Dog niemiecki Bel

[Seymour666]

Dziś o 10.30 rano odzedł mój ukochany dog Bel, pies dlaktórego pozbirałam się po dwukrotnym złamaniu kręgosłupa,pies dla którego żyłam... Bez sensu- mam 40 lat, dziecko, rodzinę...pieprzę to. On był tym ostatnim cieniem dawnego życia odkąd wszystko się zmieniło. Po prostu powoli usnął...I nie wiem, co będzie teraz. Chcę,żeby chociaż taki ślad po nim pozostał.

[Aleksandra.]

Bardzo współczuję.. ale musisz być silna.. :-(
To dla pieska.
[*]

[szajbus]

Współczuje ci bardzo. Ciężko jest zaakceptowac taki stan rzeczy, ale nie mamy innego wyjścia. Boli cię to bardzo i będzie bolało. Ja po stracie Psoni nie mogłam sobie znależć miejsca. Ale nie potrafiłam zyć bez psa. Po dwóch miesiącach zaadoptowałam jedna sunię w potrzebie, potem kolejną i jest trochę lżej. Znów mam obowiązki, których brakowało. Nie namawiam cie do takiego kroku, bo każdy musi sam podjąć taką decyzję. Wiem jedno i nie są to jakieś banały, po pewnym czasie ból przestanie tak palić. Dzis wydaje ci się to niemożliwe, ale tak jest. Będziesz go nadal nosiła w swoim sercu, swojej pamięci, będziesz tęskniła, ale nie będzie to tak bardzo paliło. Teraz pali , jesteś zła, wściekła na cały świat. Ja tez byłam. Kiedy odeszła Psonia miałam 45 lat, dziecko, męża a nie mogłam się pozbierać. Czułam zal do całego świata, zazdrościłam innym ludziom prowadzącym psiaka na smyczy. Zadawałam sobie odwieczne pytanie " dlaczego Psonia?". Widać tam na górze była bardziej potrzebna niż mnie. Dziś wiem ( przekonałam się o tym nie jeden raz), ze one odchodzą z tego świata , ale nadal się nami opiekują. To wydaje się nieprawdopodobne, ale wierze w psie aniołki. Bel też nim został i będzie się wami opiekował. Wiem, ze dzisiaj , kiedy rana jest taka świeża, taka bolesna wyda ci się to niedorzeczne. Początkowo też w to nie wierzyłam, ale to jest prawda.
Pozdrawiam cię i pamiętaj, nie jesteś sama. Jestesmy z tobą.

Piesku pociesz panią. Odwiedź ją chociaż we śnie