norika

Tak, Danka masz rację. Poczytałam o jej chorobie i dowiedziałam sie, że nawet gdyby przeżyła operację, nie byłaby już tym psem, co kiedyś. Usuniecie śledziony zmniejsza komfort życia, trzeba brać leki, przetaczać krew, pies ma problemy z krążeniem i odpornością. A do tego wiek... Męczyłaby sie Noriczka. Zrozumienie tego pomaga odrobinę, ale ból po stracie ukochanej Istoty wciąż dokucza. Czy Twój awatar to zdjęcie Twojego psa?

Danka (o ile to Twoje imię), dzięki za to, że jesteś ze mną - choć się nie znamy, dużo to dla mnie znaczy. Zdjęcie, które jest w moim poście to właśnie Norika. Trochę nieskładnie wstawione, ale cóż... Może kiedyś wstawię więcej.

Dzięki, Ale nawet gdyby tak było, nie sądzę, aby Ona mogła być szczęśliwa beze mnie, tak jak ja nie mogę być szczęśliwa bez Niej. Mimowolnie szukam Jej, nadsłuchuję - koszmar! A kiedy pomyślę, że już zawsze tak będzie...

Dziękuję Ci za słowa zrozumienia. Życzę Twojemu pieskowi, aby żył jak najdłużej i do końca pozostał w dobrej formie. I też doskonale Cię rozumiem - im nasz Przyjaciel starszy, tym bardziej narasta w nas strach o to, co będzie dalej. Sama też to przeżywałam.

Wczoraj straciłam moją sunię. Umarła w trakcie operacji. Zycie straciło sens[attachment=1875:9034.attach] Pocieszam się, że i tak długo by już nie pożyła - miała prawie 13 lat, że nie cierpiała, a ja nie musiałam podejmować trudnych decyzji, ale to tak strasznie boli... Został mój nick - Jej imię.