List do Taruni

[gnieszka]

Niesamowite, ile dobrych serc się tu kręci. Pomagacie jak możecie, wyprowadzacie, zbieracie fundusze, fotografujecie, głaszczecie, współczujecie, ogłaszacie, stajecie na głowie. Wszystko dla psiaków. Bardzo to budujące. A jednak - bardzo mi smutno, że tu trafiłam...
Trafiłam tu przez Nią. Dlatego moj pierwszy post musi być o Niej, dla Niej, do Niej. Cokolwiek się zdarzy później.

Urodziła sie w lipcu 1994, ponad 13 lat temu. Zostawiła nas nad ranem, 25.03.2008.







Kochana Taruniu!

Odeszłaś ode mnie, od nas - Ty: nasze Słońce, nasze Szczęście.

Wciąż nie mogę uwierzyć, że już nigdy Cię nie pogłaskam, nigdy nie przytulę, nie wyprowadzę na spacer, nie zobaczę Twojego merdającego ogonka i śmiesznej mordki, nie usłyszę tupotu łapek ani zaczepnego powarkiwania.

Zjawiłaś się u nas kiedyś jako taka mała, kudłata, pocieszna, przecudna kulka. Zaznaczyłaś dobrze teren i wepchnęłaś się na miękkie kołdry, koce i poduszki. Zjadłaś niezliczoną ilość zabawek (swoich i nie tylko), kilka par butów, dywan i parę ścian. Na działce z zapałem i konsekwencją wykopywałaś wlaśnie zasadzone kwiatki. Likwidowałaś skrupulatnie wszystkie balony, odbijałaś piłkę(dopóki nie skończyła jak balon), bezbłędnie identyfikowałaś dźwięk otwieranej lodówki i...Prince Polo. Cóż więc mogliśmy zrobić? Zakochaliśmy się w Tobie bez pamięci.

I tak żyłaś z nami. Taka indywidualistka. Bywałaś wystrzyżoną elegantką, bywałaś zarośniętym sierściuchem. Raz obrażona, w swoim kącie, raz domagająca się zabawy, przytulenia. Czasem uciekająca "nie znam Cię" psina, czasami najlepszy pocieszyciel, przytuptujący żeby dodać otuchy. Taka sprytna, radosna, rozpieszczona, śliczna, rozbrykana i przytulaśna, taka jedyna w swoim rodzaju, taka nasza, taka kochana.

Jeszcze niedawno jakaś pani na podwórku wzięła Cię za szczeniaka. Moje Kochane Psisko. A Ty już wiekowo babcią byłaś. Od dawna miałaś padaczkę, nieźle nas kiedyś nastraszyłaś mega-atakiem. W 2006 oślepłaś zanim weterynarz się zorientował, że to cukrzyca. Potem zastrzyki, zastrzyki, i w końcu operacja, która uratowała Ci życie. Tak się baliśmy, że nie chciałaś po niej jeść, pić, wstać, nic.. Ale nagle jakiś błysk i wróciłaś. Wolniejsza, z większym apetytem i dodatkowymi kilogramami, ale ciągle z tą radosną iskierką i łobuzerskim uśmieszkiem. To było niecały rok temu.

I cieszyliśmy się, że ciągle jesteś, że tak dobrze sobie radzisz. I drżeliśmy ze strachu, że czas tak szybko leci...

Nie wiem dokładnie, jak to było... jakoś tak szybko i bez sensu. Zapalenie sutka, antybiotyki - to miała być taka "normalna choroba". I było lepiej, lepiej i nagle przestało być dobrze. Całkowicie przestało być dobrze. Marny apetyt i nastrój, wymioty. Połowa marca, badanie krwi i wyrok: bardzo chora wątroba. Ale była mała szansa, że znowu się uda (wszystkie inne wyniki w porządku), więc kurczowo trzymaliśmy się tego promyka nadziei. Leki, zastrzyki, specjalna karma. Jeszcze w czwartek, 20.3 wierzyłam, że będzie dobrze - po tym długim spacerku kiedy truchtałaś przy mnie, nosiłaś znaleziony patyk, zjadłaś podane jedzonko...

A Ty marniałaś z dnia na dzień. Coraz mniej jadłaś, wymiotowałaś coraz więcej, nie chciałaś wychodzić na spacer, zaczęłaś mieć problem z jakimkolwiek chodzeniem. W niedzielę dostałaś kroplówkę, dodało Ci to trochę energii, lecz na krótko. W poniedziałek kolejna kroplówka. We wtorek miała być następna. Już nic nie jadłaś, nawet z wodą było ciężko. I te ciągłe wymioty.
Ale jeszcze się ucieszyłaś, kiedy wróciłam do domu. Ledwo wstałaś, przyczłapałaś do przedpokokju z kocykiem na grzbiecie i pomerdałaś wesoło. Ostatni raz.

Siedziałam przy Tobie caly wieczór, całą noc, naprawdę wierzyłam że ja..no przecież ja Ci jakoś pomogę. A Ty się tak okropnie trzęsłaś, coraz bardziej. W ogóle nie spałaś. Przytulałam Cię, moczyłam Ci pyszczek. Próbowałaś wstać, ale łapki kompletnie Cię nie słuchały. I te okropne skurcze, które Cię męczyły. Co parę minut, co parę sekund, co chwilę. A Ty taka dzielna. Tylko raz zaskomlałaś - przytuliłam Cię mocniej. Nawet nie wiesz Piesku, jak okropnie było patrzeć w Twoje przerażone oczka, jak strasznie mnie bolało Twoje cierpienie, jak to bardzo boli cały czas.
Poczekałaś na wszystkich. Rodzice się obudzili, wygłaskali Cię, zobaczyli jak z Tobą bardzo, bardzo źle. Zrozumieliśmy wtedy, że musimy zrobić coś, co zawsze wydawało nam się nierealne, coś, czego nigdy, przenigdy sobie nie wyobrażalismy - że musimy skończyć Twoje cierpienie i ból. I wtedy nagle się uspokoiłaś. Przez moment, zanim zrozumiałam co się stało, poczułam taką ulgę, że już Ci lepiej, że usnęłaś. A Ty odeszłaś na zawsze, na moich kolanach, w moich ramionach, sama - nie pozwoliłaś, żebyśmy żyli z tą trudną decyzją w pamięci. Zostało morze łez.

Piesku Najukochańszy, tak strasznie Ciebie brakuje, tak smutno, pustno, cicho, źle i nijak bez Ciebie.

Dziękuję Ci za to całe szczęście, które nam dałaś, którym Ty byłaś. Nigdy o Tobie nie przestaniemy myśleć. Miejsce w naszych sercach masz zarezerwowane na zawsze.

[Atkaaaa]

(*) Tarunia na zawszę pozostanie w Waszych sercach! Kiedyś się zobaczycie! (*)(*)(*)

[iwa77]

Żeby wszyscy tak kochali swoje psy .....
Pochylam głowę z szacunkiem i bardzo , bardzo współczuję.
Taruniu bądz szczęśliwa za Tęczowym Mostkiem !
Odwiedz kochana swoją Panią we śnie , utul najpiękniej jak potrafisz i szepnij na uszko ,że będziesz czekać na Nią.
Dla ciebie Taruniu [*][*][*][*][*]

[szajbus]

Płaczę, płaczę czytając to co napisałaś. List pełen miłości , zrozumienia i współcierpienia. Skąd my to wszytsko znamy?
Boli i będzie bolec. Miłośc boli zawsze. Z czasem będziesz mniej cierpiała, ale tęsknota zostanie na zawsze.
Odeszła kochana w swoim rodzinnym domu- sama podjęła decyzje o momencie, w którym pobiegła na tęczowe łąki. Teraz jest szczęśliwa i zdrowa. Została psim aniołkiem, który nadal będzie się wami opiekował.

Dla waszej Taruni

[gnieszka]

Często mi się śni. Najpiękniejszy sen to ten, kiedy okazuje się, że ta straszna prawda - Jej śmierć to tylko zwykły koszmar... I wszystko jest tak, jak powinno być.

Dziękuję za ciepłe słowa.

[akucha]

Nie sposób czytać bez wzruszenia... Piękne słowa tyle w nich przyjaźni, miłosci, cierpienia.

Bądź Taro szczęślwa za TM. A kiedy bedzie trzeba, wybiegnij na spotkanie tych, których kochałaś, a którzy dziś płaczą z tęsknoty za tobą.

[Isadora7]

Ja do dzisiaj nie potrafię spokojnie mówić o moim Eduniu, a to już 6 lat. Rozumiem twój ból. Dla mnie lekiem był kolejny przyjaciel, ale aż się boje myśleć...

Taruniu biegaj za TM i pozdrów mojego Edunia
[*]

[gnieszka]

To już miesiąc. Wciąż słyszę Twoje dreptanie maluszku. Tęsknię bardzo!

[madzia828]

poryczałam się jak bóbr... nasz Aron był z nami 17 lat odszedł ze starości pamiętam jak koleżanka mojej babci nam go przywiozła ze schroniska, wielki misio, mix malamuta budził respekt, okazał się najlepszym przyjacielem :loveu: decyzja o uśpieniu była ciężka ale nie mogliśmy patrzeć jak on cierpi:-( pewnie teraz razem biegają gdzieś tam po zielonych łąkach Tarunia i Aron
[*]