Iza i Avanti Posted July 5, 2010 Posted July 5, 2010 [FONT=Verdana]Tolek to piękny, pręgowany bokser. [/FONT] [FONT=Verdana]Trafił do jednego z dolnośląskich schronisk. [/FONT] [FONT=Verdana]Jego życie zmieniło się dramatycznie - choroba opiekunki i jej pobyt w hospicjum zmieniło Tolkową kanapę w schroniskowy boks...[/FONT] [FONT=Verdana][/FONT] [FONT=Verdana]Na szczęście obecnie przebywa w hotelu dla zwierząt[/FONT] [FONT=Verdana]Tolek jest grzecznym psem w średnim wieku. [/FONT] [FONT=Verdana]Z początku był wystraszony, teraz otwiera się na ludzi. [/FONT] [FONT=Verdana]Pozytywnie nastawiony do dzieci i psów.[/FONT] [FONT=Verdana][/FONT] [FONT=Verdana][/FONT] [FONT=Verdana][/FONT] [FONT=Verdana]Szukamy dla Tolka kochającego domu, takiego już na zawsze ...[/FONT] [FONT=Verdana]Fundacja Boksery w Potrzebie Al. Stanów Zjednoczonych 32/280 [/FONT] [FONT=Verdana]04-036 Warszawa [/FONT] [FONT=Verdana]87 1090 1870 0000 0001 0841 2247[/FONT] Quote
Iza i Avanti Posted July 5, 2010 Author Posted July 5, 2010 Tolek został Antonim (Antosiem) i trafił do hoteliku w Prudniku: A tak Ania go opisuje: "A więc, wiem, że nie zaczyna się zdania od a więc ale.... wybaczcie mi ale się zakochałam. Kochliwa jestem wiem, ale on przystojny dostojny i słodki. Spodziewałam się diabła wcielonego a dostałam płaczusia i mruczusia i słodkiego boksiołka. Choć Ewa mi dziś powiedziała, że się wydzieram, typu spokój, lub delikatnie zapożyczone od Marioli naszej kochanej. Jedak to jedyny sposób by okiełznać potwory, gdy jest u nas obcy czyli gość bo diabły wcielone czyli psiaki dostają pełnej głupawki, czyli witanie etc. a co za tym idzie ja będę pierwsza a ciebie ugryzę albo pogryzę albo inne a ja już przewrażliwiona bo ja sama i jak mi się sfora zacznie tarmosić, nijak nie rozdzielę. O ile kiedyś przy mniejszej grupie psów mój delikatny ton działał, dziś ni cholery. Odkryłam więc, iż jeżeli Pani wydrze mordę to działa bo one w szoku, że umiem. Tak więc Antonio chyba zakumał, że umiem krzyczeć więc żadnych spięć nie było, mało tego niespodziewajkę urządziła mi dziś Ola, to Antonio z nieba mi spadł. Ale do rzeczy, jak już zostaliśmy sami Antonio chyba zrozumiał, że jak się wkurzę to bywam krzykliwa, więc powodów do krzyku nie miałam. Za to płaczliwy się zrobił i nieszczęśliwy nic tylko tulić, z emocji zapomniałam jak nowy ma na imię z opresji wybawiła mnie Ewa dzwoniąc i pytając, jak jej Antonio. Niestety mam dla Antonio tylko boks a bokser dla mnie w boksie to jak nóż w bity w serce, z kolei zaś Antonio, pasuje fotel i łóżeczko, a że boks jak pokój jest,on jak najbardziej za, bo on owszem przy Oli zgrywa młodzieniaszka ale odpocząć trzeba. Za to wieczór był nasz, położył się u stóp moich i pokazywał, iż owszem wieś jest fajna i on już się nabiegał ale z całym szacunkiem jak na jego latka przystało zjadł by kolacje i poszedł spać. Antonio to super boksiu, grzeczny miły i przede wszystkim piękny, stateczny z nutą młodości, daje radę przy Olce. Reasumując Antonio nie płaczuś bo pani niedobra tylko on chłop z miasta nie naumiany biegać i szaleć na wsi, spokojnej i wesołej, zabawa, zabawą a odpocząć trzeba, Olka fajna ale bez przesady ileż można, on chce spajkać a nie szaleć jak ten wulkan energii, w dodatku zawalił mu się świat po raz kolejny to ma chłopak lekkiego doła, ale luzik doła zakopiemy dziś poznał, Olke i Telkę, a jutro Abrę, Megę, Naomi dziewczyn ma masę od wyboru do koloru rude, czarne, pręgowane i blondyny. Nie ma leżakowania tutaj jest zabawa co by dzieciaki wieczorową porą czytaj kolo 24 poszły mi grzecznie spać. Wzięłabym chłopka do nas do domu, jednak Pola jest numerem 1 dla jej samopoczucia, stabilizacji dla niej całej nie mogę i dla tego, że dziewczyna wyrywna, będę próbowała ale nic nie obiecuje." Quote
Iza i Avanti Posted July 9, 2010 Author Posted July 9, 2010 Toleczek wymęczony po zabawie: Takiej zabawie: Quote
Iza i Avanti Posted July 9, 2010 Author Posted July 9, 2010 I wieści z hoteliku: "tatusiem Antosia był muł bo Antoś uparty jak muł jest, na spacer to on pójdzie ale ze mną bo ja wracam z nim do domu a w tych polach z obcym mam tu na myśli moją siostrę, to on owszem ale nie za daleko. Antoś proszę na wybieg numer 3 bo Poleńka wel Pudz...an Ci dowali a ona będzie wychodziła, Antoś nie dosłyszy to ja Antosia za łeb i Antoś jarzy o co koman, do czego zmierzam. Moja 82 letnia babcia niuniała go cały dzień, to nie jest typ ani dominanta ani agresora, po prostu kochany psiak, który się boi był lany do granic możliwości. Antoś to ciepłe kluchy, delikatny, taki mały chudy, dupeczek, że biją go wszystkie dziewczyny, mało tego jedna z nich zwana Olą ma cieczkę a ten chłopak miał pilnować mi tu porządku a on i z samcami się zgadza taka dupeczka. Mam wrażenie, że chłopaczek nie jest lubiany, powiem tylko, że parę dni dłużej w schronie i by było po nim, został wyciągnięty w ostatniej chwili. Zważywszy na fakt, że każdy stres odchorowuje, nie je, chudy jak cholera, dopiero teraz bo znów odzyskał dom i człowieka czyli jakby mnie, sprawił, że chłopak zaczyna mi normalnie jeść i oby przytył okruszek. Najlepszy był numer z babcią, ja mało mądra to wiem ale mówić Babciu weź adoptuj Antosia albo choć do domu weź na trochę to był szczyt głupoty, bo Antoś słyszał, na chwilę przysnął a babcia mu pojechała no i Antoś w panikę gdzie jego babcia, całą noc z głowy miałam..." Quote
Lidkad Posted July 14, 2010 Posted July 14, 2010 domeczku gdzie jesteś??? tu czeka boksiowy przystojniak!!! Quote
Iza i Avanti Posted July 19, 2010 Author Posted July 19, 2010 Wieści z frontu: "Najlepsze na nerwowe boksioły wprowadzenie jest rutyny, Antonio jest niesamowity on już wszystko wie, co należy wykonywać po kolei, kiedy należy iść spać, kiedy udostępnić wybieg Poli, kiedy można się cieszyć, kiedy pani jest zła i lepiej schodzić z drogi. Roztapia mnie chłopak jak wosk, wita się ze mną niesamowicie próbuje się uczyć od innych cale chude ciałko wiruje, kręci się powarkuje, taki jego urok brzmi jak mruczenie. Pokazuje kiedy chce jeść, kiedy spać. Odzyskał stabilizację humor, wymusza tez płaczem, wie, że należy usiąść i grzecznie czekać na jedzenie, smaczki. Kocham starsze boksery są niesamowite. Wczoraj przez chwile miał dyżur z Olą w kuchni, na blacie leżały dwa opakowania polędwicy, ciekawe czy się podzieliły widocznie tak skoro się nie pozabijały, ciekawe jak rozpakowały, no i dobrze, że były w plasterkach, bo jakby miały sobie pokroić byłoby im troszkę trudno, a zabawa nożem jest tu zabroniona. " Quote
Recommended Posts
Join the conversation
You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.