Bonia...odeszła za TM [*]

[ewa36]

Ale czy to w takim razie możliwe że Bonia nie bała się własnej śmierci, tylko ja to błędnie odebrałam ? Żadna z nich sie nie bała, ale też z żadną (choć wszystkie kochałam) nie byłam tak związana, jak z Bonią. Opieka nad kaleczka to szczególne doświadczenie, szczegolna więż. Czy przychodziła bo ściągałam ją swoją rozpaczą ? Czy bała się o mnie widząc, co się dzieje ?
To pewne, że zwierzęta widzą i rejestrują tamtem świat. Moja nieżyjąca już Foczunia wyczuła śmierć mojego Brata i też dawała znać, zachowywała się nie tylko inaczej i irracjonalnie, ale była bardzo wystraszona, jakby w odmu była jakaś obca, wroga siła. To było 15 lat temu ale do dziś mam gęsią skórę, jak o tym pisze.

[ewa36]

Foczunia, moja pierwsza ONeczka, była bardzo długo po odejściu obecna w domu. Tym samym w ktorym byłyśmy z Bonusią. Ale obecność Foczuni była spokojniejsza, choć intensywnie wyczuwalna, natomiast Bonia była krócej - jakieś dwa tygodnie (Foczka kilka miesięcy, zamin odeszła na drugą stronę). Ale Bonia jak czułam nie była taka spokojna.

[Isadora7]

ewa36 napisał(a):

Ale czy to w takim razie możliwe że Bonia nie bała się własnej śmierci, tylko ja to błędnie odebrałam ? Żadna z nich sie nie bała, ale też z żadną (choć wszystkie kochałam) nie byłam tak związana, jak z Bonią. Opieka nad kaleczka to szczególne doświadczenie, szczegolna więż. Czy przychodziła bo ściągałam ją swoją rozpaczą ? Czy bała się o mnie widząc, co się dzieje ?
To pewne, że zwierzęta widzą i rejestrują tamtem świat. Moja nieżyjąca już Foczunia wyczuła śmierć mojego Brata i też dawała znać, zachowywała się nie tylko inaczej i irracjonalnie, ale była bardzo wystraszona, jakby w odmu była jakaś obca, wroga siła. To było 15 lat temu ale do dziś mam gęsią skórę, jak o tym pisze.

Bonia nie bała się śmierci. One patrzą na to inaczej niż my. Martwią się ale o swoich właścicieli.

[ewa36]

Obecnie nie wyczuwam już obecności Bonusi. Któregoś dnia, będąc sama w domu, usiadłam tak, jak zawsze kolo niej siadałam, i porozmawiałam z maleńką. Powiedziałam, żeby się o mnie nie bała, ze cierpię bardzo ale na to nie ma rady i żeby nie czekała, aż ból mnie opuści, tylko żeby była szczęśliwa po tamtej stronie - dośc już wycierpiała i się wytułała. Powiedziałam, że zrobiłam to, żeby wreszcie była wolna i mogła pójśc dokąd chce i żeby mi wybaczyła. Ze zwracam jej wolność i prosze, żeby na mnie czekała ale na właściwym miejscu po tamtej stronie, a nie w zawieszeniu. I żeby do mnie wracała, kidy tylko będzie mogła, bo to już zawsze będzie jej dom.

[ewa36]

Od tamtej pory Bonia nie przychodzi. Przeszła na tamtą stronę a mimo to jest blisko inaczej, już spokojniej.
Tak, ja także myślę, że one w przeciwiwństwie do nas nie boją się śmierci, bo one nie mają się czego bać. Ona z Raju nigdy nie wyszły, nigdy nie złamały najświętszych ani naturalnych praw. I są autentyczne, jak my nigdy nie będziemy.

[ewa36]

Tylko dlaczego miłosierny Bóg skazuje je na człowieka, tego nie wiem :-( Przecież to także Jego stworzenia, przecież je także kocha :-(
Bonia zapewne miała przede mną jakiegoś opiekuna, miała około 8, 5 roku, kiedy ją zabrałam. Czy jego też kocha ? Czy mu wybaczyła ? I czy w zwiazku z tym jest naprawdę moja, czy to do mnie przyjdzie po tamtej stronie ? A jeśli ten człówiek nie potrafił jej pomóc ? One są miłością, są czyste, nie pamietają tego, co złe.
Myślę, że to my za nie odpowiadamy w 100%, więc jeśli jej nie dopilnował, jeśli j a utracił (nie mówiąc nawet, że porzucił) to już stracił do niej prawo. Zresztą miłość to wolność, niech sama wybierze.

[ewa36]

Trzeba umieć się pogodzić, trzeba umieć sobie wytłumaczyć :-( Tylko serce za rozumem nie nadąża :-(

[epe]

Ewo!
Oglądałam przez przypadek program o śmierci klinicznej i opowiesci osób,które to przeżyły.
Najbardziej utkwiła mi relacja pani,która opowiadała o kwiatach,jakie tam spotkała,które jakby z nią rozmawiały i głos tego jakby światła,który powiedział: nieważna forma,istotne są uczucia.
Ja głęboko wierzę w to,że nawet,a zwłaszcza,jeśli cierpimy,czy to duchowo,czy cieleśnie- to jest to dla naszej duszy dobre,bo może ona poznać wiele odcieni uczuć.
Im więcej zgromadzi ona "doświadczeń" tym na wyższy poziom wchodzi- tym bliżej Stwórcy.
Dlatego ja się nie buntuję,nie mówię" dlaczego mnie to spotkało"?
Rozumiem,że dlatego,aby poznać dane uczucie,poznać jak to jest,aby tym mocniej rozumieć bliźnich,którzy doświadczyli bólu,rozpaczy,samotności,bezradności,braku perspektyw,braku miłości i innych tragicznych doswiadczeń.

[ewa36]

Epe kochana, oczywiście, że cierpinie jest dla naszej duszy dobre, bo jak stal hartuje sie w ogniu, tak dusza ludzka w cierpieniu i nie ma innej drogi niestety ... Spokój, dobrobyt, powodzenie rozleniwiają i bardzo spłycają, dosć popatrzeć na "gwiazdy", ktore z materialnego punktu widzenia osiągnęły wszystko, a nawet dużo więcej, a potem walą sobie w żyłę albo w łeb. Bo nie mają duszy, bo ją w sobis stłamsili i są - byli tylko garstką odruchów, a to nie uchroni przed upadkiem. Niewątpliwie cierpienie uszlachetnia.
Kto nie był nigdy w serca potrzebie, tego nie chcą na ziemi i nie chcą go w niebie.
Trudno mi powiedzieć, czy ja siębuntuję, ale myślę, że w pewnym stopniu tak. Ze względu na Bonię, że tak chorowała, cierpiała, była unieruchomiona i niczemu nie winna - to najbardziej.

[ewa36]

Mam o to żal sama do siebie ale tak, buntuję się i dopuszczam do siebie myśli czemu inne żyją na wózku i im się udało a jej nie :-( Czy inne są mniej kochane ? Nie ! Więc dlaczego ona nie dostała tego, co one dostały, szansy na dalsze życie kochaną, choćby na wózku :-(

[ewa36]

Mnie dane było zajmować się nią, pokochać ją, ona była mi dana jako bilet do podnózka Stwórcy, ale co jej było dane ? Czy mam prawo o to pytać ? Jak i gdzie umiejscowić tu cierpinie niewinnego stworzenia ? czyżbym była jednak człowiekiem małej wiary ?
od poczatku czułam, że ona daje mi więcej, o wiele więcej niż ja jej. Moze dlatego nie mogę się pogodzić z jej odejściem. Odejście uckochanej istoty boli, ale warto kochać. Bez tego jesteśmy tylko formą, pustą skorupą. Miłość zapala w trj skorupie światło.
Być moze do końca życia, a na pewno długo jeszcze będę zadawać sobie pytanie, czy mogłam być dla niej lepszą opiekunką.

[ewa36]

Myślę też, że tu nie ma jednak większych watpliwości. Bonusia przyszła do mnie, więc jest moja.

[ewa36]

Za życia i po śmierci.

[ewa36]

Za całą tego życia niedorzeczność,
będzie nam dany przystanek wieczność,
będzie tam spokój i zawierzenie,
co precz odepchną wszelakie cierpienie,
to nie jest złuda i to nie są czary,
do tego trzeba odwagi i ..... wiary

[ewa36]

Lecz nie przekroczy ten wieczności progu,
kto nie zaufa i sobie, i Bogu .....

[epe]

Ewo!
Ja myślę,że Bonia stanęła na Twej drodze,abyś doznała tak wielkiej miłości-te inne psy żyją na wózkach,ale nie wierzę,że są tak kochane.
Muszę Ci napisac,że Twoja miłość,tak głęboka,tak czuła,taka bezgraniczna-moja do Zuzi wydaje mi się taka mała:oops:
I mimo,że tak cierpisz,to zaczynam Ci zazdrościć. Jesteś zanurzona w tej miłości i tylko ona się liczy.
Może o to chodziło? To chciała Ci Bonia ofiarować? Może nie chodziło o cielesną opiekę?
To Wasze dusze się pokochały,szkoda,że tu na ziemi liczy się ta bliskość fizyczna- tak to już stworzone zostało.

[ewa36]

Epe, miłości sie nie licytuje ani nie porównuje, tylko nosi w sercu i żyje z nią i dla niej. Zuzia jest Twoją miłością i wartością, a Bonia moją. Nikt nam tego nie odbierze, nikt nie ma takiej mocy.
Miłośc jak małe ziarenko z wiatrem życia leci, ale kiedy wiatr ten go w sercu zasieje, to tylko razem z sercem wyrwać ją można.
Nie na skale kruszyły się kopie rycerzy i topory drwali,
ale na żdżble trawy, na tym, co kochali

[ewa36]

Chyba tak, chyba jednak nie chodziło tylko o ficzyczn a opiekę - ona była po prostu środkiem, budującym więż.
Nie mogło tylko o to chodzic, to nie mogło sie tak skończyć.

[ewa36]

Dla ciebie malutka, moja iskierko :-(

[ewa36]

Takie piękne dziś słoneczko malutka :-(
Lubiłaś leżeć w żółtym pokoju koło okna balkonowego w słoneczne dni :-(

[Isadora7]

Dla ciebie Bonusiu, Ewo - dla Was.

[SIZE=2]F[SIZE=2]ranciszek J. Klimek

Zapłacz,
[SIZE=2]kiedy odejdzie,
jeśli Cię serce zaboli,
że to jeszcze za wcześnie
choć może i z Bożej woli.

Zapłacz,
bo dla płaczących
Niebo bywa łaskawsze,
lecz niech uwierzą wierzący,
że on nie odszedł na zawsze.

Zapłacz,
kiedy odejdzie,
uroń łzę jedną i drugą,
i - przestań
nim słońce wzejdzie,
bo on nie odszedł na długo.

Potem
rozglądnij się w koło,
ale nie w górę;
patrz nisko
i - może wystarczy zawołać,
on może być już tu blisko...

A jeśli ktoś mi zarzuci,
że świat widzę w krzywym lusterku,
to ja powtórzę:
on wróci...
Choć może w innym futerku

[ewa36]

Piękna słowa Izadoro, dziękuję ci za nie.
Byłam w Dębogórze, posadziłam Bonusi na górce pod lasem tam, gdzie leży razem z Brendą i staruszką Luną srebrny świerk.
Od piatku nie mogę normalnie spać, snuję się nocami po domu z jej zabaweczką - pluszowym pieskeim, kupionym dla niej przez Ciocię Bekę, ktory razem z nią przyjechal z Konstancina.
Babcia spytała mnie, co zrobię kiedy Oni - moi Dziadkowie - odejdą, skoro tak rozpaczam po psie.
Ja sama nie sądziłam, że tak mnie to poruszy, tak zaboli, a przecież wiedziałam, że jest bardzo chora :-(

[ewa36]

Nie wiem jak się pozbierać choć wiem, że powinnam :-(
Dla mnie nie mażadnej róznicy pomiedzy odejściem takiego stworzenia a kogoś bliskiego - ona była mi bliska.
Jest już wolna. to sobie samej zawsze powtarzam, kiedy ból staje się zbyt dojmujący.
Zwróciłam jej wolność.

[Erazm]

Bo one sa nam najblizsze....

[ewa36]

Tak, one są nam najbliższe, najwierniejsze, najcierpliwsze, najczulsze :-( Bonusia taka była psi aniołeczek :-(