Apis

[erunpar]

wczoraj po długiej chorobie podjęłam decyzję o uśpieniu mojego najukochańszego psiaka. Apis był ze mną przez prawie 12 lat. To połowa mojego życia. Był moim przyjacielem, kumplem i pocieszycielem. Ciągle nie dociera do mnie to, że nigdy go już nie zobaczę. Pustka w domu i w sercu jest nie do opisania..

[Ela Borsuk]

Przykre bardzo współczuje wiem co to znaczy ta pustka w domu. Pozdrawiam.

[Guest Elżbieta481]

Życzę Tobie,aby czas przyniósł ukojenie..Życzę abyś odzyskała spokój....Życzę tego czego nam nigdy nie udało się osiągnąć po tym jak odszedł Gucio.
Waldemar

[erunpar]

Nie wiem czy kiedykolwiek się pozbieram..tak chciałabym żeby wspomnienia nie bolały..ale na to potrzeba chyba strasznie dużo czasu. Tęsknię niesamowicie :(

[Guest Elżbieta481]

Wspomnienia zawsze bolą,bo są tylko wspomnieniami,a nie rzeczywistością...Tęsknisz?Ja tęsknię tak,że zapłakałbym za tym co utracone,ale podobno faceci nie płaczą...Tylko umierają z tęsknoty za utraconym bezpośrednio rajem...Teraz to jest tylko szara rzeczywistość-nasza bez Gucia Twoja bez Apisa...Wiesz kiedyś myślałem,że z bólu człowiek umiera-nieprawda,człowiek żyje dalej..
Pozdrawiam serdecznie
Waldek

[erunpar]

Wydaje mi się,że z dnia na dzień jest coraz gorzej..coraz mniej "przeszkadzają" mi jego rzeczy,to nie one wywołują żal..tylko świadomość że go już nie ma. i nie będzie. już nigdy :( nie wiem czy dotarło to do mnie już całkowicie..łapię się czasami na myślach " mój Apis to.." "mój pies.." a przecież nie mam już psa..nie mam go...