Izadina

To bardzo dobry azyl. No to wszystkie kciuki za Grabka i jego dom!

Może napisać tak, jak jest, że życie w schronisku go niszczy, że pilnie potrzebuje domu, wybiegania się, np. W ogródku. Że zapewnimy pomoc telefoniczną behawiorysty, jakiegoś znajdę.

Bardzo dziękuję za tak dobre, albo i wspaniałe wieści. Mimo diagnozy. Dziękuję Aniu i Marto za wizytę.

Może Panią stać na leczenie psa. I nie ma potrzeby obciążania fundacji - oni biorą to z jednej puli. Ostatnio szukaliśmy pomocy dla bardzo ubogiej rodziny na sterylizację trzech znalezionych suczek. To był poważny kłopot. Jakiś pies, może w dramatycznej sytacji nie otrzyma, aby dostał Adaś. Myślę, że to zależy od możliwości p. Lidii. My mamy kilka poważnie chorych zwierzaków z fundacji, jesteśmy dla nich domem stałym i to jest nasza pomoc, że sami je leczymy i utrzymujemy. Myślę o tym, aby działać rozważnie. Może tak p. Lidia chce przyczynić się do ratowania potrzebujących psiaków, a tych mamy strasznie dużo i ciągle któremuś odmawiamy, bo nie stać nas na pomoc wszystkim. Znam bardzo, bardzo ubogie rodziny, które muszą wybierać, np. zapłacić szkolną wycieczkę dziecku, czy leczenie znalezionego w lesie psa - i dziecko wybrało leczenie.

No i podziękowania tym, którzy od początku go ratowali, czyli p. Mariannie, bo jej zawdzięcza przeżycie, a potem marciesekret i Ani,które zaangażowały się w pomoc i szukanie domu. Myślę, że warto pamiętać o weterynarzu, który go przyjął za gratis i. Jego wstępna diagnoza się potwierdza. Dlaczcego ja takich nie spotykam? Proszę pozdrowić od nas p. Lidię, z głębokim pokłonem.

Czy jest jakaś grupa poszukiwaczy? Kobieta szybko pozbyła się kłopotu. Mieszkam daleko, jak mogę pomóc?

Bzam mówiła, że weterynarz nie wziął ani grosza, również z własnej kieszeni pokrył wzmacniające zastrzyki. Sam gest już jest ładny, bo ja byłam u jednego ze znalezionym psem, to wziął za badanie 30 zł i 30 za podobny zastrzyk. Więc jeszcze podziękowanie dla tego weterynarza.

Wielkie podziękowania dla wszystkich zaangażowanych w ratowanie jamniczka. Szczególną bohaterką jest tutaj p. Marianna, WIELKIE Uznanie dla niej, że nie przeszła obok, ale schyliła się i ratowalła, dała schronienie, nie szczędziła wysiłku z wnoszeniem i wynoszeniem, nie bała się smrodu i pobrudzonych podłóg! Gdyby co któryś przechodzień tak reagował, nie mielibyśmy błąkających się psów i zamarzających zimą kotów. No i wielkie podziękowania dla całej grupy szukających domu, podwożących do weterynarza. Jestem pod wrażeniem, że jednak można!!!