Ja swojego Ferdzia stracilam 6dni temu. Placze po nocy w poduszke boje sie spac boje sie zamknac oczy. Zginal na moich oczach, samochod go potracil mial 26mies. troszke ponad 2 lata byl mlody wesoly taki wariat widzialm jak umiera jak sie meczy.. nikt nie chcia mu pomoc nawet weterynarze ani w schronisku nikt nie chcial przyjechac nawet.. :-(
To okrutnie boli :-(
Wszyscy placzemy mama, tata, brat, znajomi a najbardziej ja bo miec psa to bylo moje marzenie ktore dopiero moglam spelnic po 10 latach sama na niego zapracowalam sama go kupilam sama wychowywalam, byl dla mnie moim dzieckiem moi synkiem, oczkiem w glowie, serduszkiem. Nie wiem co mam teraz robic ucieklam z miasta bo boje sie ogladac miejsca w ktore z nim chodzilam boje sie patrzec na ludzi ktorzy go znali.. :-(
Teraz rozwazam kupno kolejnego psa, ale wiem ze bede go porownywac do Ferdka, bo takiego wariata, takiej sierotki juz nie znajde on byl po prostu idealny wygladem i charakterem.. :-(
Tak bym chciala go wciaz miec przy sobie moc go tulic, glaskac, zeby mnie pocieszal gdy jestem smtna..oddalabym wszystkie skarby swiata zeby go odzyskac.. :-(
A boli jeszcze bardziej bo to z mojej winy zginal gdybym sie zachowala inaczej bardziej odpowiedzialnie zyl by dalej.. :-(
Nie mialam go na smyczy i pobiegl, tym samym ladujac pod kolami jedynego samochodu ktory byl na drodze :-( :-(
