Martyn

Póki jestem w domu staram się, żebym to ja ją prowadzała ;-) Efekty już są, reaguje poprawnie na łańcuszek a przy 'większym zagrożeniu' można ją zająć choćby źdźbłem trawy za którym skacze jak oszalała :D Mamie przy każdym incydencie staram się tłumaczyć, że przez te jej rozmowy nic nie osiągnie. Robimy postępy 8) Dziękuję wszystkim za rady :)

[QUOTE][B][COLOR=darkred](ILE WAŻY?)[/COLOR][/B][/QUOTE] Ponad 23kg, wielkością i budową przypomina trochę amstafa. [QUOTE]Mama musi chcieć coś zmienić inaczej wiele nie zwojujesz. ściąganie łańcuszka na widok psa - bezsens, karcenie za widok psa?![/QUOTE] Teoretycznie, znając ją to będzie kara przed rozpoczęciem wariacji [taka reakcja przed akcją ;) ] Czyli ściągnięcie/sygnał jej powinno trochę pomóc? Czy dałoby całkowicie tego oduczyć? W jaki sposób^^?

Mam identyczne problemy z pewną suczką. Więc sytuacja jest taka, że mieliśmy starego psa, grzecznego bardzo [i na szczęście tak pozostało ;) ]. W styczniu, po nowym roku wzięliśmy półroczną suczkę z przytuliska w którym byłą max. 3dni na DT. Po długim szukaniu właścicieli okazało się, że została porzucona i mama tak się do niej przywiązała, że powiedziała "nikomu już jej nie oddam" [i sunia jest 'cureczką mamusi']. Obecnie ma jakiś rok, jest po sterylizacji [zabieg ani trochę na nią nie wpłynął, (nie)normalnie zachowuje się. Jak zawsze.] i kiedy przyjechałam do mamy, poszliśmy na spacer i zobaczyłam piekło. Ciągnięcie mamy, która prowadzi ją na smyczy [chodzi w szelkach, a że kobyła krzepka....], po zobaczeniu większego psa ciągnięcie do niego i ujadanie. Tak samo na rowery, obładowanych ludzi, itp. Mama stara się coś poradzić ale jej sposób wygląda tak: "Sarciu, dobry pies tak nie robi... Siad...bądź dobrym psem..." reakcja psa oczywista: Ona swoje, ja swoje. Proszę o jakąś konkretną poradę, muszę mamę uratować ;) EDIT: Drugi pies zachowuje się spokojnie i grzecznie na tych spacerach.