Grażka123

Kochani, to już dwa lata jesteśmy razem. W środę odwiedziły nas Joasia i Hana; było wietrznie ale spacer był przyjemny i znów skorzystałyśmy ze słoneczka. Hana i Bajka spotkały nawet jednego przystojniaka. W piątek też poszłyśmy na długi spacer ale tym razem same, to znaczy razem. Poszłyśmy do lasu ale nie było rydzów w trawie, ani maślaków w sosenkach, ani kozaków w zagajniku; miałyśmy za to super spacer z kopaniem dołków i włóczęgą po łąkach i rżysku (gdzie znalazłyśmy pieczarki) a wędrówka po lasach i zagajnikach też jest fajna. Po spacerze było śniadanie i nie przeszkadzał nawet uciążliwy kot (to Blondyna), który bezczelnie chlipał wodę z psiej miski (ona taka jest). Tak upływają nam teraz dni i powiem Wam, jest super. Pozdrawiamy wszystkich czytających, Grażyna i Bajka z Rodziną

Szkoda, ale może potrzebują więcej czasu.

Poważna szansa dla Klary na nowe życie, chyba pierwsza. Oby był to ten odpowiedni dom, ona zasługuje na najlepszy.

Jestem ciekawa, czy ktoś o nią pytał

Super, że jest zdrowa i nic jej nie dokucza

Klara to sunia o wspaniałym charakterze, jej świat się zmienił i teraz może spokojnie czekać na kogoś, kto zapragnie dzielić z nią swój dom.

Hana wygląda młodo. Ma piękne, mięciutkie futerko, puchaty ogonek a żywe spojrzenie odejmuje lat. Ma siwiejący pyszczek ale porusza się dziarsko. Podobnie jak u Bajki, zupełnie nie widać po niej lat jakie pewnie ma.

Dobre zdjęcia bardzo Hanie pomogą. W realu sunia jest o wiele ładniejsza a dobre zdjęcia oddadzą jej prawdziwy wygląd i mogą być drogą do własnego domu.

Co słychać u Klarci, czy grzeczna i wesoła?

Kot Rudolf przyglądał się suczkom z wysokości stołu i pozdrawia wszystkich dogomaniaków serdecznie i wiosennie.

Tak, Hana była u nas ze swoją pierwszą wizytą towarzyską od kiedy zamieszkała w Warszawie. Okazała się bardzo milutką sunią, otwartą i niekłopotliwą. Choć Bajka jest zazdrosna i nawet powarkiwała, Hana zachowywała się z godnością. Na spacerze była zainteresowana otoczeniem, ożywiona z Bajką stanowiły zgrany duet, miały wspólne zainteresowania. W domu pilnowała się Joasi ale podchodziła do wszystkich i podbiła nasze serca charakterem i urodą. Zrobiłam kilka zdjęć, niestety ciągle telefonem i może nie są najlepszej jakości ale są na pewno pamiątką tej wizyty. Niestety niektóre okazały się jeszcze za duże ale kilka jest.

Nie do wiary jak podobna do Bajki; jeszcze do tego wyraz oczu - identyczne spojrzenie. Jej siostra też śliczna suczka, ale widać, że powinny obydwie mieć więcej ruchu. Myślę, że wrażenie tuszy potęguje gęsta sierść, latem mogą wyglądać szczuplej (no i jak zamieszkają w domu, na kanapie i w ciepełku).

Wiemy, że nie będzie łatwo.

Skarbnikiem suni jest Jo37.

Zupełnie inna sunia niż ten nieszczęśliwy smutas zza krat. Pyszczek uśmiechnięty to zupełnie inaczej wygląda.

Mam nadzieję, że zdrowie jej pozwoli cieszyć się wolnością.

Super wiadomość, bałam się, że długo będzie wycofana i otępiała, tak się zanosiło... a tu proszę...

Bajka reaguje w identyczny sposób; do tej pory w domu cichutka i spokojna, czeka tylko kiedy wyjdzie na spacer i wtedy jest bardzo ożywiona, rozbiegana, zainteresowana otoczeniem, ciągle z nosem przy ziemi buszuje w trawie. Aż przyjemnie patrzeć jak sunia jest wtedy szczęśliwa.

Taka smutna, chciałabym ją zobaczyć szczęśliwą i radosną...

Przepiękna sunia, co ona robi jeszcze w hotelu; telefony powinny się urywać. Czarnulka do domku!

Jestem ciekawa zdjęć ślicznej suni na wolności.

Bardzo podobna do Bajki, zwłaszcza gdy położy uszy; wielkość też wydaje się taka sama.

Ogromna radość! Beza to bardzo grzeczna sunia jestem przekonana, że domek będzie zadowolony a sunia szczęśliwa.

Dziękuję Joasiu, może nie był to szampan ale było dobre... Dziękuje i serdecznie pozdrawiam! Czuję, że będzie ich dużo obydwie czujemy się coraz młodsze:) Dziękujemy za życzenia, jest słodka i lizuśna, szczere serce mimo doświadczeń a rocznice oczywiście będziemy celebrować jak należy! Dziękuję Ci Marto za wszystko co zrobiłaś Ty i Alaskan dla Bajki i innych zwierzaków; zrobiłaś i robisz. Dzięki takim osobom świat jest lepszy, no może po prostu "do zniesienia". Czytam miłe słowa ale wiesz, mnie się wydaje, że obcując z Bajką to my dostajemy więcej od niej niż możemy dać. Widzę jak patrzy mi w oczy i zgaduje czego chcę, jak może mnie zadowolić i wydaje się, że jest gotowa zrobić wszystko; nie wiem czy znasz to uczucie, ale mnie to całkowicie rozkleja. Takie przywiązanie nie jest znane w świecie ludzi. Dziękuję za życzenia; i my nie śniliśmy, że uda nam się zmieścić wszystkim na tej kanapie choć często ktoś z nas siada na podłodze; oczywiście nigdy nie jest to kocica! A poważniej, to staramy się jak najwięcej czasu spędzać razem, w pokoju na dole gdzie Bajka ma swoje posłanie. Wiemy, że te wspólne chwile budują więzi w naszej małej rodzinie, więzi potrzebne i ludziom w podeszłym wieku, i leciwemu kotu, i psu po przejściach, a nam pozwalają oderwać się od szarzyzny dnia codziennego. Wszystkim bardzo dziękuję za pamięć i obecność w naszym życiu.

Równo rok temu Bajeczka zamieszkała z nami. Zapadła głęboko w nasze serca i bardzo ją pokochaliśmy; jest mądra, inteligentna i wrażliwa. Obcowanie z nią daje nam dużo radości i mamy nadzieję, że jest jej z nami dobrze. Przeszliśmy wspólnie długą drogę ale było warto. Wydawało nam się na początku, że naszą nagrodą za pomoc biednej suczce będzie satysfakcja z zapewnienia jej spokojnej starości. Dostaliśmy wspaniałego przyjaciela i możliwość poznania cudownej indywidualności. Trudne początki, kiedy uczyliśmy się żyć razem i nabywaliśmy do siebie zaufania mamy za sobą. Wiemy kiedy trzeba przytulić żeby odpędzić strachy a kiedy radość iskrzy oczy. Siedzimy sobie we czwórkę na kanapie przed kominkiem, z kotem na kolanach i drzemiącym psem.