hanka456

I nie pytał nikt o niego? Jeszcze światełko nie błysnęło?

Niedziela dzisiaj, dzień odpoczynku dla ludzi i dzień 7 tygodnia. Liczba 7 magiczna. Może dzisiaj w domowych pieleszach ktoś wypatrzy tego psa. Mówią........, że jedno uratowane życie, to cały Świat zbawiony.

Przykre, że starowinki zimą zmieniły miejsce lokalizacji. To trochę jakby w stosunku do nich mało empatyczne albo wcale.

Płatny dom, to nie jest chyba mozliwe.

Wczoraj miałam znowu trudnosci z zalogowaniem się. Szkoda, że nikt na razie o niego nie pytał....ale może chociaż obserwuje.

Ale się nie poddajemy. Walczymy do końca.

Żabcio może być z suką, może być nawet z kilkoma suczkami. Ale z psem chyba nie. Wiem, że jest mu ciężko.

Schronisko to poligon. Poligon gdzie wszyscy przechodzą twardą szkołę zycia i wzajemnej akceptacji.

Czego ja się nauczyłam od nich? Otworzyłam się...na ludzi i zwierzęta.

Nie wiem jak sobie radzi w te mrozy, nie ma mnie przy nim. Jaki jest w stosunku do innych zwierząt? Kocha szczenięta, kocha sunie...ustepuje im miejsca, kocha Rudego - który już ma dom i opuścił Schronisko, nie lubi innych samców. Teraz gdy to piszę, pojawiło mi się pytanie w głowie... A kto kocha Żabcia.........?

Pewnego dnia gdy Żabcio został ranny w ucho, Rudy to zobaczył, przybiegł natychmiast zaczął mu to ucho leczyc. Leczył mu je przez kilka dni z doskonałym skutkiem. To takie porozumienie psich dusz.

Czytałam o sile woli, o tym jak można pokonać niepokonane. Dlatego nie ostępuje mnie nadzieja, że razem pokonamy zły los, wspólnie pomożemy temu psu. Trudno pisać o Żabciu, bo jego trzeba poczuć. Poczuć delikatną naturę tego psa, który ma jednocześnie tak dużo z wilka. Zawsze mnie śmieszył jego wilczy pazur i przejawy złości, a rozczulał usmiech rózowych dziąseł. Rozczulała mnie jego troskliwość o szczenięta, którym pozwalał na wszystko. Traktował je jak dziadek swoje wnuczęta. Jak nauczyciel, który pokazuje psie życie młodszym A powaliła mnie przyjaźń i miłość jaka połączyła go z Rudym.

Kiedyś, dawno temu...gdy przychodziłam do Schroniskla jako wolontariusz i nie mogłam dać sobie rady z cierpieniem, które wyzierało z oczu zwierząt, w których to oczach widziałam bolesną tęsknotę za spokojem, bezpieczeństwem i wolnością, szukałam porad u różnych ludzi. Ludzi, którzy jak wierzyłam mają głębokie spojrzenie na życie i jego przejawy, słyszłam wiele opinii , poglądów.... jeden z tych głosów powiedział mi, że w ostatecznych przypadkach, gdy nie można już nic zrobić tu na ziemi, gdy wycxzerpało się wszystkie środki, pozostaje tylko mówic im do ucha albo jeśli wierzymy, że mają tak jak ludzie ducha, że .......to wszystko złe co się dzieje to tylko na chwilkę, a potem będzie już tylko dobrze.

Czekam na taki własnie cud. Dziękuję bardzo za ogłoszenia. Dlaczego Żabcio? Dlaczego.... ? Nie uciekniemy od karmy...przeznaczenia... być może, nie ale próbować trzeba.

Ktoś kiedys mówił , że wariatki siedzą przy tym portalu i robia wirtualne spacerki. Nie mogę nic dla niego zrobić tylko na razie na wirtualny spacerek go zabrac. Tak więc wariatka siedzi i prowadzi na spacerek jednocześnie. Ten wirtualny spacerek być może dostrzeże inny wariatuńcio, który pomoże w realu.

Szkoda, że tak mał osób zagląda na ten wątek. Rozumiem to. Jakiś czas temu miałam okazję popatrzeć co się dzieje na dworcach kolejowych w Polsce. Jechałam do syna i czekałam w Krakowie na przesiadkę. Bezdomność jest przerażająca. Cierpienie z tym związane również. Ale przerażające jest też to, że...w wiekszości przywyklismy do tego w dużej mierze.

Dzisiaj z logowaniem jest lepiej. Trudno mi pisać...

Podobno nadzieja umiera ostatnia.

Rozczulający uśmiech Żabcia gdy poczuje znajomy, przyjazny zapach człowieka na długo pozostaje w sercu, a właściwie nie mozna o nim zapomniec.

Gdyby Żabcio był młodym husky, albo gdyby był młodym labradorem, albo....choćby kotem. Żabcio jest jednak, niestey psem i do tego starym psem. Nie jest może tak bardzo stary ale....wypadły mu przednie ząbki i zostały cztery kły. Ma dobrą kondycję i umie cieszyć się życiem tak jak każda żyjąca istota. Żabcio jest jednym z dziesiątków tysięcy porzuconych i niechcianych psów, które mieszkają w w Schroniskach i przytuliskach w Polsce. Wiele z tych psów odchodzi przez nikogo nie zauważonych, wiele z nich ma swojego wirtualnego opiekuna bądź wolontariusza w Schronisku, który zwrócił na niego uwagę i zaczyna walczyć o jego życie. Takich wpisów na portalu DOGOMANIA jest bardzo wiele. Tak więc żabcio "ginie w tysiącach ogłoszeń. A jednak mam nadzieję, że ktoś go dostrzeże, na chwilkę przy nim się zatrzyma, chwilkę pomyśli i wtedy....żabcio zostanie zwycięzcą. Koło fortuny zatrzyma się przy prawie niewidomym, starym psie i pazur Żabcia dotknie domu. DOM, to coś, to stan o którym marzą wszyscy i októry wszyscy zabiegają. To jest obojętne czy zabiegający są ludźmi, czy nie. Nie ma nic piekniejszego niż dobry, ciepły dom. O taki dom prosze dla niego, o który sam nie poprosi.

Wątek na Dogomanii jest możliwością dotarcia do dziesiątków tysięcy ludzi. Wśród tych dziesiątków jest być może ktoś kto zechce pomóc psu, który potrafi bardzo kochac.

Dawno mnie tu nie było. Proszę Dogomaniaków o pomoc dla psa dla którego poziostała tylko nadzieja...

[quote name='minia7']Witaj śliczna! Gdzie Twój domek? Co tak cicho na wątku?:-([/QUOTE] Były dwa razy podejmowane próby przeniesienia suni do boksów ogólnych gdzie miałaby może trochę więcej kontaktu z warunkami jakie panują na zewnątrz. Jednak Mother nie chce wychodzić z Gabinetu, Kojarzy go jako swój dom i nawet jesli ze spaceru niechętnie wraca to mimo wszystko czuje się tam najbezpieczniej. Tylko czy to jest "normalne" życie. Ona została bardzo skrzywdzona przez ludzi. Pies, ktory nie zakodowanej genetycznie agresji, przerazony i przeganiany w czasie tułaczki nie wie, że może być inne ... bezpieczne zycie gdzie otaczający równiez obcy ludzie nie sa źli.

Ajax szczeka jak oszalały gdy widzi kogoś kogo lubi i ufa. Ten pies o wielkim sercu czeka na dom.

Na razie nie było żadnych zapytań o Ajaxa. Dzisiaj jest trochę spokojniejszy. Widać , że to nowe miejsce jest lepsze.