dopisz tylko proszę przy kontakcie do Goni, że to wolontariuszka. No to teraz trzymamy mocno kciuki za naszego Kajtusia Kamyczka. Wstawiłam już kilkanaście ogłoszeń. Myślę, że reszta zajmie mi jeszcze dwa dni. Nie będę wstawiała tu linków, bo sporo tego, ale jak wejdziecie w ogłoszenia z "bezpłatnych" ogłoszeń to Kajtuś już tam jest. Za akcją plakatową ruszymy od poniedziałku. Na razie zgłosiła się jedna chętna osoba. Pomolestuję jeszcze tych ludzi co pomogli mi szukać domu dla Pimpka. Gonia znalazłam w ogłoszeniach jedną panią co weżźmie psa bez znaczenia wielkość itd.. pani jest z rzeszowa. Wysłałam do niej maila z informacjami o Kajtusiu i namiarami do ciebie. Pewnie jest już za późno, bo ogłoszenie z 10go lutego, ale co tam spróbować nie zaszkodzi. Zmykam teraz na cały dzień.

Proponuję tak: Szukamy niezwykłego Pana dla wyjątkowego psa. Kajtuś był kochanym psem, który został nauczony miłości i wierności. Po śmierci swojego Pana trafił w ręce dewianta – oprawcy, który przez trzy lata trzymał go w zamknięciu na strychu i w bestialski sposób katował. Uratowany przez dobrych ludzi przebywa teraz w schronisku. Lata cierpień nie zabiły w nim miłości do człowieka i całym znękanym psim sercem wygląda kolejnego Pana który go pokocha. Ten pies zasługuje na to żeby wymazać z jego pamięci to co zgotował mu człowiek! tel. 888500134 mail g_o_n_i_a@interia.pl Jestem otwarta na wszelkie poprawki, uwagi itd. Zależy mi na tym żeby to co pojdzie na allegro było dobre. Potrzebny jakiś chwytliwy tytuł, taki co zaintryguje i zmusi do wejścia na stronę.

Irma tak, jak najbardziej tylko myślę że można napisać coś wzruszającego w opisie. Skorzystać z propozycji Rybon dodać nowe zdjęcia i startować jeszcze raz.

Zastanawiam się co jest ważniejsze - zwierzęta i to co możemy dla nich zrobić czy duma? Jeśli mogę pomagać to nie jest istotne czy podoba mi sie atmoswera w jakiej to robię. Rzeniu przemyśl to jeszcze raz. Nigdy nie będzie tak jak byśmy chcieli.

Ciociu Rybon, powolutku! Na razie wklejem Kajtka w internecie. Jutro troszkę przystopuję, bo nie będzie mnie w domku, więc za resztę wezmę się w niedzielę. Pomyślałam sobie jeszcze żeby opowiadanie wysyłać do znajomych z prośbą żeby Ci przesłali dalej. Może tą drogą trafi tak gdzie powinno? Co Wy na to?

Pozwoliłam sobie również połączyć w całość opowiadanie o Kajtusiu Kamyczku: Kajtuś co jak kamień spada ze strychu - dobra robota Cioci Rybon Dawno temu, bo mniej więcej w połowie lat dziewięćdziesiątych w pewnej podrzeszowskiej miejscowości na ....B mieszkało starsze małżeństwo. Pan był emerytowanym nauczycielem gimnazjalnym języka polskiego, pani prowadziła gospodarstwo. Mieszkali w niewielkim murowanym domku, na obrzeżach miejscowości. Jedyny syn tych państwa wraz z żona i malutkim synkiem jeszcze w latach osiemdziesiątych wyemigrowali do Stanów. Co rok przyjeżdżali do Polski, aby wnuczek mógł spędzać wakacje u dziadków. W pierwszych dniach maja 1995 roku nagle i niespodziewanie zmarła starsza pani, chorowała na serce. Smutno było starszemu panu i ciężko na sercu, bo syn z rodzina nie mogli wtedy być przy nim. W dwa miesiące później przyjechał wnuk. Spędził jak zwykle z dziadkiem wakacje, ale nic juz nie było tak samo. Nie było ciasta w niedzielę, śmiechu w ogródku o zmierzchu. Chłopak wiedział, że z chwila, kiedy i on wyjedzie dziadek zostanie sam. Pewnej środy wybrał się rankiem na rynek i kupił tam zabawną puchatą kulkę - małego pieska. Po drodze nazwał go roboczo Kajtuś i tak juz zostało. Starszy pan początkowo wzbraniał się obawiając, że jeśli i jemu nagle przyjdzie odejść, kiedy bliscy są daleko to co stanie się z pieskiem? Po kilku jednak wspólnie spędzonych dniach strasznie przypadli sobie do gustu - starszy pan i maleńki puchaty Kajtuś. Wkrótce też wyjechał wnuk i panowie zostali sami. Codziennie chodzili na spacery do pobliskiego lasu, w drodze powrotnej Pan odwiedzał cmentarz a kajtuś czekał grzecznie przed brama, wiedział, że Tam wchodzić psom nie można. Miło było na nich patrzeć, po niedługim czasie wszyscy znali już tego psiaka. Jak łatwiej teraz żyło się starszemu Panu kiedy wiedział, że po jego zgrabionym cieniu stąpa włochaty przyjaciel z ciągle wilgotnym, ciekawskim nochalem. Właściciel tego nochala prawie niepostrzeżenie przemienił się z włochatej kulki w średniej wielkości psa o jedwabistej , falującej sierści w kolorze czarnym od spodu podpalanej na beżowo z jasnym rysunkiem na pyszczku. Wielokrotnie Pan przyglądając się swojemu przyjacielowi mawiał, że z niego rasowiec nie lada, w jego żyłach z pewnością płynie krew psów północy i stąd ten niesamowity rysunek na pyszczku. A ludzie z B nawet nie zastanawiali się, czy to prawda czy nie. Po prostu przyjęto to za pewnik. Płynął czas nieubłaganie. Kajuś rósł, mężniał a starszy pan miewał się różnie, czasem, kiedy czuł się lepiej jak dawniej wychodził z Kajtusiem na długie spacery, zbierali grzyby czasami siadywali w słoneczku w ogródku - Pan na ławeczce a pies u jego stóp. Kajtuś w swoim kajtusiowym świecie czuł się bardzo spełniony, właściwie niczego mu nie brakowało. Uwielbiał czekać aż przyjdzie lato, kiedy przyjedzie wnuk starszego pana, wtedy urządzali sobie wycieczki samochodem za miasto. Uwielbiał przysłuchiwać się rozmowom dziadka i wnuka a kiedy ten wyjeżdżał długo wpatrywał się w ulicę za zakrętem której znikało auto. Ale Kajtus był z gruntu wesołym i towarzyskim stworzeniem, długo nie zastanawiał się nigdy i nawet gdy nieuchronnie nadchodziły zmiany po chwili przekonywał sam siebie, że tak pewnie ma być i jak dawniej cieszył się jak potrafił. Nawet kiedy codzienne spacery przestały być tak regularne, częściej Pan przebywał w domu Kajtuś nie boczył się, raz czy dwa przyniósł jak zwykle smycz w pyszczku a kiedy Pan ze smutna mina powiedział mu, że spaceru nie będzie, że musi zadowolić się tylko ogródkiem postanowił, że odtąd zawsze będzie czekał aż Pan sam go na spacer zaprosi - przeczuwał, że gotowy, ze smyczą w zębach sprawia panu jakaś niewypowiedziana przykrość. Zawsze pozostawało gładzenie po głowie......mmmmmm......to było warte wszelkich wyrzeczeń!!!! Tak minęło sześć lat, właściwie przeleciało jak z bicza strzelił. Pory roku, spacery zabawy, biały serek na śniadanko, przyjazdy i odjazdy wnuka, czasem odwiedziny kogoś innego....oooooo, Kajtuś uważał, że jego psieskim obowiązkiem jest uprzedzić każdego wchodzącego o ryzyku związanym z wejściem na jego teren. Pół biedy, jeśli ktoś miał dobre zamiary wobec jego pana....biada temu wszak, kto zechce zrealizować tu jakieś niecne zamiary!!!!! Pan wprawdzie zawsze tłumaczył jemu, Kajtusiowi, że świat nie jest zbudowany wyłącznie ze zła i że ludzie są przeważnie dobrzy a on, Pan czeka aż ktoś do niego przyjdzie z utęsknieniem, ale Kajtus wiedział swoje- ostrozności nie zawadzi, poinformować nawet jest w dobrym tonie zamiast gniewać się bez uprzedzenia! Razu pewnego jedna taka Pani szczególnie nie podobała się Kajtusiowi. Pachniała jakoś tak...wrogo, miała dużo białych w czarne linijki kartek, które podtykała starszemu panu, żeby ten coś tam na nich na dole rysował. Nikt się nie przejął Kajtusiem, który tak gorąco protestował, że Pan aż musiał wyprowadzić go do innego pokoju! Na szczęści kobieta poszła i kajtuś widział ją przedostatni raz w swoim życiu. Potem juz tylko z daleka... Znowu minęło trochę czasu, zrobiło się ciepło, za oknem pachniały kwiaty, kwitły drzewa owocowe. Kajtuś czuł, że już niedługo znowu będzie lato, może przyjedzie wnuk. Starszego pana, będzie wesoło. Rozmarzył się......przez to nie zauważył, że właściwie minął już czas na jego wieczorną porcję pieszczot. Zerwał się na równe nogi i biegiem popędził do domu, gdzie przed telewizorem pozostawił jakiś czas pana oglądającego wieczorne wiadomości. Coś było nie tak, nie wiedział jednak co to takiego. Starszy Pan nadal siedział w fotelu. Kajtuś podskoczył do poręczy fotela, żeby przypomnieć ręce, że jeszcze tu czeka jakaś kudłata głowa do wygłaskania ale o dziwo ręka się nie podniosła i nie zaczęła gładzić....szturchnął więc nosem tę rękę, żeby ja obudzić ale ona tylko osunęła się bezwładnie i musnąwszy niezdarnie koniec psiego nosa opadła w dół zwisając jak wahadło starego zegara.......ręka była zimna! Nikt nie wie ile godzin siedział tak Kajtuś jak słup soli wpatrując się bez ruchu w tę rękę. Czekał. Tykanie zegara wybijało mu rytm serca i oddechów. Czekał ale nic się nie wydarzyło. Nie rozumiał z tego nic, ale gdzieś w głębi czuł, że stało się coś strasznego, nieodwracalnego. Nastał świt a po nim zmierzch. Kajtusiowi strasznie chciało się siusiu, ale bał się poruszyć, nie wiedział co robić, przecież Pan zawsze wiedział, kiedy on, Kajtus ma wyjść na dwór, więc skoro nie wypuszcza go to znaczy, że jeszcze nie pora. Wieczorem ktoś zastukał do drzwi. Jednak tym razem Kajtus nie odważył się po dawnemu nastraszyć intruza, skulił się tylko w kątku i milczał. Pukanie stało się coraz głośniejsze i bardziej natarczywe a po chwili dołączył się głos, który wołał starszego pana. Ponieważ z domu dochodziła cisza hałaśliwy intruz nacisnął na klamkę, która ustąpiła. Potem wydarzenia potoczyły się błyskawicznie. Światło, krzyki, wbiegający i wybiegający ludzie, jakiś pojazd ryczący i błyskający, potem drugi, ktoś gdzieś dzwonił, potem wbiegło czterech ponurych mężczyzn i wtaszczyło jakiś wielkie drewniane pudło, do którego zapakowali Pana. Tego było za wiele!!! Zostawcie go! Zostawcie!!! wrrrrrr, to mój Pan, dokąd go zabieracie!!! wrrrrr, ja też, ja też, ja też!!!!!!! Ale Kajtusia nikt nie słuchał, ktoś go szturchnął, ktoś inny kopnął.....wynoś się kundlu! Niech ktoś wezwie hycla! Kajtuś nie wiedział co to znaczy, skulił się jeszcze bardziej i przez półprzymknięte drzwi wysunął się na podwórko, w ciemnosć..... Jeszcze jakiś czas trwało zmieszanie wokół domu, potem pogasły światła, zamknięto drzwi i przyklejono jakieś papierki do nich........wszystko ucichło. Kajtuś przez cały czas tkwił skulony pod ławką. Teraz poczuł dojmujący smutek, i poczuł, że jest sam, że nikt się nim nie interesuje. Poczuł się głodny, przecież od 2 dni nic nie jadł, pamiętał, że za domem Pan wysypywał okruszki dla ptaszków. Sprawdził, było jeszcze kilka skórek od chleba, zjadł je natychmiast. Potem wrócił pod ławkę i zasnął. Nowy dzień niestety nie przyniósł nic ciekawego ani kilka następnych. Początkowo Kajtus nie opuszczał obejścia z nadzieją, że jednak Pan po niego wróci, kiedy jednak głód zaczął mu doskwierać nie na żarty wieczorami opuszczał podwórko przechodząc przez dziurę w płocie i przeszukiwał okolicę w poszukiwaniu jedzenia. Rankiem wracał, żeby sprawować straż na swoim posterunku koło domu - na wypadek, gdyby Pan jednak wrócił. Minęło tak kilka następnych dni. Kajtus zmizerniał, nie czesana regularnie sierść skołtuniła się, bardzo posmutniał. Tej nocy była burza. Chyba pierwsza tej wiosny taka prawdziwa, z piorunami, grzmotami i rzęsistym deszczem. Kajtuś w zasadzie nie bał się huków, ale porywisty wiatr i potoki wody powstrzymały go przed nocna wyprawa w poszukiwaniu jedzenia. Bezpieczne schronienie pod ławką zamienił na starą, rozpadającą się komórkę na narzędzia. Zawsze to lepsze niż pod kawałkiem deski. Był zmęczony, właściwie bardziej znękany niż zmęczony fizycznie, do tego głodny. Jednak miarowy szum deszczu zrobił swoje. Pomimo odczuwanego dokuczliwego ssania w żołądku i żalu, który go nie odstępował od śmierci Pana pies zasnął. Zasnął snem kamiennym. Jak długo spał nie wiadomo. Obudził się nagle. Usłyszał czyjeś kroki. Deszcz już ustał, słyszał wyraźnie. Jego maleńkie psie serce aż podskoczyło z radości i omal nie wyfrunęło na zewnątrz:.... to Pan, Pan po mnie przyszedł, nie zapomniał!!!!!!!!! Kajtus zerwał się na równe nogi i nie zważając na źdźbła słomy i suche, brunatne liście sterczące z jego zmierzwionej sierści jak mógł najszybciej skoczył ku drzwiom komórki na przywitanie Pana!. Z ledwością przecisnął się przez nasączone wodą zdezelowane wrota, skoczył..........i zanim zdążył pojąć co się dzieje już siedział w wielkim parcianym worku na kartofle. Na próżno starał się wydostać, drapał, gryzł ile sił, skowyczał. Czyjeś ręce sprawnym ruchem zawiązały worek sznurkiem, nie było wyjścia. Kajtus wiedział, że dzieje się coś strasznego, walczył jak lew... wszystko na nic. Już w pewnym momencie szarpiąc się i kąsając na oślep udało mu się pochwycić w zęby rękę oprawcy, ale ten ukąszony odwinął się i z całej siły uderzył w podskakujący worek czymś bardzo twardym i długim. Trafił tak celnie, że Kajtus z miejsca stracił przytomność. Dalej poszło jak z płatka. Nie zauważony przez nikogo na skraju nocy i poranka powlókł oprawca worek za sobą a w worku Kajtusia. Tylko plama krwi z rozbitego psiego nosa pozostała na miejscu przestępstwa i choć była całkiem spora nikt i tak nie domyśliłby się od czego, nikt nie szukałby po śladach. Kajtus przecież był już i tak nikomu niepotrzebny.

No to poczekamy na zakończenie opowiadania, wyciągniemy z tego króciutkie streszczenie i wstawimy jeszcze raz na allegro. Do zdjęć już się dokopałam :lol:

Goniu czy weźmiesz na siebie te wszystkie telefony, czy lepiej zrobić to rejonami. Tzn. w każdym woj. odpowiedzialna jedna osoba. Wydaje mi się,że lepiej jak Gonia weźmie to na siebie.... Namiary czyli telefon: 888500134 i mail g_o_n_i_a@interia.pl, No to się porządziłam :oops: :oops: :oops: , ale wszystko wygrzebałam na tym wątku... Nie mogę się dokopać żadnego zdjęcia Kajtka. Bardzo bardzo poproszę o takowe:modla:

Kontakt w sprawie adopcji: Schronisko "Kundelek" Rzeszów, ul. Ciepłownicza tel (komorkowy). 510-170-788 mail: kundelek@rsoz.org Goniu czy Ty jesteś pracownikiem tego schroniska? Nie wiem czy mam rację, ale wydaje mi się, że lepiej będzie jeśli osoby zainteresowane będą kontaktowały się z konkretną osobą, a nie ze schroniskiem. Proszę o uwagi na ten temat, bo nie mam kompletnie doświadczenia.

Wszystkim ludziom którzy krzywdzą zwierzęta życzę rozumu i tyle miłości żeby nauczyli się nią dzielić. No to dosyć gadania trzeba ustalić jakiś plan. Moja propozycja jest taka: 1. Historia Rybon do lokalnych gazet. Pięknie napisana na pewno będzie niezłym kąskiem dla takiego pisma. Ja załatwię Starą Miłosną. Osoby z innych miast niech dowiedzą się o możliwości u siebie. 2. Ogłoszenia w internecie - biorę na siebie. czekam tylko żeby Rybon dokończyła to co tak pięknie zaczęła, bo przy pisaniu ogłoszeń będę czerpać z tego pełnymi garściami. 3. Allegro - Mogę wystawić Kamyczka, ale moim zdaniem lepiej jak zrobi to osoba która bezpośrednio go zna, bo dostałam z Allegro sporo zapytań emailem, a o tym psie na prawdę nie wiele wiem. 4. Plakaty - poproszę aniję żeby zrobiła plakat. Oczywiście rozwiesimy go w okolicy. Osobyktóre chciałyby pomóc w plakatowaniu proszę o adres to wyślemy plakat na skrzynkę. 5. Ogłoszenia w gazetach - Warszawskie biorę na siebie. Potrzebne osoby z innych województw żeby zamieściły ogłoszenie u siebie. Pomyślę nad jakimś króciutkim tekstem. Kajtek będzie dowieziony w każde miejsce w polsce. W ogłoszeniu trzeba o tym napisać. Transport biorę na siebie. Jeśli nie uda mi się załatwić samochodu, to pojadę po niego pociągiem (zrobimy sobie z dziećmi wycieczkę). Potrzebna będzie osoba na miejscu która przed wyjazdem z grubsza upodobni go do psa;) Proszę o kolejne pomysły i deklarację kto czym się zajmie.

Poproszę o ostatnią część dotyczącą pobytu na strychu i wyślemy do naszej lokalnej gazetki. (za zgodą Rybon oczywiście)

Konisia a jak Twoje serducho? Za chwilę zawozimy Pimpka do nowego domu w Krakowie i rozpaczam już na głos:placz: :placz: :placz: Cieszę się cieszę, że nasze chłopaki znalazły dom :placz: :placz: :placz: Od jutra bierzemy się z Aniją za Elwisa. Ania jedzie z nim dzisiaj do fryzjera, a od jutra pokazujemy pięknisia całemu światu. No to jadę do tego Krakowa:placz:

Szkoda, że Peluś mieszka tak daleko, bo chętnie bym go odwiedziła. Z premedytacja piszę mieszka, bo z całą pewnością jest mu teraz lepiej niż było.

Też nie potrafię wstawić banerka, a pragnę.:oops: Rybonku Kamyczkowi zginąć nie damy. I też mnie dziwią pustki na tym wątku. Może dla tego, że teraz tak strasznie dużo jest zwierząt w potrzebie.

Nieśmiało proponuję Rybon, bo zadziwia mnie pomysłowością i ściska za gardło jak czytam to co pisze. Gdzie i jak mogę dostać banerek Kajtka - Kamyczka? I co potem z nim zrobić? W środę zawożę Pimpka do domku w Krakowie, więc już w czwartek zajmę się umieszczaniem informacji o Kajtku wszędzie gdzie się da. Uśmiechnę się ładnie do Rybon żeby mi sfabrykowała jakieś wyciskające łzy ogłoszenie tylko dla orłów i ogłoszę go wszędzie. W gazetach też. Szkoda, że nie mieszka w Warszawie bo zawiozłabym go do WOTU.

No to ja jeszcze poproszę żebyś mu ode mnie zaśpiewała coś specjalnego następnym razem....Chociaż jeśli resocjalizacja odbywa się w takim tempie to możesz nie zdążyć, bo zamknie Ci usta pocałunkiem:loveu:

Pomysł Rybon z orłem jest na prawdę cudny i zgadzam się, że opis powinien powalić na kolana i wycisnąć łzy. Na allegro ma strasznie dużo wejść, ale dobry opis to 100% sukcesu. Wiem po pimpku. Przez dwa tygodnie nie odezwał się nikt, a teraz wystawiłam go 2raz z odpowiednim opisem i zdjęciami z dziećmi i telefony się urywają (oczywiście koloryzuję;) ), a chętni chcą po niego przyjechać z 2go końca Polski (to już w naturalnych barwach). Poproszę więcej informacji na jego temat. Bo tak na prawdę to nie znalazłam nic konkretnego poza hop do góry. W którym on jest schronisku?