Gdy życie boli..

[brooklyngirl]

ma_ruda napisał(a):

Kiedy przeczytałam historię choroby Twojego pieska, wstyd przyznać, pomyslałam: brooklyngirl miała szczęście. Szczęście, bo wiesz że walczyłaś, że możesz mieć pewność, że podjęłaś w porę właściwą decyzję. Wiem, że w tej sytuacji mówienie o szczęsciu jest niestosowne. Pomyślałam jednak w ten sposób chyba dlatego, że ja do dzisiaj nie mogę się pogodzić z tym, że o nowotworze, który mi odebrał moja sunię dowiedziałam się jeden dzien przed naszym rozstaniem. Też miała guza na śledzionie i podobnie jak w przypadku Twojego pieska, weterynarz dawał 20% szans na powodzenie operacji. Ale chociaż to o 10% więcej, niż wtedy gdy Tobie udało się uratować swojego przyjaciela, mnie się nie udało:placz:. Tylko "dzięki temu" nie musiałam podejmować tej najtrudniejszej decyzji, która wtedy była jedyna alternatywą dla operacji.
Teraz nasze pieski biegają beztrosko za Tęczowym Mostem a nam pozostaje nadzieja, że kiedyś znowu będą z nami.
Na razie możemy je odwiedzać tutaj i wspominać wspólnie przeżyte lata.

droga ma_ruda,
nie moge mowic o szczesciu, moze gdybym wczesniej zauwazyla cos..., wiem jednak, ze rak dlugo pozostaje w ukryciu, a gdy sie ujawnia, jest juz za pozno. ty podjelas taka sama decyzje jak ja- walke, wiem, ze tak jak na mnie i na ciebie spadla ta cala sytuacja jak grom z jasnego nieba, caly szok polegal na szybkosci owych wydarzen, braku umiejetnosci oswojenia sie z nowa sytuacja, ale decyzji w pore nie podjelam, bo nie mialam takiej mozliwosci, z czystej niewiedzy - gdyby wczesniej wykryto u niej raka, gdyby tak bylo, dzisiaj moj pies by zyl,jednak musisz wiedziec i nie wolno ci zapominac, ze zrobilas wszystko co moglas by ratowac psiaka..

[ma_ruda]

WESOŁYCH ŚWIĄT:tree1::Dog_run: