Pies, oczy i agresja

[mistwalker1006]

nie wiem czy byl taki temat ale spodkalem sie z kilkoma wypowiedziami ( udzielanymi radami) ludzi na temat (nie)patrzenia sie w oczy psa ktory ma problemy z zachowaniem. Nie chce tutaj robic nagonke na nikogo tylko ciekawia mnie wasze doswiadczenia i zdanie na ten temat.
Zawsze bylem uczony zeby nie patrzyc nieznanemu psu w oczy bo to wywoluje agresje,
ale jezeli mam wlasnego psa ktory ma problemy z agresja to moim zdaniem wymaganie od psa ( np oddanie zabawki, kosci czy zejsci z luzka ) i niepatrzenie w oczy mija sie z celem, chcemy zeby pies nas sluchal a jednoczesnie pokazujemy mu ze jestesmy nizej w hiererchi, wiec dajemy mu mieszany sygnal. Ciekawy jestem waszego zdania na ten temat.

[Martens]

Patrzenie prosto w oczy = prowokacja, chęć konfrontacji.
Odwracanie wzroku = sygnał uspokajający, niechęć do otwartej walki, chęć rozwiązania sytuacji w sposób pokojowy; niezależnie od pozycji w stadzie, co zresztą obserwuję u swoich psów. Moja suka, która zarządza stadkiem, warcząc na młodego psa, żeby oddał piłkę, też nie patrzy mu w oczy, patrzy celowo wręcz w bok, a młody piłkę jej i tak zostawia; ja jej zachowanie czytam właśnie jako "nie będę Cię lać, ale chcę piłkę, oddaj mi po dobroci".

Gdzie w tym wszystkim niepatrzenie na psa = stawanie niżej w hierarchii, pomijając już rzekome tworzenie zaawansowanych struktur hierarchicznych na linii pies-człowiek? To, że drugi osobnik nie chce walczyć, nie znaczy, że przedstawia się jako oferma; wśród psowatych pewne siebie osobniki są spokojne i nie wywołują niepotrzebnych konfrontacji, bo nie czują takiej potrzeby ani nie jest to korzystne dla stada-rodziny, pomijając już że nawet najsłabsze wilki w stadzie potrafią bronić zdobyczy przed alfą, a już na pewno nie oddają jej bez protestów w postaci warczenia - instynkt samozachowawczy (jedzenie = życie) jest dużo silniejszy niż jakiekolwiek struktury hierarchiczne, szczególnie jeśli jest podsycany ciągłym zabieraniem pokarmu przez opiekuna.
Z tym zabieraniem wszystkiego na każdym kroku dla zasady bym więc nie przesadzała, bo agresja i pilnowanie przedmiotów nasili się zamiast zmniejszyć. Zabranie czegoś należy zawsze w międzyczasie zrównoważyć dużą ilością pozytywnych doświadczeń związanych z Twoją obecnością.

[filodendron]

To ja się podepnę ale nie do końca na temat - czy prawdą jest to, co gdzieś w necie przeczytałam, że skracanie się kufy w procesie udomowienia wilka (obserwowane także w eksperymencie z lisami srebrnymi) było poniekąd spowodowane tym, że człowiek chętniej wybierał osobniki otwarte na kontakt wzrokowy - czyli właśnie chętnie patrzące w oczy człowieka? Czy to jakaś bajka?
Bo jeśli prawda, to jest pewna sprzeczność pomiędzy zachowaniem się psa wobec drugiego psa a zachowaniem się psa wobec człowieka (w zakresie patrzenia w oczy rzecz jasna :D).

[Martens]

Bajka może nie do końca, bo faktem jest, że ludzi zwykle bardziej rozczulają psy (czy w ogóle zwierzaki) o fizjonomii jak najbardziej przypominającej twarz dziecka - pucata "twarz", duże oczy, krótszy pysk, zadarty nos, większa mózgoczaszka... Czyli cechy większości młodych psów odróżniające je od dorosłych osobników; wśród rasowych psów skrajnym przykładem jest chyba mops.
No i u ludzi w większości przypadków kontakt wzrokowy jest sygnałem pozytywnym; wiele psów się tego zresztą uczy, szczególnie jeśli mają bardzo bliski kontakt z opiekunem - ogólnie jest sprzeczność taka jak piszesz, wszak ewolucyjnie pies i człowiek są dość daleko ;)

[filodendron]

Martens napisał(a):

wiele psów się tego zresztą uczy, szczególnie jeśli mają bardzo bliski kontakt z opiekunem

I naprawdę tylko tyle? Czasem uczą się, że patrzenie w oczy człowieka jest pozytywne (ale nie wszystkie) i nie jest to uwarunkowane genetycznie (wyuczone na przestrzeni pokoleń)?
Mnie to trochę zaskakuje, bo o ile rozumiem, że w relacji z własnym psem, który ma problem z agresją faktycznie być może "patrzenie prosto w oczy = prowokacja, chęć konfrontacji", o tyle ze znakomitą większością zaprzyjaźnionych psów ten kontakt wzrokowy jest, często jest z inicjatywy psa i nie oznacza przecież chęci konfrontacji?
Z własnym psem jest wręcz przeciwnie - w każdym razie kiedy mój pies patrzy mi w oczy to jest zawsze chęć nawiązania kontaktu z prowokacją nie mająca nic wspólnego (no chyba, że jest to prowokacja w rodzaju "no, zróbmy coś razem").