Łódź - ZULA - serce na dłoni, cud, ma DOM!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[Magija]

wierzę, że ona spokojnie dożyje sędziwego wieku.
zdjęcia z pańcią są boskie, szczęśliwa Sara

[Magija]

Zulka Sara to już nie ta sama sunia. Przede wszystkim przybyło znacznie naszej Sary:lol: i sierść taka błyszcząca. A jak ona kocha swoją Pańcię - po prostu wpatrzona jest w nią jak w obrazek. I wiecie co? Ogonek jej się nie zatrzymuje nawet na chwilę - jest absolutnie przeszczęśliwą sunią i widac to od razu. A te 10 lat i guz? Chyba to jakaś pomyłka:cool3:

[jola od jadzi]

[jola od jadzi]

To historia Zuli-Sary napisana przez Magiję

Zula – historia pewnej miłości
Nie jestem psiarą, koty są mi o wiele bliższe. Może dlatego historia tej suni jest dla mnie taka niezwykła? Na pewno jest dowodem na to, że psia wierność nie ma granic, że kochają bardziej niż nie jeden człowiek. I potrafią wybaczać. I zaczynać wszystko od nowa.
Zula, zwykła-niezwykła sunia.
Popołudnie, wracamy z lecznicy, omijamy korki i jedziemy objazdem.
Może tak musiało być?
Wracając mój wzrok padł na pobocze, w trawie ujrzałam czarną kulkę.
Widocznie tak miało być, no bo ja to wytłumaczyć?

Sunia, mała, czarna, szorstkowłosa. Tak przerażona i nieufna. Próbowałyśmy ją zwabić na jedzenie, ale nie podeszła.. Zjadła i uciekła, cały czas podkulając ogon.

Woziłam jej jedzenie przez kilka tygodni, raz była, raz nie, jednak nie dała do siebie podejść.

Wątek na dogomanii i w końcu szansa na jakąkolwiek pomoc dla suni. Próby łapania zakończone niepowodzeniem. Sunia się nas bała.
W końcu ostateczne rozwiązanie - strzał ze środka usypiającego.

I kiedy wszystko wydawało by się mieć szczęśliwe zakończenie, bo i złapanie Zuli i tymczas i ogromna pomoc Niechcianych i Ursa Major, to los jednak nie jest łaskawy.

Katya o Zuli:
Zula jest wspaniała, naprawdę! Już ją kocham.
Dziś otworzyłam klatkę i tak po prostu zapięłam ją na smycz i pochodziłyśmy po ogródku. Iwonka (anovip1) nawet z nią się przebiegła. Sunia wytarzała się w trawce, wysiusiała. Zula nie ma nic wspólnego z dzikim psem! Jest domowym, czyściutkim, przytulastym pieskiem. Lubi być noszona na rączkach.
Niestety sunia jest bardzo chora. Na bocznym zdjęciu rtg widać wielki guz w płucu...
Póki sunia nie ma żadnych dokuczliwych objawów ze strony układu oddechowego, może spokojnie sobie żyć, a jeśli się pojawią, to ... będzie miała trudności z oddychaniem i zostanie nam eutanazja...
Nata o Zuli:
Zuli nie da się zrobić porządnego zdjęcia, bo jak tylko oddalę się na kilka kroków, ona drepcze za mną z tą swoją podkuloną główką czekającą na głaskanie. jej życie w ostatnich tygodniach obracało się do góry nogami już nie raz, ludzie dookoła niej się zmieniali, krzywdzili ją. a ona ufa każdemu. lekarzowi, nam, które ją goniłyśmy i do niej strzelałyśmy - wszystkim. jest niesamowita.
muszę chyba postawić sprawę jasno. Zula to cudowny i bardzo mocno skrzywdzony już pies. ale niestety jest chodzącą tykającą bombą zegarową. ona po prostu umrze... za tydzień, miesiąc albo pół roku. nie wiadomo kiedy. przeżyje tym dłużej, im szybciej znajdzie kogoś, kto da jej poczucie bezpieczeństwa, miłości i stabilności. ale będzie żyła z tym wyrokiem.
prosimy o litość dla Zuli... zapewnimy opiekę medyczną, nawet wyżywienie. kto odmówi tym oczom?
Guz w płucu. Nieoperacyjny najprawdopodobniej, bo guz w płucu = przerzuty. 10 lat i guz. Ogromna siła życia i wielka potrzeba miłości. I człowieka. takiego co już nie zdradzi. Nie opuści.
Kto z nas wie, ile zostało mu czasu?
O samej Zuli.
Zula to takie małe psie serduszko, na wyciągniecie ręki. Wystarczy tę rękę wyciągnąć by je zdobyć. Chce ufać i chce być blisko. I tylko czasami spuszcza główkę, może wspomina? Ktoś ja mocno zawiódł. Boi się zostać odrzucona. Boi się zostać. Cały czas blisko, najbliżej. Kiedy jesteś obok Zula towarzyszy. Nie spuszcza Cię z oka, jest w pobliżu.
"Zaufam, tylko nie zostaw mnie, nie zostaw samej"
Gdzieś jeszcze tli się w niej ta obawa. Bo gdyby nigdy już nikomu nie ufać, nie było by rozczarowań. Tylko, że to nie takie proste, kiedy serce rwie się do człowieka.
"Pogładzisz moją głowę?"
"Tak, mogę tez po brzuchu?"
"Możesz, bardzo to lubię"
I głaszczesz, aż zaczyna się rozjaśniać pieski pyszczek i gdzieś tam w oczach widać nadzieję, obawy znikają. Liczy się tu i teraz. Człowiek i pies. Harmonia. Szczęście.
"Choć pójdziemy zobaczyć co jest w tych krzakach"
"Z Tobą? Chętnie, już biegnę"
Zula szuka domu, szuka człowieka. Bo dla Zuli miłość to życie. By było po co się starać.
Nie mogę przestać myśleć o tych dwóch bursztynowych oczach, które im dłużej byłyśmy razem stawały sie coraz jaśniejsze i bardziej pogodne. A potem uśmiech szczęśliwego psiego pysia.
Jej potrzebny tylko kochający człowiek.
Bo ona będzie żyła tą miłością.
I będzie najwierniejsza, najwspanialsza, odda całą siebie.
Gdyby znalazł się ktoś kto da jej spokój i pozwoli kochać, to kto wie? Może ten guz by wcale nie urósł, może dałoby się ukraść więcej czasu, dużo więcej.
Wiem, że szanse są małe, ale się nie poddam. Bo na szali jest życie. Życie Zuli, która chce ufać.

I zaufała. I znalazła dom i miłość ludzi, którzy zrobili wszystko, by była szczęśliwa...


Lekarze dawali Zuli-Sarze dwa miesiące życia a ona przeżyła dwa lata i były to szczęśliwe,beztroskie dwa lata .Dzisiaj o godzinie 16 odeszła. Śpij spokojnie malutka Saro...

[Magija]

Zulka, ukradłaś tyle czasu ile miałaś ukraść, by poczuć się kochaną, kochać, odzyskać spokój i bezpieczeństwo
przeżyłaś tu widocznie już wszystko więc trzeba Ci było biec dalej
kiedyś się spotkamy