nieznajoma

Muszę przyznać, że śledzę ten wątek od samego początku, bo mieszkam w okolicach i juz 25 grudnia, gdy wychodziłam na spacer ze swoim psem, przeczytałam ogłoszenie. Później z niecierpliwością zerkałam na to forum, by tylko przeczytać dobre wiadomości, że psiaki odnalazły się całe i zdrowe. Powiem szczerze, że podziwiam Panią, bo sama chyba dawno już bym się poddała. Sama mam psa i wiem, że na pewno bym bardzo cierpiała, gdyby to mnie się coś takiego przydarzyło. Jednak nie mogę nie skomentować jednego... Pani Agnieszko... Pisze Pani o tych psach jakby to było Pani całe życie... A chyba są jeszcze jakieś inne zmartwienia? Jak może Pani napisać, że życie w takiej niewiedzy nie jest życiem? Naprawdę uważam, że mogłoby się większe nieszczęście przydarzyć... Nie chcę Pani krytykować, bo jest Pani dla mnie super babką (bez urazy oczywiście) i wzorem w pewnym sensie... Nadal wierzę w szczęśliwe zakończenie tej sprawy i trzymam mocno kciuki, ale proszę zacząć żyć normalnie, bo to jeszcze nie koniec świata... Pozdrawiam :)