Radek Posted July 27, 2009 Posted July 27, 2009 Mam nadzieję Agga, że nie będziesz miała mi za złe powrotu do pierwszego postu. Napisałaś w nim że coś w Tobie pękło po odejściu przyjaciółki. Dzisiaj jakoś zeszło mi na wspomnienia, zastanawianie się i doszedłem do wniosku że tak jest. Coś się w nas zmienia po odejściu przyjaciela :( Quote
KORA&INKA NA ZAWSZE Posted August 17, 2009 Posted August 17, 2009 Bardzo współczuję z powodu śmierci Sary. Wiem jak to strasznie boli. Ja to wiem podwójnie:-(. Ten ból nie mija. Ale wierzę, że nasze kochane psy są przy nas wciąż. Muszą być. Przecież były zawsze. I nie mogłyby tak po prostu nas opuścić. Gdyby nie ta wiara, dawno bym oszalała. I wierzę również, że się spotkamy. Jeszcze się spotkamy... [*] Za wszystkie nasze anioły:placz: Quote
Radek Posted August 24, 2009 Posted August 24, 2009 KORA&INKA NA ZAWSZE napisał(a):Ten ból nie mija. Coś w tym jest. Cały czas pamiętamy o pożegnanych przyjaciołach. Może z czasem boli inaczej (może mniej) ale wciąż zostaje to ukłucie w sercu. Quote
Radek Posted September 21, 2009 Posted September 21, 2009 Jest coś (nie wiem skąd to wynika) takiego w niektórych historiach z TM, że nie sposób nie pamiętać. Quote
szajbus Posted October 4, 2009 Posted October 4, 2009 [FONT="]„Można odejść na zawsze, lecz stale być blisko”[/FONT] Quote
szajbus Posted October 18, 2009 Posted October 18, 2009 Z radości powstał smutek Z codziennych uśmiechów powstały słone łzy Z wesołych dni powstały szare, puste sny. Pamiętam Quote
szajbus Posted October 25, 2009 Posted October 25, 2009 [FONT=Arial]"Twój wzrok już zgasł – wokół tylko cisza. My tu, Ty tam- po drugiej stronie Tęczy”[/FONT] Quote
ewa11211 Posted October 26, 2009 Posted October 26, 2009 Przypatkiem całkiem niechcący i niewiem jak weszłam na tęczowy most i zaczełam czytać. Łzy płynęły mi po policzkach jak czytam te słowa płynące prosto z waszych serc. JAK TA BEZGRANICZNA MIŁOŚĆ MOZE WIECZNIE TRWAC. Chciałabym abyście przeczytały wypowiedz pewnej osoby z forum. cytat Dwanaście lat temu zamieszkał w naszych sercach niezwykły ONek Grom.Był z nami tylko 11 lat."Tylko",bo chcieliśmy aby trwało to całe życie.Zawsze kochałam zwierzęta,ludzi a zwłaszcza chorych ale to Grom nauczył mnie i moją rodzinę umiejętności wsłuchiwania się w potrzeby innych.To z nim pierwszym udało mi się nawiązać kontakt pozawerbalny,prawie metafizyczny.To on uzmysłowił mi,że zwierzęta mają coś więcej poza ciałem i pod tym względem nie różnią się od nas.Był naszym cudownym kompanem,przyjacielem,bratem...Przez wszystkie te lata towarzyszył nam zawsze i wszędzie.Zabieralismy go na wszystkie wyjazdy wakacyjne.Zawsze był z nami.Dbaliśmy o niego bardziej niż o siebie,ale przegraliśmy nierówną walkę z rakiem.Opuścił nas 15 listopada ubiegłego roku,tulony,całowany....Bardzo prosiliśmy go,aby wrócił do nas.... Przez dwadzieścia jeden tygodni nie było takiej pory dnia,godziny,żeby nie płynęły łzy bólu i tęsknoty.Wierzyłam jednak,ze mój Grom do nas wróci,że gdzieś jest i też czeka...Szukałam hodowli,która miałaby takie owczarki-czarne,krótkowłose,niewiele podpalane,z prostym zadem.Niestety w Polsce hodowli tej linii użytkowej nie ma.Na Owczarku dostałam kontakt do hodowli w Belgii,Czechach.Decyzja zapadła i...wtedy stał sie cud.Ratowałam wówczas błąkającą się,chorą śmiertelnie bernusię.Nawiązałam wiele kontaktów i suni udało się uratować życie i znależć przecudowny dom.Następnego dnia gdy sunia poszła do domu,zadzwonił mój telefon.Jedna z wolontariuszek z akcji ratowania suni poprosiła o tymczas dla znalezionego na trasie katowickiej małego ONka.Przybył do nas dokładnie po 21 tygodniach,też we wtorek,też około 21ej..Pięciomiesięczny,identyczny prawie jak Grom,z takim samym głosem,spojrzeniem,ruchami,upodobaniami.Przywitan y przez pozostałe zwierzaki tak jakby wrócił z długiego spaceru.Długo by opowiadać o wszyskich niezwykłych absolutnie zbiegach okoliczności,niektóre sytuacje przyprawiały mnie o ciarki na grzbiecie( choćby zachowanie małego w miejscu gdzie przed pięcioma miesiącami odchodził Grom).Ja już wiem napewno,że nasze ukochane zwierzaki wracają do nas jeśli bardzo tego pragniemy.Nasz Grom wrócił.Jest identyczny prawie pod każdym względem,ma to samo imię,zajął w hierarchii zwierzaków swoje poprzednie miejsce.Od tej chwili skończyła się bolesna tęsknota.I tylko czasami gdy patrzę na małego Gromisia napływają mi do oczu łzy.Ale są to łzy słodkie,łzy szczęścia.... Życzę wszystkim z całego serca,aby Wasi przyjaciele wracali do Was,bo że to jest możliwe nie mam najmniejszej wątpliwości.Musicie tylko chcieć i dać im szansę powrotu. Quote
Recommended Posts
Join the conversation
You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.