Dziadzio ŚWIAT odszedł spokojny otoczony miłością [*]

[iwlajn]

Dziękuję bardzo, kochane jesteście dziewczyny:)

[ivette3]

Ale fajnie się zrobiło na wątku Światusia :loveu:.Wszyscy zadowoleni a najbardziej dziadki pieskowe :cool3:.
Do tej kanonady podziękowań trzeba jeszcze dodać jedno - od Gucia dla Sabinki ,która mając "coś" ;) dla młodych piesków postanowiła obdarować tym właśnie mojego Gucia-przyszywanego wnuka dziadzia Świata.To się nazywa transakcja wiązana i wymiana nie tylko uprzejmości :D.Tak czy inaczej Sabinka odwdzięcza się Światusiowi za pośrednictwem Gucia - czyli wszystko zostanie w rodzinie.Teraz jeszcze tylko czekamy na okazję ,aby jakoś przysłużyć się głównej sprawczyni tego miłego zamieszania - czyli iwlajn :loveu: .Iwlajn - daj znać :cool3: jakby w czymś można było Ci pomóc :lol:

Edited June 6, 2012 by ivette3

[margoth137]

zaglądam do Światosławapewnie mu cieżko, bo duchota straszna, nie ma czym oddychać, przynajmniej u nas więc u Was pewnie też chmura goni chmurę:-( paczucha wczoraj została wysłana:knuje::)

[ivette3]

Duchota nawet nie specjalnie dziadziowi przeszkadza.Większy kłopot jest z ulewami burzowymi,wiatrem i ogólną ponurą aurą ...ale to chyba nie tylko psim staruszkom dokucza :roll:.Spacerowanie ostatnio bywa trudniejsze niż zimą.Czekamy z utęsknieniem na taką pogodę ,która umożliwi skorzystanie z uroków natury nieco dalej od domu,na pikniku:cool1:.Dziadzio już na spacerowanie nie jest chętny ale jak sądzę zaniesiony tak jak w ubiegłym roku na łączkę złapie letni oddech i wreszcie zacznie odzyskiwać wigor po zimie:lol:.

[margoth137]

Światuńciu kochany zbieraj siły:) w lecie Cię odwiedzę i ponoszę troszeczkę

[ivette3]

:) Dobrze ,że chociaż na wątku jest słonecznie i miło .Cioteczka Sabinka dba aby dziadkowi świeciło słonko .Z tym noszeniem na rękach ,to raczej przysługa dla mnie :eviltong: ,bo księciunio Świat owszem ponosić się pozwala ale pod wydziałem.Ten kochany uparciuszek sam tuptać zbyt wiele już nie che ale brany na ręce potrafi protestować,zapierać się łapkami i zmuszać noszącego aby go odstawił na ziemię .Czasem jestem jego energią nawet zdziwiona ,bo niby taki słabiutki,niedołężny i powolny staruszek ale jak mu coś nie pasuje ...oj :-o ..wtedy energii mu nie brak :loveu::cool3:.Kochany ten Nasz emeryt i bardzo dzielny.

[ivette3]

Nowy tydzień niestety jeszcze zimniejszy i bardziej mokry ,więc a propos noszenia na rękach Światuś prezentuje swoją zdegustowaną ;):loveu: ,senną minkę.Jak łatwo zauważyć dziadzio jest raczej szowinistą ,bo na rękach pana relaksuje się znacznie bardziej niż na rękach u mnie :p;).

[margoth137]

jakie to kochane dziaduszątko Światuniątko:loveu:

i melduje, że przed chwilką otrzymałam przesyłkę od iwlajn Karsivanki i ImmunoDol:) bardzo dziękuję jesteśmy z Teofilkiem bardzo wdzięczni i gdyby trzeba było jakoś pomóc i się odwdzięczyć proszę śmiało pisać:) co parę głów to nie jedna:loveu:

Edited June 11, 2012 by margoth137

[ivette3]

:loveu: wspaniale ,że Teoś już dostał przesyłkę.Tobie Sabinko również dzisiaj śle podziękowania Gucio :oops:,który właśnie swój prezencik od Ciebie otrzymał :Rose::buzi:

[margoth137]

no to widzę, że wszyscy zadowoleni:) mam nadzieje, że smakuje;) a i watrobę odciąży:) buziaki dla całej trójki kudłaczy no i ludziów:loveu:

w końcu się poczta polska wzieła w garść, dawniej to człowiek 2 tyg. na paczkę czekał:evil_lol:

[xmartix]

doszła wpłata od Ronji, zapomniałam napisać, dziękujemy :)

[Szamanka]

Ivette,
patrząc na fotki Światusia - tylko jedna myśl mi się nasuwa: bardzo się cieszę, że po trudach życia ten psiak znalazł u Ciebie taki ciepły kącik na stare lata... lepszego nie mógł sobie wymarzyć... :)
Oby jak najwięcej psiaków, nie tylko wiekowych znalazło swoje miejsce na ziemi...

pozdrawiam :)

[ivette3]

:mdrmed:Jak miło Szamanko,że zaglądasz do dziadzia.Dziękuję za miłe słowa :oops:ale muszę zaznaczyć ,że Światuś sam w sobie jest najwdzięczniejszą rekompensatą jakichkolwiek spełnianych przy nim obowiązków.Patrząc na niego , codziennie widzę przybywające siwe pasemka,widzę niestety też coraz częstsze kłopoty jakich przysparza mu starość...ale nie da się opisać tego jak on dzielnie to znosi .Dziadzio jest po prostu kochany i słodki:loveu:.Cieszę się ,że jest u mnie i bardzo jestem wdzięczna wszystkim ,którzy wspierają mnie w opiece nad nim :) .Również Tobie bardzo dziękuję :buzi:,że jesteś dobrym aniołem na wątku dziadzia.Odwiedzaj nas jak najczęściej :mdrmed:


Dziadzio dziękuje cioteczce Ronji za pamięć i wsparcie :Rose:.
Wszystkie cioteczki i wujków pozdrawiamy jak zwykle - niezwykle gorąco :cool3::lol:

[ivette3]

Czekamy,czekamy i doczekać się nie możemy prawdziwej wiosennej frajdy na słoneczku:roll:.Skoro nie da się tuptać aby nie być zmoczonym i zziębniętym ,to najlepszym wyjściem z sytuacji dla dziadzia jest wygrzewanie poopy pod kocykiem i nabieranie sił na spacery ,kiedy już wreszcie ciepełko nadejdzie:loveu:.Podobno przyszły tydzień wreszcie wraz z przyjściem lata ma być cieplejszy.Oby :) .Póki co ,fotorelacja z leniuchowania :

[margoth137]

Światuś co bym dała, żeby się tam kimnąć koło Ciebie, tak to człowiek przez głupią babe noce zarywa:( buziorki, czekamy na

[ivette3]

Sabinko :) - głowa do góry .Jeszcze troszkę i "głupia baba" będzie dla Ciebie tylko wspomnieniem .Mocno trzymam kciuki za udany egzamin:cool3:. Światunio dla Ciebie wygrzewa miejsce na odpoczynek i czeka ,że przywieziesz mu to śliczne słonko :loveu:

[margoth137]

jak obiecałam przyjadę i przywioze:)

[ivette3]

Wreszcie udało się złapać troszkę słonka:loveu:.Światuś malutkimi kroczkami ,ale dziarsko i chętnie zrobił inspekcję po okolicy :cool3: ,o czym donoszę relacją fotograficzną :) :

[margoth137]

Światuniowa inspekcja choinek:loveu:

[ivette3]

margoth137 napisał(a):

Światuniowa inspekcja choinek:loveu:

Tak się składa ,że zarówno Światuś lubi to miejsce ,bo jest tam dużo przestrzeni bez niespodzianek ,o które mógłby się potykać itp. ;) ,jak też ja lubię tam chodzić z nim ,bo jest ławeczka i mogę choć na chwilkę przysiąść:oops: i podumać o młodości i kondycji :eviltong:.Jedyny problem jest z tym ,że to kawałek do przejścia od domowego podwórka i troszkę trzeba dziadziowi pomagać ,czyli przenosić przez jezdnię (krawężniki),w powrotnej drodze ,gdy jest już zmęczony zastąpić rękami lektykę :lol: dla księciunia .No ale czego się nie robi dla miłości :loveu: czyli najkochańszego dziadzia :cool3:.

[xmartix]

piękne zdjęcia, Światuś zadowolony :)

a ja rozliczam bo trochę mamy wpłat:
17.06 Demi 15 zł :)
18.06 Malicja 5 zł :)
22.06 xmartic 35 zł

[ivette3]

Światuś bardzo dziękuje cioteczkom Malicji ,Demi i xmartix :).
Pozdrawiamy wszystkie kochane cioteczki i wujaszków i życzymy wszystkim zadowolonych min:loveu: - w końcu mamy lato przecież ,więc jest wreszcie nadzieja na fajną pogodę i pikniki :cool1:

[ivette3]

Pożegnanie :-(
-------------
Wiedziałam , że kiedyś nastąpi ten ostatni dzień i sądziłam,miałam nadzieję ,że skoro Światuś jest u mnie... może na trzy miesiące...,może rok...,to że każdy dodatkowy czas spowoduje mniejszy żal ,łatwiejsze pogodzenie się z chwilą gdy odejdzie :-(
Już wiem,że do tego nie można się przygotować.Nie potrafię nazwać tego co teraz czuję .
Maleńki kochany Światunio odszedł :-( a ja strasznie tęsknię :-(

Wiem ,że to musiało się stać wcześniej ,czy później ...stało się później niż mu rokowano...wiele później...ale dla mnie za wcześnie ...zawsze byłoby za wcześnie :-(
Światunio,mój kochany Tuptuś był i na zawsze pozostanie dla mnie wyjątkową istotką.Xmartix ratując go ze schronu od śmierci napisała o nim ,że jest jakby w swoim zamkniętym świecie ....Do tego świata z całego serca starałam się wejść i każdego dnia chciałam aby On otwierał się na mój .
Jest nieprawdopodobna różnica między relacją człowiek a pies który widzi i słyszy a psiaczek ,który nie widzi i nie słyszy...On uczył się naszego zapachu,uczył się układu mebli,domu,podwórka...My uczyliśmy się go rozumieć i po jego zachowaniach rozpoznawać zadowolenie,lęk,potrzeby....na koniec pożegnanie...:(:(:(

Odchodził z niesamowitą godnością,pokorą,kochany ,cierpliwy , jakby pogodzony z tym ,że ostatni etap jego prawie 20 letniego życia dobiegł końca :(.

Mam wrażenie,że umierał z wyboru,świadomie chcąc odejść w takim momencie kiedy jeszcze nikt nie był zmęczony dość mocno aby jego śmierć przyjąć z ulgą...a jemu nie zada ona bólu i lęku :(.
Do ostatnich dni miał radosną minkę ,upór i charakterek... jednocześnie łagodność szczeniaczka.Siwiał,coraz częściej męczyły mu się łapki,czasem przez coraz wyraźniejszą starość coś niechcący spsocił , ale wciąż łykał radośnie i wdzięcznie następny dzień.
Często,coraz częściej ... po kolejnym praniu dywanu ,sprzątaniu ,kąpaniu,suszeniu i mnóstwie innych zabiegów..... miałam obolałe ręce i zanim ochłonęłam ,znów stawało się coś co wymagało mobilizacji,wysiłku,czasu... ale nigdy nie potrafiłam mieć do niego złości czy zniechęcenia.Raczej było mi go żal ,że jest w niektórych sytuacjach taki nieporadny...,że coraz bardziej robi się niedołężny ...że potrzebuje coraz większej ,troskliwszej , delikatniejszej opieki .Zawsze widziałam w nim taką dziwną skruchę ,nawet wstyd...,jakby wiedział ,że coś mu się nie udało .Bardzo często kiedy nabrudził przychodził pod moje nogi i ze zwieszonym łebeczkiem zastygał w bezruchu oparty o mnie...miałam wtedy wrażenie jakby przyszedł i chciał powiedzieć,że jest gotów na karę ,na którą brudząc ,w swoim przekonaniu zasłużył...Miałam takie właśnie odczucie patrząc na niego i wtedy brałam go na ręce i kompletnie irracjonalnie do sytuacji szeptałam do ucha ,żeby się nie przejmował bo nic się nie stało.....Jego łagodność w której dopatrywałam się wdzięczności oddalała zmęczenie i dodawała mi sił.

Każdego dnia widać było po nim upływ czasu,każdego dnia kochałam go mocniej i chociaż zdawałam sobie sprawę z tego ,że mijający czas nie jest naszym sprzymierzeńcem ,chciałam nie myśleć o rozstaniu tylko łudziłam się ,że to jeszcze będzie trwać...:(

W niedzielę rano wstał z posłanka ,chwilę dreptał ...ale słabiej niż zwykle.Podałam mu miskę z jedzeniem.Powąchał ale nie chciał zjeść.Myślałam ,że to chwilowy kaprys z przejedzenia,pogody,...czegoś co za krótką chwilę minie.Jednak kiedy zorientowałam się,że po dłuższym czasie nadal nie chce jeść, a co gorsze nie chce pić,słabł w oczach :( ...zdałam sobie sprawę,że to poważniejsza,inna niż kiedykolwiek do tej pory sytuacja.
Po rozmowie telefonicznej z wetką podałam mu strzykawką do pysia wodę .Nie protestował-przełknął ale sam łaknienia nie okazał,z miseczki samodzielnie napić się nie chciał :(.Zgodnie z sugestią wetki mierzyłam temperaturę.W ciągu kilku godzin z prawidłowej spadła do 37stopni.Nie pomagało nawadnianie ciepłą wodą,ogrzewanie.Oczka miał przytomne i uszkami pokazywał ,że czuje głaskanie.Jednak sam już nie wstawał a podnoszony na łapki nie utrzymywał się wystarczająco aby go puścić z rąk.Późnym popołudniem otrzymał zastrzyk i kroplówkę ,którą wetka przywiozła mu do domu .Byliśmy przy nim cały czas , a on leżał spokojnie i gdyby nie moja wiedza ,że nie je ,nie pije i nie chce już wstać...to wyglądał tak jakby sobie po prostu leżał i odpoczywał z otwartymi,spokojnymi oczętkami.
Czuwałam przy nim całą noc.Spał w miarę spokojnie,oddychał normalnie.Wcześnie rano p. wetka przyszła do niego z kolejnym zastrzykiem i pobrała mu krew do zbadania.Rozmawiałam z nią jeszcze o minionej nocy,o tym ,że temperatura uparcie zatrzymała się na 37 stopniach.Powiedziała,że nie widzi oznak konkretnej dolegliwości czy bólu ,a raczej wygląda jakby on nie chciał jeść i pić , a chciał umrzeć już bo wie, że nie da rady dłużej żyć :(...była bezradna tak jak ja :(:(:(.
Na 14.00 umówiłyśmy się,że przywiozę go do gabinetu aby zrobić badania USG ,podać kolejny zastrzyk i kroplówkę .
Nie pojechaliśmy już :(.

Około południa zaczęła mu drgać łapeńka i zaczął lekko poruszać pyszczkiem.Leżał na łóżku ,a ja z Karoliną siedziałyśmy przy nim. Ona gładziła go po główce a ja masowałam,głaskałam lekko łapki.Chwilę później zmętniały mu oczka bardziej niż kiedykolwiek miał...i odszedł :( .
Był jak maleńka świeczuszka ,która nagle wypaliła się i zgasła.:( .

Wybaczcie jeśli chaotycznie piszę ,ale nie mogę wytrwać w opanowaniu emocji i myśli. Moje i całego mojego domu życie zostało przez te krótkie dwa i pół roku systematycznie podporządkowane pod zachowania i potrzeby Światunia...teraz mimo,że upłynęło zaledwie kilka godzin brak mi jest już jego zachowań.Mam wrażenie ,że czas stanął w miejscu i jednocześnie minęła wieczność jak kochanego maleństwa nie ma koło mnie.Wymagający ciągłej czujności... a teraz ... pustka...jak wyrwa w drodze...Powinien leżeć w progu i tarasować drogę z kuchni do pokoju w najmniej oczekiwanym momencie...a tu pusto....powinnam szukać go w takim razie ,bo pewnie wszedł sobie znów za szafkę,za firankę lub w inny zakamarek z którego nie zawsze sam potrafi tyłem wyjść...a tu nie ma kogo szukać...:(...i ból z tęsknoty za nim ...i świadomość ,że to musiało kiedyś się stać :( ...nie mogę go już wziąć na ręce i przytulić :(...Muszę dopuszczać do myśli fakt jego odejścia ,wyobrażać sobie ,że biegnie gdzieś daleko ode mnie i nie wróci...

Okropne jest to rozdwojenie skrajnie różnych odczuć.Z jednej strony tak bardzo chciałabym jeszcze dać mu radość,zabrać na spacer ,dokarmiać smakołykami....po prostu znów widzieć w jego niewidzących oczkach zdziwienie i zaciekawienie tym ,że życie może być przyjemne i pełne miłości i opieki...On to potrafił pokazywać ....z drugiej strony wiem ,że czas kiedyś musiał minąć i minął...że kochany maluszek już nie miał sił nawet na radość...że nie potrafię cofnąć czasu i nigdy,nigdy:( już nie dodam mu niczego dobrego do jego u mnie krótkiego życia...Czy to życie przy mnie choć troszkę oddaliło mu pamięć o długich kiedyś latach bezdomności i kto wie jakich smutków...?Ile mogłabym może dać mu więcej ?... a może z jakiś bezsensownych powodów mu nie dałam...:( ?

Jest mi bardzo trudno pisać ten post.Ból jest tak wielki,że chcę jak najszybciej przez szacunek do Was - tych którzy byli prawdziwie serdeczni dla Światusia dopełnić swojego obowiązku ,zdać tą ostatnią ,bardzo bolesną relację...i zniknąć,nie musieć opanowywać łez i bezsilności,zbierać racjonalnych myśli,wbrew sercu uspokajać emocji :( .

Poszedł za tęczowy most owinięty w swój ulubiony niebieski kocyk z serduszkami,z kochanym pysiem ułożonym na swojej podusi a ciałkiem na różowym ręczniczku ,tym pierwszym pościelonym na poduszce po podróży z Wrocławia do mnie,który pozostał u mnie po Partyzancie - biednym psiaku,który sprowadził mnie na dogomanię.Partyzant odszedł z dogomanii skrzywdzony i zapomniany,..sercem czuję,że odszedł wtedy na zawsze...i nikt nigdy go nie pożegnał godnie....
A to dzięki niemu los zetknął moje i Światunia życie .
Dlatego żegnając Światunia :( ,symbolicznie żegnam też Partyzanta :( .

Z całego serca serdecznie dziękuję wielu tutaj osobom za prawdziwą,bezinteresowną pomoc .Dziękuję wszystkim dla których ten wątek był wątkiem Światunia i jemu miał służyć będąc dla Was możliwością kontaktu i czerpania radości z jego życia .

Było Was wielu ,choć czasem milczących na tym wątku .
Dziękuję Wam wszystkim,którzy pomagali finansowo, pomagali ciepłym słowem,radą,dobrą energią i pod każdym względem wsparli mnie,szanując moją godność jako człowieka .
Nie potrafię wszystkich Was wymienić - przepraszam za to ale nie chcę urazić nikogo pomijając...
Mam nadzieję,że nie zawiodłam Was , a co dla mnie najważniejsze...mam nadzieję i bardzo chciałabym kiedyś jeszcze poczuć pewność i radość ,że nie zawiodłam tego psiego maleństwa.
Bardzo tęsknię za nim...Mam ogromny niedosyt ,że jeszcze chciałam tak wiele mu dać serca i już nie mogę ....Będę pamiętać go na zawsze....ale już nic nie mogę więcej zrobić :( .Rozumiem i akceptuję słowa,że musiał kiedyś odejść,że odszedł...ale nie mogę zrozumieć,pogodzić się ze słowem "nigdy..." świadomość tego bardzo boli ...:(

[xmartix]

Dzisiaj nasz kochany dziadzio Świat opuścił ten świat na zawsze.. :sad: moment odejścia wybrał sam. Od wczoraj czul się źle. Nie jadł i nie pił. Spadła mu temperatura. Ivette zawołała wetkę, podana została kroplówka. Pani weterynarz była nawet dzisiaj o 6 rano. Pobrała krew do badania. Świat czuł się lepiej. Ale i tak nie chciał jeść i pić i odszedł praktycznie na rękach Ivette otoczony miłością i słysząc jej ciepły głos :sad:

Światusiu nigdy Cię nie zapomnimy!!!!!

[ronja]

bardzo mi przykro.
żegnaj maleńki.