Wieluński Rudy - w nowym domu Max :)

[Isabel]

No właśnie! A Rudy przecież domku szuka, trzeba pomóc chłopakowi!

[MałGośka]

Trochę dni Was przetrzymałam, jak to ja ;) (wolałam się jeszcze upewnić, czy to wszystko jest oki), ale same popatrzcie - czy nie warto na taką wiadomość czekać nawet ciut za długo? :cool3:

Czytajcie więc szybciutko! :D





Hm. Wygląda na to, że moje uwielbienie do tego rudego ciałka było nie tylko uzasadnione, ale i podzielane przez wiele osób :razz: A zwłaszcza jedną, tę najważniejszą...

Nie pamiętam jaka była tego dnia pogoda, nie pamiętam nawet co się ważnego w naszym kraju wydarzyło. Ale 6-ty marca utkwił w mej pamięci, a także w sercu, bo to dzień, w którym Łukasz trafił na swego wymarzonego psa :loveu:

Dziś rozmawialiśmy dość długo o całym tym zdarzeniu, dla mnie wręcz cudzie ;) I o emocjach jakie były z tym związane...

Łukasz wraz ze swą rodziną zdecydował się na psa - więc przyjechał do naszego schroniska aż spod Oleśnicy (ok. 60 km od Wielunia), nie bardzo jednak wiedząc czy i z jakim ewentualnie psiskiem wróci do domu...
Przeszedł przez podwórko, obserwował nasze głośne stadko, potem powoli ruszył wzdłuż boksów przyglądając się naszym podopiecznym.
Poszukiwania zakończyły się nagle przy kojcu Rudego :)
Gdy zapytałam dlaczego - Łukasz z lekkim rozrzewnieniem w głosie odpowiedział "Przecież to najpiękniejszy pies pod słońcem!" :loveu:
Zresztą - spójrzcie sami na piękny pychol, który uśmiecha się zza kojcowych krat - gdy Rudy do tego dodał nieśmiało wyciągniętą w stronę człowieka łapkę - nikt nie powinien się dziwić, że łukaszowe serce rozsypało się na kawałeczki... :loveu:

I tak oto wieluński Rudy grzecznie i ochoczo wskoczył do auta, by odjechać do SWOJEGO domu :) Domu, gdzie czekała na niego reszta rodziny, własne posłanie, blisko piękne tereny na spacery. No i nowe imię, które najwyraźniej od razu zaakceptował - Max.

Łukasz rozmawiając ze mną tulił swojego Maxa, opowiadał mi ze szczęściem w głosie o jego wspaniałym charakterze (ha! :) ), o urodzie, której teraz, po kąpieli, nie da się już ukryć ;) Wysłuchałam z niekłamaną dumą jaki to Maxik jest grzeczny, jaki wspaniały, jaki i-de-al-ny...

Ach. Normalnie nie mogę przestać się uśmiechać jak o tym myślę :D
Do tego są spore szanse na fotki, tylko pewnie po dłuższym czasie.

Idę sobie jeszcze powspominać rozmowę i się powzruszać :loveu:

[Hala]

Co za cudowne wieści :multi: :multi: :multi: :multi: :multi: :multi:

[Isabel]

Ogromnie się cieszę!!!
Oczywiście czekamy na fotki szczęśliwego Rudego-Maxa.