Podstawowe pytania...

[esthom]

Ludzie, tyle już stron o dogoterapii przejrzałem i tyle postów przeczytałem ale ciągle mało wiem!!! Kto organizuje takie kursy żeby kończyły się PAŃSTWOWYM albo MIĘDZYNARODOWYM egzaminem? Jak to wszystko wygląda, jakie warunki muszą być spełnione? Jakie są możliwości? Nie pytam o wewnętrzne kursy fundacji, tylko o kursy zapewniające konkretny dokument - konkretny, czyli rozpoznawalny!

[tongue]

Obecnie w Polsce nie ma takiej organizacji, która zapewniałaby taki rodzaj dokumentu. Na razie trzeba się zadowolić tym co jest.

Pozdrawiam

[esthom]

Jeszcze jedo pytanko: czy jest fundacja zajmująca się dogoterapią w Poznaniu??? Nic na ten temat nie mogę znaleźć!

tongue dzięki za informację

[Monika Pikulik]

Witajcie.

Mam psa amstaffa a właściwie sunię. Jest bardzo łagodna i przyjacielska, kocha dzieci, inne zwierzęta, jest bardzo łagodna. Chciałabym wiedzieć czy mogłaby zostać dogoterapeutą ? Byłam z nią w fundacji „Przyjaciel”, ale moja sunia ma wadę serca i gdy z nią tam weszłam z pokoju dobiegało szczekanie psa. Ona się tak przestraszyła, że dostała ataku. Pani która otworzyła mi drzwi od razu spuściła mnie na drzewo nie dla tego, że to amstaff tylko dlatego, że tak reaguje gdy się przestraszy. Następnego dnia zadzwoniłam do tej fundacji i Pani powiedziała mi, że od trzech lat w ich fundacji szkolone są psy ras retrirowatych.
Nie wiem co o tym myśleć. Moja sunia jest naprawdę słodka i nie przejawia agresji, ostatnio nawet pogryzł ją pies sąsiadów (amstaff) a ona nie umiała się bronić. Jest tak wychowana, że nie wie co to agresja. Sądzę, że mój pies jest niezwykłym amstaffem pewnie myśli tak każdy właściciel o swoim psie, w każdym razie nie chciałabym by moja sunia się marnowała ma już 6 lat. Wada serca nie pozwala jej na większy wysiłek, bo zaraz się dusi a ona uwielbia biegać i przede wszystkim uwielbia dzieci.
Proszę pomóżcie mi znaleźć organizację której nie będzie przeszkadzała rasa psa i wady genetyczne.

Pozdrawiam.

[ElGreco]

Moniko
Po pierwsze, większość Fundacji nie przyjmuje psów z tzw. listy, a jak by nie patrzeć twoja sunia, mimo przedniej urody i jak piszesz cudownego charakteru jest przedstawicielem jednej z tych ras.
Druga sprawa to reakcja lekowa na szczekanie w nowym miejscu. Pies który w taki sposób reaguje, bez względu na rasę raczej ma nikłe szanse na zostanie dogoterapeutą.
I trzecia najważniejsza sprawa. Wada serca. Pies do dogoterapii MUSI być CAŁKOWICIE zdrowy. Chodzi ty i o zdrowie psa i zdrowie psychiczne pacjenta. Wyobraź sobie że podczas zajęć któreś z dzieci wyda z siebie nieartykuowany dźwięk, czy też zrobi gwałtowny ruch i twoja sunia dostanie ataku? Jak to przeżyje pies? Jak to przeżyje dziecko?
Nie narażaj swojej suni na niepotrzebne przeżycia, czego byłas świadkiem w czasie wizyty w pokoju fundacji o której piszesz. Chcesz cieszyć się nią jeszcze długo, więc może niech pozostanie ona terapeutą dla skołatanych serc i zmęczonych twich bliskich.
Pozdrawiam ciebie i sunię.
ElGreco

[Nor(a)]

[quote name='Monika Pikulik']Witajcie.

Mam psa amstaffa a właściwie sunię. Jest bardzo łagodna i przyjacielska, kocha dzieci, inne zwierzęta, jest bardzo łagodna. Chciałabym wiedzieć czy mogłaby zostać dogoterapeutą ? Byłam z nią w fundacji „Przyjaciel”, ale moja sunia ma wadę serca i gdy z nią tam weszłam z pokoju dobiegało szczekanie psa. Ona się tak przestraszyła, że dostała ataku. Pani która otworzyła mi drzwi od razu spuściła mnie na drzewo nie dla tego, że to amstaff tylko dlatego, że tak reaguje gdy się przestraszy.


dlaczego chcesz niejako na "siłę" ją tym uszczęśliwiać?
Powiem tak: przez chwilę myślałam o dogoterapii jeśli chodzi o moją seterkę (tą rudą..czarna jest zbyt "toporna" w zachowaniu). Dla tego psa człowiek (każdy) to szczęście absolutne (woli ludzi niż psy). Może być godzinami głaskana przez innych (nawet mam wrażenie że woli przez innych niż przez nas- bo inni to nowe, atrakcyjne). Błyskawicznie zdobywa serca innych (czasem to zainteresowanie wszystkimi dookoła bywa aż denerwujące dla nas ).
Agresja - jej brak ma z natury. Że była wychowywana bez agresji pomine bo dla mnie jest to oczywiste :roll: .
Wszelkich rzeczy uczy się z szybkością błyskawicy (moja wina, że umie właściwie podstawowe rzeczy na razie - brak czasu po prostu..ale na każdą komendę poswięcałam tylko 5 minut). Ma doskonałą pamięć, po miesiącach pamięta czego się nauczyła. Jedzenie z ręki bierze tak delikatnie, że czasem zastanawiam się czy to jeszcze jest pies.
Pomyślałam, że te wszelkie jej predyspozycje szkoda marnować, tylko można jakos wykorzystać.

Ale..po co bardziej wnikliwych obserwacjach jej zachowania stwierdziłam, że odpuszczam. Czasem widać u niej jakąś płochliwość. To jedno. Drugie: w pewnym momencie zaczeła trochę zbyt nerwowo reagować na drugą, młodszą seterkę. Chisteryczne (!) odszczekiwanie się drugiej gdy ta trochę tylko zakłóciła jej sen, czy tylko leżenie to nie jest pozytywna rzecz. Po naszym zdecydowanym "nie" już tak nie reaguje w zasadzie teraz. No ale gdzieś tam pewnie utkwiło w jej głowie że tak można. Ma też brzydki zwyczaj proszenia o coś łapą, a że jest spora może drapnąć boleśnie, co niejednokrotnie odczuliśmy na własnej skórze;) . Powiedzmy, że to ostatnie jest do oduczenia. Pewna (delikatna bo delikatna, ale jednak) płochliwość ma jednak gdzieś tam w naturze (np. do dziś nie mogę dojść dlaczego boi się miarki - takiej do mierzenia ).
Także odpuszczam.
Acha..i jak myślę psy do dogoterapii powinny być ABSOLUTNIE zdrowe. (postaw się w roli np. rodziców dzieci uczestniczących w dogoterapii).

[Monika Pikulik]

Mam jeszcze kundelka – Rudą. I to właśnie Ruda rządzi u nas w domu. Chodzi warczy na Kobo i koty jednym słowem ustawia towarzystwo. Ruda jest małym kundelkiem i rzuca się na inne psy nienawidzi dzieci i podejrzanie wyglądających ludzi. Więc myślę, że jeżeli Kobo miała by w sobie choć trochę agresji już dawno by się to uaktywniło. Tym bardziej, że Ruda jest starsza. Kobo nauczyła się od niej otwierania drzwi pyszczkiem czy przynoszenia chrupek na dywan. Ruda jest idealnym kandydatem na autorytet mimo to Kobo nie uczy się od niej tych złych cech. Kiedyś jak Kobo była jeszcze młodsza chciałam przeszkolić ją na psa tropiąco- poszukiwawczego, ale okazało się trzeba im tam zostawić psa na minimum miesiąc. Oczywiście nie zgodziłam się. Kto wie co by z nią tam robili.

W każdym razie dziękuję Ci ElGreco :loveu: i Tobie Nor(a) :loveu: może nie było to, to co chiałam przeczytać, ale wzięłam sobie to do serca i zaprzestanę szukania fundacji które przyjęły by moją sunę.

[Guest Mrzewinska]

Nie wiem, gdzie chcialas szkolic swoja suke na psa tropiaco-poszukiwawczego, chyba bardzo zle trafilas - organizacje, ktore znam, szkola psa tylko razem z wlascicielem..
Do prawdziwej dogoterapii potrzebny jest pies nie tylko lagodny, ale przede wszystkim na zelazo wyszkolony, nie obawiajacy sie zadnych nieoczekiwanych bodzcow, reagujacy pasywnie nawet wtedy, gdy dziecko w jego obecnosci dostanie ataku padaczki, w napadzie gniewu zacznie szarpac za kudly lub zwymiotuje sniadanie na psie futro.
To naprawde nie tak, ze dziecko psa poglaszcze, i bedzie cudownie uzdrowione, a wszyscy usmiechaja sie pogodnie.
Pies musi umiec cos robic - dac sie prowadzic obcemu, przybierac wymagane pozycje i nie ruszyc sie z miejsca, pracowac ze wskazana osoba, aportowac - to tylko niektore z wymganych umiejetnosci.
Przewodnik albo ma wykonywac polecenia prowadzacego dziecko lekarza, psychologa, fizjoterapeuty - albo sam miec przygotowanie pedagogiczne, psychologiczne, medyczne i z zakresu terapii.

Wiec nie wystarczy miec psa lagodnego - pies i przewodnik musza miec odpowiednie przeszkolenie.
A psy poszukiwawczo- ratownicze nie moga sie bac nie tylko szczekania innego psa, ale i znacznie bardziej stresujacych halasow, pracy pily mechanicznej nie wylaczajac. I musza byc na tyle zdrowe, by wytrzymaly w skrajnie trudnych warunkach - mroz, sniezyca, oberwanie chmury, marznacy deszcz - prace przez wiele godzin, takze w nocy.

Zofia