WiosnaA

Jest źle :( ...Promyczek traci Domek :( Pani Irenka jest bardzo chora i nie będzie w stanie zajmować się już pieskami,a ma ich 3.Teraz pomaga rodzina,ale na stałe zaopiekują się tylko najstarszym.W telefonie był jeden wielki płacz...P.Irenka błaga o pomoc w znalezieniu najlepszych domków dla Bartusia i Promyczka. Moli zgodziła się przyjąć Promyczka do siebie na DT....bardzo,bardzo dziękuję Moli !..może Promyś będzie pamiętał stare kąty.. Obiecałam P.Irence,że spróbuję poszukać coś Bartusiowi.P.Irenka jest w rozpaczy...on nie może wrócić do schronu :(... Piesek był przygarnięty ze schroniska,nieduży, około 10 letni. Żyje w zgodzie z psiakami,wesoły,lubi spacery. Może ktoś z odwiedzających wątek mógłby pomóc z domkiem, dt? Bartuś

Odnośnie pieska,to nie może być duży,tak 10-12 kg ,może troszkę więcej,(Państwo są po 60-tce).Ze względu na swój wiek po odejściu Ferdka nie chcieli już brać drugiego pieska,ale po przemyśleniu ze względu na zachowanie Abi zdecydowali się dać dom dla 5-6 letniego. Nie łatwą decyzją było wydanie problemowej Abi do adopcji,ale Ten Dom naprawdę nie jest zły,ludzie są w porządku.Dla dobra Abi pomóżmy poszukać "ogarniętego" pieska Państwu,żeby im wszystkim łatwiej się żyło. Adopcja drugiego pieska jest uwarunkowana pewnymi wymaganiami (nie tyle przez Państwo co przez nas),tzn.szukamy pieska w miarę sprawdzonego co do zachowania. Jeśli macie przyjaznego pieska/sunię spragnionego pieszczot człowieka,który przyzwoicie zachowuje się w domu,lubi inne psy,to wstawiajcie zdjęcia i opis na wątek i prześlemy Państwu.Dobrze by było,żeby któryś ich ujął i coś "zaiskrzyło".

Dzielę się tym jak postępowałam z Morisem,ale żaden ze mnie szkoleniowiec i nie znaczy,że te same metody sprawdzą się u Abi , w dodatku jestem daleko. Mając przy sobie Morisa kierowałam się przede wszystkim swoją intuicją jak z nim postępować,ponieważ na odległość często rady szkoleniowców do których zwracałam się o pomoc były skrajnie rozbieżne i "głupiałam". Z Panią Abi rozmawiamy często,opowiada różne sytuacje te lepsze i te gorsze.Bardziej wsparciem psychicznym jestem,sama wiem jak potrzebny jest ktoś do wysłuchania, podzielenia się zarówno tyci kroczkiem jak i sprawami smutnymi w opiece nad tak trudnym psem. Państwo chcieliby Abisi "nieba przychylić",pokochali ją bardzo,nie oczekują,żeby była przytulakiem,jedynie żeby nie bała się podejść do właścicieli blisko,bo z tym ciągle niestety jest problem.Abi ma duży teren podwórka do dyspozycji,co ułatwia jej izolację od ludzi.Zawołana zaczęła reagować ,przychodzić z podwórka,zaglądać czego tam Pani woła,ale trzyma dystans.Nocuje zawsze w domu-sama przychodzi pod wieczór,w dzień również zagląda jak Państwo są w domu.Pani myśli już o jesieni,o chłodach,ponieważ Abi rzadko korzysta z budy(chyba,że coś niepokojącego się dzieje w pobliżu i dom zamknięty)....zobaczymy co zdecydują na jesień. Mają problem ze spacerami poza posesją,a bardzo by chcieli,ale Abi źle je znosi,zapiera się całej siły i nie chce wychodzić z podwórka,a Pani poprzez siłowanie nie chce jej zrażać do siebie.Spacerują więc na smyczy tylko na podwórku.Dom i podwórko jest jej azylem,nie próbuje wychodzić nawet jak brama jest otwarta, gdy wjeżdża samochód.Pani ciągle oswaja z dotykiem ręki jak Abi jest w domu i tu jest postęp,nie jest sztywna jak kiedyś.Z jedzonkiem dogadza,wręcz za bardzo,ale niestety przeważnie z miski. ..żałują,żeby choć głodna nie była,...dostaje witaminki,spokojnie pozwala do pyszczka sobie włożyć. Pani jest przemiłą i ciepłą osobą z dużym sercem,stara się jak może,żeby Abi zbliżyła się do niej. Wokół Abi życie się toczy na co dzień, gdzie ona jest,co robi.Radzi się,czyta,pyta innych co zmienić w podejściu.Nie jest z tych "wszystkowiedzących".W nocy Pani śpi czujnie i rozpoznaje po krokach,że Abi chce siku,wyprowadza wtedy na smyczy.Codziennie wieczorem zwija dywan ,który kiedyś sunia posikała,żeby ją "nie korciło poprawiać". Nie mogą jednak przełamać pewnej bariery. Poker,oby....proste nie jest,ale mam wielką nadzieję,że się uda. Wczoraj właśnie rozmawiałam z Jamorem. Niedawno wydał do adopcji psiaka,który by się nadawał.Teraz niestety nie ma takiego.

No zobacz..,a ja ciągle nie widzę wątku Tinka na stronie dogo,....kiedyś był w dziale " w nowym domu",a teraz mi nie wyświetla tam. Dziękuję Kochani. Tinko był wyjątkowym pieskiem i zżyliśmy się bardzo przez lata.Ciężko jest się pogodzić z odejściem jak znienacka traci się Przyjaciela.

Morisek miewa się dobrze,wszystko w porządku u niego.Sporo tej wiosny podróżowałam i stąd moja cisza ,psiaki jednak miały opiekunów w domu ,spacerki, i tragedii z rozstaniem nie było. Teraz próbuję co nieco na działce zdziałać,niebawem wnusia na wakacje przyjeżdża,ale jak tylko wygospodaruję chwilkę,to napiszę i pokażę Moriska.

Po diagnozie serduszka, piłeczką graliśmy krótko i b.delikatnie,spokojnie i bez wariacji do ostatniego dnia, tego nie mogłam zabronić Tinulkowi,bo kochał ją ponad wszystko na świecie. Szczerze Wam powiem,że rygorystycznie stosowałam się do zaleceń lekarza... do pewnego czasu. Widząc nieszczęśliwego Tinulka przy nodze, "złamałam się" i zaczęłam na otwartym terenie puszczać luzem na trochę.(W lesie z powodu najpierw częściowej głuchoty dawno nie był puszczany). Czekał na te chwile ,..jaki był wtedy szczęśliwy... widok jego radości jest nie do opisania. Byłam okropnie rozdarta,ale widząc ten błysk w oczach,kiedy choć trochę mógł śmigać ,jak siadał i prosił,"mówił jestem najgrzeczniejszy na świecie" (a był!), ulegałam. Bałam się,...bałam się jak diabli za każdym razem,że źle się to skończy i serduszko Tinka nie wytrzyma,ale widząc smutnego Tinulka,kiedy patrzył przygnębiony jak psy biegają, puszczałam na kilka minut.(W lesie z powodu najpierw częściowej głuchoty dawno nie był puszczany). Jaki on był wtedy szczęśliwy,czekał na te chwile i widok jego radości jest nie do opisania... Dziś nie żałuję swojej decyzji... Tinulkowi i Amiczkowi ostatnio praktycznie zdjęć nie robiłam,a z piłką zupełnie nic nie nagrałam,ponieważ w tej kwestii wokół dzikuska Morisa się skupiałam. Troszkę mam nagranego Tinka na spacerkach z tej wiosny,wszystkie nagrania są od marca do końca maja. Takim Cię będę pamiętać Tinulku [*]

Muszę napisać na wątku Moriska,bo wątek Tinulka [*] jest chyba gdzieś w archiwach dogo i niewidoczny użytkownikom.Udało mi się co prawda dodać tam posty,ale są raczej w tym archiwum,a chciałabym aby Ciocie Tinulkowe, które tu zaglądają, wiedziały. Przekleję więc to, co tam napisałam. 11.06.2019 odszedł nasz Tinulek [*]. Nagle i niespodziewanie...wciąż ciężko jest się pogodzić. Był z nami blisko 6 lat. Dawno na wątku Tinulka nic nie pisałam,bo wiecznie czasu brakowało,ale niektórzy z Was zapewne widzieli jak pojawiał się na filmikach z Duszkiem czy Morisem na ich wątkach. Jak wiecie, Tinko ponad wszystko kochał swoją piłeczkę,uwielbiał galopować po polach i łąkach,nosić patyki.Ponad trzy lata temu zaczęło chorować serduszko,musiał stale brać leki,czuł się jednak b.dobrze, ale zakaz biegania i tylko wolne spacerki na krótkiej smyczy był Tinulkowi "wyrokiem", bo mimo swoich lat ,kondycję miał wciąż lepszą od Amika i Morisa razem wziętych, do ostatniego dnia... Ostatnie lata był też zupełnie głuchy. Serduszko nie było powodem śmierci Tinulka, choroba przyszła nagle, prawdopodobnie jakiś krwotok wewnętrzny. Po południu źle się poczuł i w piorunującym tempie wszystko się potoczyło...Lekarze nie zdołali pomóc. Brakuje mi Ciebie piłeczkowy Królu [*] ( pięknie nazwałaś MikAga )...śpij spokojnie Kochany Aniołku.

Po diagnozie serduszka, piłeczką graliśmy krótko i b.delikatnie,spokojnie i bez wariacji do ostatniego dnia, tego nie mogłam zabronić Tinulkowi,bo kochał ją ponad wszystko na świecie. Szczerze Wam powiem,że rygorystycznie stosowałam się do zaleceń lekarza... do pewnego czasu. Widząc nieszczęśliwego Tinulka przy nodze, "złamałam się" i zaczęłam na otwartym terenie puszczać luzem na trochę.(W lesie z powodu najpierw częściowej głuchoty dawno nie był puszczany). Czekał na te chwile ,..jaki był wtedy szczęśliwy... widok jego radości jest nie do opisania. Byłam okropnie rozdarta,ale widząc ten błysk w oczach,kiedy choć trochę mógł śmigać ,jak siadał i prosił,"mówił jestem najgrzeczniejszy na świecie" (a był!), ulegałam. Bałam się,...bałam się jak diabli za każdym razem,że źle się to skończy i serduszko Tinka nie wytrzyma,ale widząc smutnego Tinulka,kiedy patrzył przygnębiony jak psy biegają, puszczałam na kilka minut.(W lesie z powodu najpierw częściowej głuchoty dawno nie był puszczany). Jaki on był wtedy szczęśliwy,czekał na te chwile i widok jego radości jest nie do opisania... Dziś nie żałuję swojej decyzji... Tinulkowi i Amiczkowi ostatnio praktycznie zdjęć nie robiłam,a z piłką zupełnie nic nie nagrałam,ponieważ w tej kwestii wokół dzikuska Morisa się skupiałam. Troszkę mam nagranego Tinka na spacerkach z tej wiosny,wszystkie nagrania są od marca do końca maja. Takim Cię będę pamiętać Tinulku [*]

11.06.2019 odszedł nasz Tinulek [*]. Nagle i niespodziewanie...wciąż ciężko jest się pogodzić. Był z nami blisko 6 lat. Dawno na wątku Tinulka nic nie pisałam,bo wiecznie czasu brakowało,ale niektórzy z Was zapewne widzieli jak pojawiał się na filmikach z Duszkiem czy Morisem na ich wątkach. Jak wiecie, Tinko ponad wszystko kochał swoją piłeczkę,uwielbiał galopować po polach i łąkach,nosić patyki.Ponad trzy lata temu zaczęło chorować serduszko,musiał stale brać leki,czuł się jednak b.dobrze, ale zakaz biegania i tylko wolne spacerki na krótkiej smyczy był Tinulkowi "wyrokiem", bo mimo swoich lat ,kondycję miał wciąż lepszą od Amika i Morisa razem wziętych, do ostatniego dnia... Ostatnie lata był też zupełnie głuchy. Serduszko nie było powodem śmierci Tinulka, choroba przyszła nagle, prawdopodobnie jakiś krwotok wewnętrzny. Po południu źle się poczuł i w piorunującym tempie wszystko się potoczyło...Lekarze nie zdołali pomóc. Brakuje mi Ciebie piłeczkowy Królu [*] ( pięknie nazwałaś MikAga )...śpij spokojnie Kochany Aniołku.

Oby....miejmy nadzieję. DT jest dla dwójki, transport też raczej będzie i nie za ogromne pieniądze...tylko deklaracje potrzebne, bo iwna5702 sama nie udźwignie :( Na bazarku napisałam i tu potwierdzę,..dam stałą 15zł Czarnulkowi i 15zł Wojtusiowi. Ten Czarnulek jest bardzo chudy, może mieć problemy z jedzeniem przez tę deformację pyszczka :( :(

Byłoby super, gdyby Hop! się zgodziła. A masz kogoś, kto w schronie załatwiłby formalności i psa odebrał?

Będzie,..ze dwa razy w miesiącu jeździ w tym kierunku, ogólnie do Gdańska, ale podrzuci do Słupska.

Kurcze,tak podejrzewałam :( ...szkoda....akurat jutro jedzie osoba z fundacji przez Łódź do Słupska i jednego psa mogłaby zabrać.

Iwonko,...skrzynkę chyba masz pełną

Jejku, mam transport z Łodzi do Słupska!...ale jutro

Zaraz podam tel. Dziś nic nie wskórałam, ale jutro jeszcze będę dzwonić.Gdyby udało się po kosztach byłoby super, bo za free raczej znikome szanse.Znajoma na FB ogłosiła,że transport na tej trasie potrzebny. Będę prosić o Twój telefon Iwonko w razie gdyby coś się znalazło.

Zajrzyjcie tutaj Kochani ..... pomóżcie odmienić los tych biedaków :( O miejscu, gdzie te staruszki obecnie przebywają nie trzeba wiele pisać, bo chyba wszyscy wiemy jaki to straszny obóz.

Kawałek...zapytam znajomych z Łodzi. Z płatnym raczej nie byłoby problemu ,bo z Koluszek pod Łodzią jest p.Grzegorz ,który zajmuje się transportem psów,tylko że koszty duże.

Dokąd miałby być transport?

Widząc w tytule nazwę miejsca ... obok Tych psów nie można przejść obojętnie. I szkoda,że na dogo praktycznie psy nie są pokazywane z tego "sanatorium". Dziękuję Iwonko! Z reguły stałych deklaracji nie składam, ale tu zrobię wyjątek. Pomyślę ile i zapisuję wątek. Marzeniem by było pomóc tej całej trójce ...

Odwiedziłam w niedzielę Roxiulkę. Babulinka dobrze się trzyma, ale widać, że to już dosyć wiekowa babcia. Spokojniutka, cicha, grzeczna. Tak sobie myślę, że dobrze się stało, że za tę granicę jednak nie pojechała, nie w jej wieku takie dalekie wojaże. Na spacerku drepcze sobie z tyłu powolutku , były jednak momenty, że truchcikiem podbiegała (udało się nagrać) Łakomczuch z niej duży i bardzo ożywia się na widok smaczków. Nie dziwię się, że obojętność Roxi na jedzenie od razu zaniepokoiło Moli....i dobrze, że tak szybko zareagowała z wizytą u weta. Na niektórych zdjęciach Roxi wyglądała mi na grubawą sunię, ale to zmyłka, w realu wcale tak nie jest. Sunia jest akuratna i zgrabniutka. Zanim wstawię zdjęcia i filmiki z naszego spacerku, pokażę Wam nowego kolegę Roxi- Gucia z Radys ,którego niedawno Moli przyjęła pod swój dach . Chudy bardzo, żebra sterczą,choć Moli mówi, że już przytył. Przyjazny piesek, posłuszny i bardzo wpatrzony w Opiekunkę. Ujął mnie swoimi uszkami.. Gucio,