lika26

Za kilka dni minie trzeci miesiąc od jego odejścia ale Bóg mi świadkiem w ogóle nie jest mi łatwiej z czasem....Dla mnie minęła cała wieczność, lata świetlne....Strasznie mi go brakuje,mam kilka zdjęć, wspomnienia które uzbierały się w ciągu 12 lat i ciągłe poczucie niesprawiedliwości i żalu. Dlaczego on, dlaczego tak szybko??? I ta cholerna pustka....Wiem, że tam gdzie jest (a gdzieś jest na pewno) jest mu lepiej bo nie cierpi...ale mi tutaj jest źle bez niego. Bardzo źle. Mam w pracy od prawie miesiąca niespełna dwu i pół miesięczną rottweilerkę która zdaje się wiedzieć, ze niedawno straciłam przyjaciela-najlepszego jakiego miałam- kładzie się pod moim biurkiem i spokojnie sobie tam śpi, biega za mną jak cień. Zakochałam się w niej od pierwszego wejrzenia jednak to nie będzie mój piesek, jak podrośnie ma stróżować. Nie potrafię zdecydować się na kolejnego psiaka, jedna część mnie bardzo pragnie znów kogoś kim będę mogła się zaopiekować, a druga mówi że w ten sposób "zdradzę" Domelka.... Ciężko mi bardzo