Szura

[URL=http://s70.photobucket.com/user/szura/media/Zwierzaki/22-03-15%20male/DSC00047_zpssst2g0xs.jpg.html][/URL] [URL=http://s70.photobucket.com/user/szura/media/Zwierzaki/22-03-15%20male/DSC00048_zpsxxqexrsz.jpg.html][/URL] [URL=http://s70.photobucket.com/user/szura/media/Zwierzaki/22-03-15%20male/DSC00052_zpszybjukok.jpg.html][/URL] [URL=http://s70.photobucket.com/user/szura/media/Zwierzaki/22-03-15%20male/DSC00060_zpskro0ik67.jpg.html][/URL] [URL=http://s70.photobucket.com/user/szura/media/Zwierzaki/22-03-15%20male/DSC00063_zpsqsqmkjor.jpg.html][/URL]

HA, ja mam na antresoli wiec psy nie maja jak nabrudzić. Choć wole brudne lóżko i tulenie sie z Yukim, szczerze mówiąc. ;)

Ja to lubię patrzeć na brudasa. Ale na zewnątrz. Jak wracamy do domu, to już mniej mi się podoba. ;) Część psiarzy na spacerach z przerażeniem patrzy, jak Yuki leci radośnie kopać sobie w największym błocie, wskakuje do wody, a potem tarza się w ziemi - a ja dumna patrzę, jakie ten synek ma urocze pomysły. <3 Z dobrych wieści jutro przyjeżdża do mnie aparat, więęęęc w przyszłości można liczyć na fotki!

Ja oddalam tymczasa po pól roku. Serce pęka, ale do dobrego domku warto. Teraz mam moje kochane psiejstwo, którego bym przy tymczasie zjadajacym pieski mieć nie mogla. Ale wiem, jak trudna to decyzja. Trzymaj sie. I zdrowiej!

Ach, te osiedlowe ploteczki. :D To jest dla mnie minus dużego psa, że jak energia rozpiera i przejmuje kontrolę nad rozumkiem, to dużo ciężej ogarnąć niż przy małym psie. Yuki nawet jak szaleje z niewybiegania to mi ręki nie ma jak wyrwać. ;) No i w sumie mogę korzystać z magii piłeczki, jak jest piłeczka to rzadko liczy się cokolwiek innego... Wczoraj dwa razy podczas późnowieczornego spaceru po osiedlowych uliczkach rzuciłam piłkę praktycznie w obce psy (raz trójka wyszła zza rogu, raz duży pies z klatki wyszedł). Aż się zdziwiłam, że ładnie zaaportował.

Dowód na to, że żyjemy. :)

My mamy wersję okrągłą i póki co nieustannie jest szał ciał. Mega polecam.

"Przy adopcji z dobrego DT..." ;)

Ja powiem, co bym zrobiła na Waszym miejscu - nie ryzykowałabym totalnej niewiadomej (szczeniak po nieznanych rodzicach) w połączeniu z nieodpowiednimi doświadczeniami z pierwszych tygodni życia. Jasne, wszystko może się ułożyć super, a może też wyrosnąć na psa bardzo trudnego behawioralnie i z wieloma problemami. Moim zdaniem albo szczeniak odpowiedniej rasy z odpowiedniej hodowli, albo jeśli adopcja - która IMO będzie najlepsza tutaj - to podrośniętego lub dorosłego psa z domu tymczasowego. Przy adopcji z dobrego DT doskonale wiemy, jaki pies ma charakter, upodobania i ewentualne problemy. :) Jako że nie jesteście super zakochani w żadnej rasie, a Wasze wymagania spełnia masa psów do adopcji, to czemu nie? :)

Adopcji ogólnie bym nie wykluczała, natomiast osobiście bałabym się adoptować szczyla, który już w wieku 4 tyg. jest odseparowany od matki. Psy dla prawidłowej socjalizacji powinny być przy matce co najmniej do 7 tyg. życia. Jest to szczególnie istotne, bo zależy Wam na psiaku, który ma być dobrze nastawiony do innych psów, a psy wcześnie odseparowane od suki często mają problemy w czytaniu intencji innych psów i komunikowaniu się z nimi, co może prowadzić do konfliktów.

Oj, bawełna nie dla każdego. Yuki dostał od Cioci obróżkę z bawełny podszytą błękitnym polarkiem. Piękna, śliczna i... po każdym użyciu do prania. :D Ciekawe ile wytrzyma błota, tarzania się i szargania po krzakach. ;)

Jeśli trzeba będzie pomóc, czy w ogłaszaniu, szukaniu transportu itd, to proszę dać znać. Mam pudelka z takich warunków... Serce mi się łamie. Dobra nowina jest taka, że mając cierpliwość, dużo miłości i rozsądnie prowadząc takiego psiaka można mu przywrócić wiarę w świat, siebie samego, no i w człowieka.

A&L, wiem o co Ci chodzi, sama uważam, że bedle są łatwe w obsłudze, ale jak widzę teksty o pinminach nie dla każdego, to kurde nie wiem, może bedle też? W końcu terrier? :P A polecanie swojej rasy zrozumiałe, bo się ją dobrze zna, i o ile poleca się ją tam, gdzie pasuje, a nie każdemu (khem), to spoko. No chyba, że pudle, pudle pasują WSZĘDZIE! :D

A jaki ma ogon piękny! <3

A teraz ma jaką rodzinę? Sztuczną?... :huh: Moje psy do dzieci nie podbiegają, ale dzieci do nich owszem. Proponuję - dzieci na smyczki, a jak nie rozumiesz, to może zrozumiesz, jak zaczniesz traktować psa jak rodzinę. ;)

Pies tej tenisowej w środku nie gryzie, bo nie ma jak. Piszczałka jest w dużej piłce, jak w squeezzach. Dam znać za jakiś czas jak u nas z piszczałką.

Amstaffami się mocniej nie interesowałam, choć miałam u siebie psa w typie pół roku. Ale staffiki wielbię. Amstaffy są energiczne, przyjacielskie i wesołe. A staffiki mają podobnie, tylko trzy razy bardziej. :D Są też dużo bardziej uczuciowe i emocjonalne, no i mają rewelacyjne poczucie humoru (choć nie każdemu pasuje :P). Staffik to optymista, szelma i wieczne dziecko. Tu jest fajny opis staffików: http://www.penn-staff.pl/o-rasie

Gończe są trudne i zazwyczaj średnio/słabo współpracujące. Przy tym to wulkany energii, mają duże potrzeby, a sfrustrowane dość często robią się agresywne - co niestety wiem z doświadczenia, bo sporo gończych (w czym pewien polski króluje) czy posokowców mi próbowało moje pieski zjadać...

Molos i ttb to piękny duet. <3 Ja się niestety molosa bym nie podjęła (cienias jestem i lepiej się czuję z psem nad którym fizycznie panuję, tak do 35kg :D), poza tym są tak spokooojneee. Yuki jest bomba, ale następny pies fajnie jakby miał większą korbę, jakby sprężynkę bardziej dokręcić... ;) kiedyś mi się tylko staffiki podobały, teraz milion ras bym chciała. Z maluchów top 3 to chyba fox, jack i parson, z większych erdel-serdel. Albo będzie powtórka z bedla. :D

Masz rację, najlepiej się chyba umawiać na spacery z jak największą ilością przedstawicieli rasy, albo z przedstawicielami jak największej ilości ras. To chyba pomaga wyrobić sobie jakąś sensowniejszą opinię. Bo opisy to wiadomo... Owczar lubi pracę i terrier lubi pracę, ale jak inaczej się z nimi pracuje. ;)

Nie zgodzę się, ja np. doskonale wiem, że nie mam czego szukać wśród owczarków, gończych czy szpiców... I nie musiałam z żadnym z nich mieszkać. ;) Często mieszkam z sunią owczarka, którą uwielbiam, ale co to ma do rzeczy? Dalej nie jest to pies, którego świadomie bym wybrała i który ma to COŚ. Niektóre psy są tak bardzo nie z mojej bajki, że nie ma żadnych wątpliwości, że to nie TO. I nic w tym dziwnego? Owszem, można się zaskoczyć, np. mnie zauroczyły whippety po trzech dniach spędzonych w hodowli, ale też nigdy to nie była rasa z kategorii 'stanowcze nie', tylko raczej mi obojętna.

Terriery są najtrudniejsze, asty to molosy, a to, że ludzie sprawiają sobie psa nieodpowiedniej rasy to nie kwestia głupoty ludzkiej tylko... tego że pewne psy nie powinny mieszkać w mieście. :blink: Też nie jestem zwolenniczką, żeby np. wrzucać psa rasy z silnymi popędami do stróżowania do kawalerki w bloku, ale akurat CHARTY w mieście to nie problem. Przecież to sprinterzy, czyli krótkodystansowcy. Spokojnie charta w parku wybiegamy, szczególnie, że w mieście spotyka się głównie whippety.

Yyy, asty to są terriery... i większość astów to nie jest oaza spokoju, tylko energiczne, fajne psiaki. :) A przez trudne psy nie miałam na myśli nieodpowiednich dla rodziny, tylko TRUDNYCH. A taka fila, choć do rodziny rewelacyjna, łatwym psem nie jest. Fila jest molosem, żeby wątpliwości nie było. ;)

Terriery to najtrudniejsze psy? :D To już szpice są moim zdaniem trudniejsze, niezależne pierwotniaki w końcu. Nie mówię, że terrier to kaszka z mleczkiem dla każdego, ale serio najtrudniejsze? Nie moloski, nie np. pracująca malina, nie rasy myśliwskie które pracowały samodzielnie (bo na kontakcie to trochę inna bajka i podejście do człowieka), tylko terrier? Terriery są pobudliwe, ale i odporne na ból. Sama bardziej się stresuję widząc stado piszczących dzieci przy szelciaku, bo nie dość, że może zaganiać i w pięty podgryzać, to są to psy dość delikatne i łatwo może je wkurzyć zachowanie, które terriera nie ruszy lub nakręci do zabawy. Motywowanie terriera to czysta przyjemność i na tym można wiele wypracować, stąd dla mnie nie są to najtrudniejsze psy. Najtrudniejsze dla mnie są takie, do których ciężko dotrzeć, bo albo są bardzo samodzielne, albo słabo się je motywuje zabawą, jedzeniem czy nagrodą socjalną.

Bedlington tu bardzo pasuje, ale nie proponowałam ze względu na sierść, no i jest dość mały. Choć, tak samo jak z pudlem, można psa co miesiąc-dwa ciachnąć maszynką na krótko i po sprawie. Choć wtedy nie wzbudza aż tak przyjacielskich reakcji otoczenia, co w wersji 'owieczka'. ;) Mój bedli uwielbia przedzieranie się przez krzaki, taplanie w błocie, dłuuugie wyprawy, ale na co dzień spokojnie wystarczy mu spacer do parku, zabawa z kumplami i poganianie za piłką. W domu jest zdecydowanie spokojniejszy, choć jeśli zaproponujemy mu jakąś zabawę, to w sekundę jest gotowy do akcji. :D Przy terrierach chyba bezpieczniej wziąć suczkę przy założeniu, że ma kochać wszystko i wszystkich, choć Yuki to chłopak i taki jest. Ostatnio miał trochę przepraw z agresywnymi samcami, ale w 2 miesiące dało się to odkręcić i znów się z chłopakami kumpluje. Dzieci uwielbia dla mnie aż zanadto (bo ja niezbyt ;) ), przy większych bardzo się pobudza, ale przy maluchach nie skacze i jest delikatny. Ze spokojem znosił zaciskanie piąstki przez kilkumiesięczne dziecko na włosach na pysku, jak również raz małe dziecko wsadziło mu palec do oka jak spał - zamachał ogonem i nawet się nie ruszył. Ale to NIE jest reguła i wiadomo, dzieci i psa pilnować należy zawsze. Znane mi bedle są wesołe, energiczne, a przy tym wyluzowane. Większość z nich to nie nakręcone wiecznie sprężynki jak wiele innych terrierów. :D Ja trafiłam na chłopka-roztropka, moim zdaniem mój pies inteligencją nie grzeszy, ale przy tym jest tak zadowolony z życia zmotywowany do pracy, że szkolenie go i współpraca z nim to czysta przyjemność. Nie kombinuje przesadnie, chętnie wykonuje polecenia, energia go rozpiera, ogólnie chodzi toto po świecie i się ze wszystkiego i do wszystkiego cieszy. Dla mnie rewelacja. :D Tylko po zabawie w błotnego potwora niestety trzeba wrzucić do wanny i spłukać, to jak się brudzą to jakiś dramat i chyba największa ich wada.