Arnoldek i Simba

[sundance_kid]

Juz dawno tych psiaków nie ma ale postanowiłam o nich napisać, żeby uczcić ich pamięć. Może to głupie.
Arnoldek: Imie sam sobie wybrał. Przygarneliśmy psa i nie było pomysłu na imię. Tak strzelaliśmy różnymi imionami i na Arnie odwrócił sie więc został Arnoldkiem. Moze miał podobne imie, może akurat coś go wtedy zainteresowało.
W majowy weekend niedaleko nas był psiak. Śliczny w typie owczarka niemieckiego z dłuższą sierścią. Na początku myślelismy, że to pies sąsiada ale okazało się, że nie. Tacie się spodobał i tak od słowa do słowa, koleżanka wzieła konserwę turystyczną i tym wabikiem sprowadziła go do nas na podwórko. Najgorsze było to,że przejawiał agresję do naszego piundla. Nie ogryzł go ale co tamten wzbuzony (był jedynym psem u nas i nagle nowy zwierz) do niego podchodził to warczał. Z koleżanka zrobiłyśmy obserwację czy to pies czy suka, jajek nie ma no to suka. Mama postanowiła nazwac psa Zuzia. Po jakimś czasie przychodzi tata i mówi, że slepe jesteśmy bo to jest pies. Okazało się, że był eunuchem. No i dostał imie Arnie. Był bardzo pobity, bał sie, zagłodzony. Rozmrazaliśmy mu kiełbase i dalismy w pół rozmrożoną bo nie zdazyła dojśc a pies widać, że głodny. Na początku jadł nawet własne kupy :-o Pobiła go gówniara w moim wieku. Jak mnei widział to od razu się jeżył, przez pierwszy tydzien na własne podwórko z kijem wchodziłam. Nie żeby go bić tylko w razie czego. Potem zaczął olewać. Przez pierwsze pół roku a nawet więcej obchodził mnie szerokim łukiem, podłaskac się nie dało. Po około roku już był wielki pieszczoch i tylko błagałam jak biegł do mnie żeby mnie przywitać, żeby się zatrzymał bo bydle z niego było. Na poczatku na Simbę reagował agresja a później dwa kumple, z jednej miski jedli i w budzie razem spali :evil_lol: Bo Simba w ciepłe dni nie zostawał w domu tylko na podwórku. Był bardzo mądrym psem. Na początku uciekał ale zawsze wracał. Były wydzielone strefy 9ogródki gdzie pies nie mógł wchodzić. Można było zostawić furtke otwartą a ten stawał równo na lini podwórko ogródek ni kroku dalej. Jak przyjeżdzali znajomi to nie było mowy o zamykaniu psa. Normalnie sobie chodzili po podwórku a ten od czasu do czasu ślepie otworzył i zerknął. Były też jego wady: trzeba było przenieść pranie gdzieś indziej bo sciagał i kładł się na nim. Jak pisałam wcześniej miał problem z akceptacją mnie. Przez trzy lata nie podszedł do mnei w nocy. Miałam bardzo duże zdziwienie jak wróciłam po zmierzchu, zamykam auto a cos mnie nosem trąca. To był Arnie. Wodać na tyle mi zaufał już. Niestety kilka dni po tym przełamaniu zdechł :placz: Na 99% otruł go nas sąsiad. Nazywaliśmy go pies obronny pacyfista bo łągodny jak baranek, całe dnie spał. Może w dnie spał ale w nocy musiał strózować bo na podwórku były wydeptane ścieżki, tam gdzie mógł chodzic, koło płotu i koło części domu. Więc w nocy musiał bardzo łazić. Kochany pies był. Czasem jak cos przeskrobał to wiadomo kara. Wystarczyło puknąć go w tyłek i momentalnie pies dywan. Wyczochrało się go, dało smakołyka i wiedział, że przeprosiny przyjęte i juz radość. Nie wiemy w jakim był wieku. Miał nalot na oczkach i bardzo starte zęby. Wyglądałoby na to, że starsze piesie. Ale każdemu życze takiego Psa.

Simba - nasz piundel miniatura, kupiony od jakiegoś małżeństwa. Miałam wcześniej pudla, wredny był, nieusłuchany. Jak bralismy drugiego (poprzedni wpadł pod samochód, przerwany rdzeń kręgowy, na początku weterynarz twierdził, że nic z tego nie będzie, po czym jak się zorientował, że jesteśmy w stanie wyłożyć 1000 na operacje to nagle miała sie udać. Pies miał robione przeswietlenie w szpitalu wojewódzkim, jak człowieka połozylismy na wózku i zakrylismy oby nie było widac dla postronnych że to pies) to byłam przygotowana na to samo. Poprzedniego wzielismy z giełdy, tata niby powiedział, żebym pojechała z nim żeby zobaczyć coś tam a wróciliśmy z psem. Był niby miniaturką ale na 8 tygodni był duży. Chował sie zdrowo, wredny był strasznie. Rok po jego uspieniu (zdecydowalismy się na to) kupilismy Simbę. On miał 7 tygodni ale był tak malusi, że mieścił mi się na dłoni z małą dokładką bo musiałam jeszcze dwa palce dołożyć na łapki. W miocie w którym on przyszedł na świat były tylko dwa pieski. On i suczka. Jak pojechaliśmy po niego to jego siostra wygrajdała się do nas a ten kałmuk przy cycu siedział. Pierwsze noce były cięzkie. Piszczał bo mu mamy brakowało. Potem było stwierdzenie, że pies nie może spać u mnei w łóżku. Parę nocy przerywanych piskiem tego co chciał się wgrajdolić a po jakimś czasie urusł i bez problemu wskakiwał sam więc nauka poszła na marne. Jak przeprowadzilismy się do nowego domu to nie spał u mnie na łózku tylko pod łóżkiem. Tam miał kocyk lub kołderkę. Najgorzej było jak były w praniu lub na zewnątrz to łaził cały czas po pokoju, na łóżku nie chciał spać i foch bo nie ma psiego kocyka. Był bardzo mądrym psem. Chociaz lofer był. Potrafił wyjśc na 4 godziny i wrócić uszczęśliwiony. Cała wieś go znała. Zaliczył dość poważny wypadek. Miał coś ze ślepkami i słabo widział. Raz się pomylił i zamiast po schodach przeszedł przez tralki i rąbnął ponad 2 metry na schody. Myślelismy, ze już po psie. Krew mu strasznie leciała, cztery ząbki stracił od razu a cztery mu potem wypadły. Nasz weterynarz nie odbierał telefonu więc mielismy podjechac rano i ile on jeszcze będzie żył :( Rano pies się obudził, otrząsnął i kurs do michy, żeby parówki wszamać :diabloti: Zaginął w czasie wielkich mrozów. Podobno znajomi widzieli go zagryzinego w lasku. Nikt z rodziny nie odważył się tam pójść żeby zobaczyć czy to prawda. Ma symboliczny grób razem z Arnoldkiem. Mama oglądała w regionalnej telewizji jakis program, że pani znalazła pudelka i opis bardzo pasował do naszego. Mam nadzieję, że to nasz i nie skończył tak jak podejrzewamy.
Zdjęcia dodam za chwilę, muszę wyszukać na płytach.