Jerzy Kora

[quote name='Jola+Rani+Sari']Jestem! Szukam DT dla goldenki...:cool3:[/QUOTE] Mamy taki tymczas. Transport do Wawy jest potrzebny.

opss wykrzykniki w temacie skutecznie blokują wklejenie linku na nasze forum

Masakra. Działamy z ta sunią goldenią. Liczymy na zdjęcia.

Sunia po wizycie u Vet'a. Badanie mikroskopowe nie pokazało nużeńca. Wiemy że jest ale się chowa ;). Jest piękna [IMG]http://lh5.ggpht.com/_Z7iW6s7CUQA/TQet4AtZmVI/AAAAAAAAO6k/EkfD3eRt0Ig/s640/20101214%20044.jpg[/IMG]

:( to nie jest dobra wiadomość

Sunia u nas. Wspaniały wesoły psiak. Nie wiem jak ale widać tak musiało być. ;) [IMG]http://lh6.ggpht.com/_Z7iW6s7CUQA/TQXU7kZqG7I/AAAAAAAAO5Y/R5M2-T_gDZg/s640/20101212%20011.jpg[/IMG] [IMG]http://lh6.ggpht.com/_Z7iW6s7CUQA/TQXU77bhunI/AAAAAAAAO5Y/b-IwRQ6LfSc/s640/20101212%20013.jpg[/IMG]

Sunia jest już w nowym domu. Jak ją zobaczycie w Świeciu nad Wisłą pozdrówcie ją od nas. A może komuś uda się cyknąć jakąś fotkę?

No to jesteśmy umówieni na jutro po odbiór psa. Jak to życie się plecie. Trochę usiedliśmy jak poczytaliśmy o kosztach leczenia. J Ale słowo się rzekło.... Rozłoży się w czasie.

Nie noszę torebek ;) Zapewnimy jej leczenie, na pewno dużo miłości. Dalej pogadajmy na prv.

gdzie przyjechać po sunie ?

Przed chwilą otrzymałem informację od Magdy, któa śledzi dokładnie losy swojego ukochanego setera. Wydaje się że wypada podziękować dotychczasowym opiekunom Samby. Oddanie psa to wyraz ich odpowiedzialności. Z naszych rozmów wynika, że dołożyli wszelkich starań, aby Samba była szczęśliwym psem. [quote]Dzień dobry, piszę w nawiązaniu do Pana dzisiejszej rozmowy z moim tatą. Poniższego maila napisałam z myślą o forum setery-adopcje.com. Niestety, ich adres nie działa, wysłana wiadomość powraca, a to co miałam do napisania wydaje mi się za długie do zamieszczenia na forum. Napisany dziś list załączam w formie niezmienionej. Przepraszam za ton, ale pisałam pod wpływem emocji. Mam na imię Magda i jestem córką państwa, u których 8 miesięczna Samba przebywała przez ostatnie 3 miesiące. Nie wiem do kogo adresuję tego maila, nie wiem czy ktoś poświęci czas, żeby go przeczytać, nie wiem czy kogoś on w ogóle obejdzie, nie wiem czy pisanie go ma jakikolwiek sens. Mam nadzieję, że trafi on do osoby, u której sunia w tej chwili przebywa. Mogłabym wprawdzie do tego pana zadzwonić, ale boję się, że emocje wezmą górę i skończy się moimi łzami. Piszę też, bo jest mi przykro, że forum, z którego przez ostatnie miesiące czerpałam informacje na temat seterów po to, żeby lepiej zrozumieć Sambę i jej potrzeby, wydało sąd, jednogłośnie uznało mnie winną psiego nieszczęścia. Myślę, że wielu forumowiczów zapomniało, że ludzie też mają uczucia i że słowa, nawet te anonimowe w internecie potrafią ranić Krótka/długa historia Samby dla mojej rodziny zaczęła się około połowy sierpnia. Ale od początku... Zeszłej zimy odszedł nas nasz ukochany 13 letni Cypis. Chorował od dłuższego czasu, więc wszyscy przeczuwaliśmy, że przyjdzie nam się z nim pożegnać, jednak kiedy do tego doszło, długo nie mogliśmy dojść siebie. Cypis był naszym drugim psem, poprzedni, Dinguś, przeżył z nami szczęśliwie 16 lat. Mniej więcej na początku wakacji moja mama zaczęła przebąkiwać, że bardzo brakuje jej psa i codziennych długich spacerów, do których była przyzwyczajona, że może poszukałabym dla nich pieska, który potrzebuje domu. Rodzice nie chcieli kupować psa rasowego, chcieli dać dom i obdarzyć uczuciem jakąś psią sierotę. Wprawdzie od lat już nie mieszkam w Lublinie, ale nadal często tam jeżdżę i często pomieszkuję u rodziców wraz z córką, w związku z czym pies musiał akceptować moją Zosię, tak jak robił to Cypis. Po rodzinnej naradzie postanowiliśmy, że to ja znajdę psa, który stanie się członkiem naszego stada. Poszukiwania trwały prawie miesiąc, aż znalazłam pieska. Przebywał w Warszawie w domu tymczasowym. W Lublinie rodzice odbyli wizytę przedadopcyjną, która jak nam przekazano wypadła bardzo dobrze. Dostaliśmy też umowę adopcyjną.Umówiliśmy się na kolejne spotkanie, na którym tymczasowa właścicielka powiedziała, że bardzo jej się podobamy i że teraz to już nie kwestia czy, tylko kiedy. Szczęśliwi, wraz z dzieckiem, które brało czynny udział w odwiedzinach, kupiliśmy nową smycz i obrożę, jakieś smakołyczki i czekaliśmy na sygnał kiedy mamy po pieska przyjechać. Niestety, tymczasowa pani zadzwoniła do mnie z informacją, że się rozmyśliła i że pieska nikomu nie odda. Nie muszę chyba pisać jak się wszyscy poczuliśmy, no ale cóż, c'est la vie. Parę dni później wyjechaliśmy na tydzień do Lublina. Przybici sytuacją postanowiliśmy rozejrzeć się na lubelskiej giełdzie, o której chwilę wcześniej przeczytałam w internecie, że jest teraz pod kontrolą straży dla zwierząt, czyli nie powinno być tak źle jak to pamiętałam z przeszłości. Po weekendzie planowałam z moim tatą odwiedzić lubelskie schronisko dla zwierząt, więc nie planowaliśmy zakupu psa, chcieliśmy się po prostu rozejrzeć. Giełda okazała się traumatycznym przeżyciem dla mnie, mojego męża i taty. Tylko moja czterolatka naiwnie biegała od szczeniaczka do szczeniaczka, chcąc wszystkie zabrać do domu. Wtedy to po raz pierwszy zobaczyliśmy Sambę.... Kupka psiego nieszczęścia siedziała w bagażniku - pokraczny 5 miesięczny szczeniak upchnięty pomiędzy pulchniutkimi, kilkutygodniowymi seterkami irlandzkimi w okazyjnej cenie 200zł każdy... Była potwornie chuda, nie miała futra na nogach i brzuchu (jak się wkrótce okazało miała grzybicę, nużycę i gronkowca). Właścicielka stwierdziła, że jest już za stara (10 sierpnia skończyła 5 miesięcy) i raczej już nikt jej nie kupi, więc pewnie zostanie w hodowli. Patrzyłam w te piękne oczy i wiedziałam, że byłoby to wielkie wyzwanie, spore koszty, po prostu kłopot. Odciągnęłam więc moich panów na bok i umotywowałam dlaczego nie powinniśmy się w to pakować. Uznaliśmy, że co nagle to po diable, a miało być z głową, więc wracamy do domu. Wzięliśmy jednak od "hodowców" telefon, gdyby sprawa nie dawała nam spokoju. W domu moja mama usłyszawszy od nas o suczce oznajmiła, że MUSIMY ją ratować. Zdążyliśmy się jeszcze skonsultować z naszą wieloletnią weterynarz, która stwierdziła, że rodzice nie są nowicjuszami, psy były w naszym życiu przez prawie 30 lat, że setery są kochane i że powinniśmy ją wziąć. W całej tej sytuacji byłam JEDYNĄ osobą sceptycznie nastawioną do pomysłu, ale wobec tekstów o ratowaniu biednego pieska okazałam się bezsilna. O "hodowli" nawet nie mam siły pisać. Czterdzieści psów, ras wszelakich, rozmnażanych na skalę przemysłową, trzymanych w ciemnych oborach, w których wcześniej były świnie... piękny, dostojny tata Samby na łańcuchu w ciemnej oborze dobił mnie do końca. Parędziesiąt kilometrów drogi do domu sunia przejechała wciśnięta pod mój fotel z mordką wtuloną w moją dłoń. Jeszcze tego samego dnia z Sambą, tak ją nazwałam w drodze powrotnej, udaliśmy się na dyżur weterynaryjny, gdzie opowiedzieliśmy z mężem o pseudo-hodowli. Weterynarz stwierdził, że straszne, ale straż dla zwierząt i tak nic nie zrobi. Kilka dni później to samo stwierdziła nasza zaprzyjaźniona weterynarz. Skupiliśmy się na Sambie. Oprócz niedożywienia, chorób skóry i biegunki, sunia była trzęsącą się kupką futra. Przez pierwsze parę dni nie ruszała się z przedpokoju, mam wrażenie, że w pokojach było za jasno. Na dwór znosiliśmy ją na rękach, bo bała się schodów. Również na rękach przenosiliśmy ją z trawnika na trawnik, bo bała się chodnika. Jakikolwiek głośniejszy dźwięk powodował "zakotwiczenie się" w miejscu. Nosiliśmy ją tak przez dobrych kilka dni, po czym powoli zaczęła się przemieszczać we własnym tempie. Włączyliśmy też Stress Out, żeby złagodzić traumę, ale już po tygodniu było zdecydowanie lepiej. Na dworze jeszcze kiepsko, za to w domu ogromna poprawa. Zaakceptowała nas wszystkich, nawet mojego męża, który był z nami tylko w weekendy. Na początku trzeba było przeleczyć też ciało. Nogi pozbawione były futra, za to pełne ropnych wyprysków, uszy były w fatalnym stanie, do tego ropny wyciek z pochwy i biegunki. Ze względu na te ostatnie weterynarz kazała podawać jej gotowany ryż z mięskiem i krupniczki, równolegle dostawała też suchą karmę i codzienną garść leków, przede wszystkim na problemy skórne. Codziennie też smarowana była lekarstwem. Od początku wiedzieliśmy, że Samba ma problemy psychologiczne. Wkrótce ja musiałam wyjechać z Lublina, rodzice zostali z nią sami. Niestety, z różnych względów nie mogę w tej chwili sama mieć psa, choć nie ukrywam, że myślałam o zabraniu Samby do siebie. Wiem, że z dwojga złego lepiej jej było u moich rodziców, którzy poświęcali jej bardzo dużo czasu i uwagi, czego ja w tej chwili nie byłabym w stanie uczynić. Nikt nie chciał czekać, że jakoś to będzie, więc o ile dobrze pamiętam, sama zasugerowałam mamie telefon do jednej z pań, która przeprowadzała wizytę przedadopcyjną. Była to ta sama pani, która teraz tak gorliwie szukała dla Samby domu. Niestety, pani ta powiedziała, że nie jest w stanie w jakikolwiek sposób pomóc moim rodzicom w resocjalizacji suni. Wtedy rodzice zgłosili się do osoby, która przychodziła na prywatne konsultacje do domu. Współpraca nie była jednak owocna, gdyż pani treserka postanowiła wykorzystać do szkolenia dławik, po którym Samba zaczęła kasłać. Na tym chwilowo zakończyło się profesjonalne szkolenie. Mimo wszystko sunia robiła ogromne postępy, stała się bardzo radosnym, energicznym psem o coraz ładniejszej sierści. Metodą prób i błędów do spacerów zaczęliśmy wykorzystywać kantar, dzięki któremu, spacer przestał być biegiem na przełaj. Ze względu na początkowo częste wpadki z siusianiem i kupkaniem, spacery były bardzo częste. Z czasem ustabilizowały się na poziomie 5, 6 dziennie, przy czym przynajmniej dwa były spacerami długimi. Niestety, okazało się, że spuszczona ze smyczy, Samba ma nas w głębokim poważaniu. Sama dwukrotnie zaliczyłam bieg przez pola w pościgu za uciekinierką. W efekcie moja mama przestała spuszczać ją ze smyczy, za to tata codziennie zabierał ją na spacer w wąwozie, gdzie puszczał ją z kawałkiem smyczy, dzięki któremu można ją było złapać podstępem. Zazwyczaj zresztą biegała póki nie padła. Jedynym prawdziwym problemem pozostała skłonność Samby do domowej destrukcji i absolutnie nie chodzi tu o lęk separacyjny. Pod naszą nieobecność suńka szła spać, za to notorycznie rozrabiała kiedy ktoś był w domu, np. zjadała narzutę w trakcie gdy jej pan spał na wersalce, bądź broiła w sąsiednim pokoju. Nudziła się bardzo szybko. Straty rosły z dnia na dzień, mimo iż miała mnóstwo zabawek, świńskie uszy czy kości do gryzienia. Takie ucho leżało obok, gdy Sambunia międliła kolejny koc mojej mamy. Te właśnie zniszczenia skłoniły moją mamę do szukania pomocy. Stąd telefon do znanej mi tylko ze słyszenia pani Kasi. Od paru dni czytam wpisy na Państwa forum, także na dogomanii, i nie rozumiem jakim cudem zostałam czarnym charakterem w tej historii. Psy kocham odkąd pamiętam i nie miłością głupią. Po przeprowadzce do Warszawy długo nie mogłam mieć psa ze względu na wynajęte mieszkanie, mimo to pełniliśmy z mężem rolę domu tymczasowego dla rannego kota (jestem baaardzo uczulona na kocią sierść), a także dla rocznej suczki, owczarka collie z dysplazją, zabranej przez nas z tragicznych warunków. Nota bene na początku suczka zachowywała się bardzo podobnie do Samby. W tej chwili z wielu względów nie mam swojego psa nad czym bardzo boleję, ale mam nadzieję, że wkrótce to się zmieni. Nie rozumiem jak ktoś kto mnie nie zna, może pisać "'mądra' córeczka uszczęśliwiła starszych państwa psem". Po pierwsze, mój tata był na tej nieszczęsnej giełdzie, to ja odradzałam, to ja byłam sceptyczna. Decyzję podjęli sami. Mnie poprosili o pomoc w logistyce. Po drugie moi rodzice są po 60ce, ale nie są niedołężni. Poza tym, rodzice nigdy nie zamierzali szukać domu dla Samby na własną rękę, więc osoba, która pisze, że na szczęście udało jej się to wybić im to z głowy pisze nieprawdę. Chcieli, żebym znowu ja się tym zajęła, przy czym ja od miesięcy śledzę Państwa forum, więc byłoby to pierwsze miejsce, na którym poprosiłabym o tego rodzaju pomoc. Kolejna sprawa to tempo w jakim Samba opuściła dom moich rodziców. Nawet nie dane nam było się z nią pożegnać. Rodzice powiedzieli, że to ja przywiozę Sambę do Warszawy, ale za parę tygodni, kiedy będę w Lublinie. W odpowiedzi moja mama usłyszała, że jest niepoważna, że najpierw psa chce oddać (czego wcale nie była pewna), a potem się wycofuje, a przede wszystkim, że pobyt u moich rodziców suni szkodzi, że przez nich jest jeszcze bardziej dzika, zalękniona, co jest NIEPRAWDĄ, bo przez zaledwie 3 miesiące pobytu u moich rodziców sunia zrobiła ogromne postępy, zaczęła wyglądać i zachowywać się jak pies. Wiem, że moja mama nigdy nie chciałaby w jakikolwiek sposób krzywdzić Samby, więc słysząc, że to ona jest powodem jej stanu psychicznego, uległa. Wiem też jak bardzo płakała po oddaniu psa i jak w tej chwili bolą moich rodziców wpisy o tym jak to"już nawet chwilka w dobrym miejscu potrafi odmienić psie serducho". Kilka miesięcy temu Samba wyszła z piekła, a przez ostatnie 3 miesiące była bardzo kochana, wypieszczona, miała pełny brzuszek i była wybiegana, codziennie. Niestety, w tym czasie zjadła też pół mieszkania, co trochę przerosło moją mamę. Cieszę się, że Samba znalazła nowe dobre miejsce. Trzymam kciuki za powodzenie misji resocjalizacyjnej, ale proszę pamiętać też o tym, że to my daliśmy jej szansę na nowe lepsze życie i proszę nie pisać tekstów krzywdzących, bo ludzie też mają serca, szczególnie ci, którym biją one mocniej na widok merdającego ogona. Pozwalam sobie też załączyć kilka fotek Samby z poprzedniego życia. Pozdrawiam, Magda [/quote]

Agnieszko. Jak Goldi. Maciek odwiedził Goldiego?

heh. Z tą smyczą to faktycznie są zdjęcia na których jej nie widać. Mogę wszystkich uspokoić. Na razie chodzimy na Flexi. I założyliśmy jej szelki. Na obroży fiknęła raz takiego kozła że aż jęknęliśmy (my a nie ona). Na przywołanie ma na razie 1% reakcję. Utrwalamy jej własne imię ;) wypowiadane przez nas. Jak na razie widać tylko rekację że na moment zatrzymuje na nas wzrok. Wygląda to tak że jak popatrzy na nas to wołamy "Samba" zwracając się do niej. Jak zawołamy to zdaje się jak by próbowała się na nas koncentrować. Dzisiaj rano przeżyliśy już pierwsze machanie ogonkiem i pierwsze lizanie uszka. Z psami ma bardzo poprawne stosunki. Z kotami też. Człowieka wyraźnie omija jak może to zrobić. Na smyczy daje się pogłaskać i nie odsuwa się. Kota "lubi". Zobaczymy jak bardzo i jak się to lubienie będzie przejawiać. Nie jada suchego tylko ryż z mięsem i warzywami. Na smaczki nadaje się żółty ser, mięsko. Pewnie jutro będzie lepiej. Przecież każdy nowy dzień to kolejna szansa na nowe życie. Cieczkę miała Samba w październiku. Więc sterylka pewnie za rok. A jest taka piękna. Bez sterylki będzie ją można oddać do naprawdę zaufanego domu.

[quote name='MaDi']jak wszyscy widzimy nie jest chyba tak źle? Bardzo mnie to cieszy.[/QUOTE] A nas jak cieszy?. Bardzo. Oby nie zapeszyć ale wydaje się że plan na dzień pierwszy został wykonany. Spróbujemy użyć klikera aby przyspieszyc proces socjalizacji ludzkiej Samby.

Wątek suni na seterach [URL="http://forum.setery-adopcje.com/viewtopic.php?p=36121#36121"]Wątek Samby na forum Setery - Adopcje[/URL]

Piękna Samba w domu i od razu nie ma czasu na nic. Dopiero teraz udało się obrobić fotki, zaliczyć jeszcze jeden długaśny spacerek. Ale zacznijmy od rana. Wyjście z domu spokojne, pies zestresowany nową okolicą. jak zobaczyli my jej zachowanie pojawiła się wątpliwość czy iść na spacer. Ale cóż. Jeszcze chwila na przyzwyczajenie się do nowej sytuacji i ruszyliśmy do lasu. Jak szliśmy Samba była bardzo niespokojna. Po dojściu do lasu uspokoiła się. Trochę jednak niepewna, przemykająca koło nas ale ogon już trochę wyżej [img]http://lh4.ggpht.com/_Z7iW6s7CUQA/TOkc500vdeI/AAAAAAAAOVA/r_oCAgm9mrg/s640/20101121%20001.jpg[/img] Zawsze stojąca troche obok i wyczekująca co się stanie [img]http://lh5.ggpht.com/_Z7iW6s7CUQA/TOkdgFBndjI/AAAAAAAAOVA/q-ffgfGoB_M/s640/20101121%20005.jpg[/img] Nieudane spotkanie z labką. Była zbyt niepewna i Nutka to wyczuła. [img]http://lh5.ggpht.com/_Z7iW6s7CUQA/TOkdvF_r-QI/AAAAAAAAOVA/ku6fdjQRemQ/s640/20101121%20007.jpg[/img] cudna jest [img]http://lh4.ggpht.com/_Z7iW6s7CUQA/TOkeWVyN0fI/AAAAAAAAOVA/zhogEM5jN0o/s640/20101121%20011.jpg[/img] pierwsze zaczepki Kory. Samba nie ma oporów przed kontaktami z psami. chociaż jest psem strachliwym [img]http://lh3.ggpht.com/_Z7iW6s7CUQA/TOkfBTfUzEI/AAAAAAAAOVA/sADAahQdGlM/s640/20101121%20018.jpg[/img] Patole to będzie jej specjalność. Sama bierze patola do pysia i nosi [img]http://lh5.ggpht.com/_Z7iW6s7CUQA/TOkf9nz5FNI/AAAAAAAAOVA/6vo7tn_BZTg/s640/20101121%20030.jpg[/img] I już kolejne harce z Korą. Samba nieraz zapomina o swoim strachu. [img]http://lh4.ggpht.com/_Z7iW6s7CUQA/TOkgGFESIuI/AAAAAAAAOVA/3G4Yh-l6_wc/s640/20101121%20031.jpg[/img] [img]http://lh5.ggpht.com/_Z7iW6s7CUQA/TOkgpSFOktI/AAAAAAAAOVA/NyPL8MwWObU/s640/20101121%20036.jpg[/img] skoczek też będzie niesamowity [img]http://lh3.ggpht.com/_Z7iW6s7CUQA/TOkiNAk1WPI/AAAAAAAAOVA/IUsxH5JFNJ8/s640/20101121%20053.jpg[/img] Kopanie i wyrywanie korzeni. Samby ulubione. [img]http://lh6.ggpht.com/_Z7iW6s7CUQA/TOkiuWdLsGI/AAAAAAAAOVA/6iq_Q6jkP0w/s640/20101121%20068.jpg[/img] jak kopie zapomina o całym świecie. [img]http://lh3.ggpht.com/_Z7iW6s7CUQA/TOki3BLJ4tI/AAAAAAAAOVA/0xEVHl9GPTw/s640/20101121%20073.jpg[/img] Piękny pysio [img]http://lh3.ggpht.com/_Z7iW6s7CUQA/TOki9ecolPI/AAAAAAAAOVA/uHANzEJxSK8/s640/20101121%20075.jpg[/img] [img]http://lh4.ggpht.com/_Z7iW6s7CUQA/TOkjKjUYX2I/AAAAAAAAOVA/hoHa5R3BdYk/s640/20101121%20081.jpg[/img] Znowu kopanie [img]http://lh3.ggpht.com/_Z7iW6s7CUQA/TOkjf-5ufaI/AAAAAAAAOVA/XudzivGgrMM/s640/20101121%20091.jpg[/img] Z rozwianym włosem [img]http://lh6.ggpht.com/_Z7iW6s7CUQA/TOkj0FMwPeI/AAAAAAAAOVA/r6gqAnAS6Ok/s640/20101121%20102.jpg[/img] Na tą minkę czekaliśmy [img]http://lh6.ggpht.com/_Z7iW6s7CUQA/TOkk7qAW5iI/AAAAAAAAOVA/Anoizcu6o8s/s640/20101121%20136.jpg[/img] A tu artystycznie w trawie [img]http://lh6.ggpht.com/_Z7iW6s7CUQA/TOklXRi_mEI/AAAAAAAAOVA/24YjF5322O0/s640/20101121%20148.jpg[/img] Spacer zakończony wariactwem w ogródku [img]http://lh4.ggpht.com/_Z7iW6s7CUQA/TOkmDaHRTEI/AAAAAAAAOVA/Db9-A7bJuzA/s640/20101121%20170.jpg[/img] [img]http://lh6.ggpht.com/_Z7iW6s7CUQA/TOkmOqXeyQI/AAAAAAAAOVA/xWRcQSwr2Qc/s640/20101121%20176.jpg[/img] Niszczenie :-d ogródka i poszycia w lesie - Samby ulubione [img]http://lh3.ggpht.com/_Z7iW6s7CUQA/TOknJocb0mI/AAAAAAAAOVA/2wi5_pz6inE/s640/20101121%20211.jpg[/img] Samba na spacerze, w nietypowych sytuacja, patrzy na swojego człowieka. Widać że obawia się ludzi. Na razie obcych i domowników. Chociaż do nas podchodzi już z zainteresowaniem. Widać jak bardzo pragnie czuć się dobrze wśród swoich. Wcięła obiad, poźniej pyszną wołowinkę na deser "przyprawioną klikaniem". A teraz kolejny hit dzisiejszego dnia. ba.bammmm ........ Żeby nam nie przyzwyczaiła sie do samotności zamknełiśmy wiatrołap i gościnny pokój. Efekt?,. Kręciła się, kręciła i w końcu zaadoptowła fotel Kory. :-d [img]http://lh4.ggpht.com/_Z7iW6s7CUQA/TOlEEhtUl4I/AAAAAAAAOVw/iuWVT7RONrQ/s640/20101121a%20015.jpg[/img] Cały album z dzisiaj [URL=http://picasaweb.google.com/JerzyMariola/20101121Samba#][b]Samba dzień pierwszy [/b] [/URL]

sunia dojechała. Zestresowana. Pierwszy spacerek "biegany" za nami. Reaguje na psy, koty. Człowiekiem wyraźnie zestresowana. Ogon już nie drapie sutków ;)

witam i tutaj :). Już język nawet związałem na supełek ;)

Sunię czeka 3 godziny jazdy. Mam nadzieję że się nie zestresuje zbytnio. Teraz sunia jest szczęśliwa w DS-sie. Też miała 8 -9 miesięcy. Wierzę w to że za parę dni będą seterze wtulaki i seterzenie. Trzymajcie kciuki, supłajcie ogonki. Na Pannicę czeka 2 lenia sunia, kotek, dwa małe ale dzielne pieski i dwie dwunożne, przejęte i stremowane istoty. A za kilka(nascie) tygodni sunia będzie już w DS-ie. Te "naście" to to tak asekuracyjnie poprzeczytaniu wątku suni. :)

To Wasze drugie zdjęcie [IMG]http://images35.fotosik.pl/195/98e6008de4bc338emed.jpg[/IMG]

jest piękny. Bardzo podobny do mojego Yorka. też srebrny.

:) [IMG]http://images39.fotosik.pl/355/2be5f50304fec099med.jpg[/IMG]

Jak do Strykowa to daj znać o której będziecie i ile psów. Zgadajmy się na PW.

Robicie taką dobrą robotę w tym schronisku. Rozumiem dokładnie twoje obawy. I tak nie jesteśmy w stanie tak wam pomóc, jak tego potrzebujecie. Gdyby coś pisz na priv. Będziemy się starać.

[quote name='Akrum']ale te dwie osoby, to są z Fundacji Warta Goldena, tak? Bo przez telefon rozmawiałam z Panią Ewą z Warty Goldena i dziś z Panem też z tej Fundacji i Oni umówiłam się z nimi, że jutro przyjeżdża jedna osoba, która najpierw się ze mną skontaktuje. Żeby się teraz zamieszanie nie narobiło i nie popsuło naszej współpracy z opiekunem przytuliska...[/QUOTE] Tak. Warta Goldena. W żaden sposób nie chcemy popsuć stosunków. kontak wyłącznie przez Was.