mamucik-ewa

I co kochanie, tak się w tą budę wtuliłaś, że nikt Cię nie zauważa....

No malutka - nie widać Ciebie, tak rozpaczliwie wtulasz się w budę. Nie widać Ciebie na forum. To jak Cię ktoś odnajdzie :-(

We Wrocku piękna pogoda. Oj wzięłabym Cię chłopie na spacer, gdybym blizej mieszkała :painting:

Parę z moich kocich Ogonków na początku zachowywało się jak Zjawa. Czasami to aż walić głową w ścianę mi sie chciało. Dni, miesiące, w przypadku mojej Mamci dwa lata - cierpliwosci i czekania. Psiaku - masz takie oczy, jakbys chciała powiedzieć - mnie tu nie ma, nie ma. Więc nie rób mi krzywdy. Do góry - niech ktoś sprawi, że będziesz patrzyła tak jak teraz te moje rozpasane miaukuny:loveu:. Z radością, że już ich człowiek jest w domu i można mu wszystko opowiedzieć. No i pobroić, bo co to za brojenie bez publiczności:evil_lol: Do góry, damo :multi:

:iloveyou:Lipton... Weszłam rok temu na forum AFN. W realu zajmuje się bezdomnymi kociakami, tym razem jednak poniosło mnie nie do kotów, lecz do psiaków. I Lipton mnie, stara kociarę, zaczarował Pisałam o nim na portalu Warmii i Mazur. Jeśli mogę, to po prostu wkleję to, co wtedy napisałam o nim. "Minęło już parę miesięcy - nikt nawet na Liptona nie zwrócił uwagi. Ot, zwykły pies, nierasowy, niemłody. Nikt nie zobaczył, że to pies kochany, łagodny, ufny, że to, jak napisał ktoś z wolontariuszy "wspaniały, starszy pan." Zdarzył się jednak malutki cud w jego biednym, klatkowym życiu. Znalazł się ktoś o dobrym sercu i Lipton każdej soboty zaczął wychodzić na spacery. Ktoś w końcu pogłaskał go i powiedział dobre słowo. Lipton wypiękniał, odmłodniał. Potem w ciężkim stanie trafił do weterynaryjnego szpitaliku. Został dotkliwie pogryziony przez swojego współtowarzysza w boksie. Wiemy, że przeżyje, ale stracił całą swoją radość - jakby zgasło w nim jakieś światełko. Czeka go powrót do schroniska i dalsza walka o to, by on, "łagodny i ufny starszy pan", miał szansę na przeżycie w otoczeniu młodszych i często agresywnych, bo po ciężkich przeżyciach, psach. My próbujemy to światełko w nim ocalić. Ocalić jego. Może właśnie tu zdarzy się już nie malutki, ale wielki cud i Lipton znajdzie kogoś, do kogo będzie mógł się przytulić i polizać po ręce z wdzięczności za uratowane życie Doświadczenie nauczyło mnie, ze jeśli w zwierzętach, jak w ludziach, umiera nadzieja, to szybko odchodzą. Bardzo chciałabym, żeby miał jeszcze choć trochę szczęśliwych chwil. Dlaczego właśnie on mi zapadł w serce? Bo praktycznie nie ma szans, jest starszym, zwykłym psem. Niczym się nie wyróżnia, nikt na niego nie zwróci uwagi. Ja go jednak widzę takim, jaki mógłby być, gdyby ktoś go pokochał: pięknym, mądrym i wspaniałym towarzyszem, nieco już starym, może z zadyszką, ale z oczami pełnymi tego psiego szczęścia. Teraz to zagubiona, smutna psina na czterech łapach z perspektywą powrotu do klatki. Boję się tego, że jeśli dał on już za wygraną, to następnym razem da się po prostu zagryźć." Teraz minęło kolejne pół roku - i Lipton wciąż czeka :candle: Jego serce, wciąż bezdomne serce jest chore. Potrzebuje leków, niestety drogich. Ich koszt to jak wyzej napisała Lidka - ok 250 zł miesięcznie Boję się o Liptona, boję się, że zabraknie mu czasu, bo bardzo w to wierzę, że w końcu jego ludzka połówka go odnajdzie. I o ten czas proszę :roll: Jeśli ktoś nie może mu ofiarować miejsca w swoim życiu, to może wesprze go finansowo - aby serce Liptona nie zatrzymało się, zanim dogoni swoje szczęście:Dog_run: