mar_tusia

jeżeli cytuje się kogoś to trzeba napisać kogo, aby każdy mógł sobie te dane sam sprawdzić, zresztą tak nakazuje dobrawychowanie bo to nie są Twoje badania ani wwnioski- jak sama napisałaeś. DO niczego nie zmierzałam, mój pies miał początki dysplazji jest po zabiegu, czytałam dużo na temat dysplazji, jej objawów, przyczyn, leczenia itd do danych przez Ciebie przedstawionych nie dotarłam stąd moje pytanie o ich źródło tyleeee.... A co do obwiniania hodowcy to ja bym tego nie robiła. Dysplazja jest tak złożoną chorobą, jednocześnie nie zbadaną do końca, tak naprawde więcej nie wiemy niż wiemy. Ważne jest to aby bardzo uważać na psa u którego stwierdzono dysplazje, nie pozwalac mu skakać, biegać szczególnie aportować, dobrze jest podawać środki wspomagające rozwój chrząstki stawowej, dobrą karme... pozdrawiam

tak jak napisałam wydaje mi się, a teraz jestem pewna, że nie zawierają i że mi się źle wydawało, dzięki za link

czytam dokładnie, ale chyba Ci szwedccy naukowcy nie napisale bezpośrdnio do wolfi, a może się myle??? pytałam o źródło czyli gdzie zostały opublikowane te wyniki badań!! przepraszam, że posądziłam wolfi o taka wiedzę strasznie nerowi jesteście:shake:

[quote name='Patka'] (tabletki dla ludzi arthron, lub np artrostop):)[/quote] mi się wydaje, że psom nie powinno się dawać wymieniowych przez Ciebie preparatów bo one zawierają środki przeciebólowe a psom one nie słuzą

[quote name='wolfi']Na podstawie badań Szwedzi ustalili prawdopodobieństwo wystąpienia dysplazji u szczeniąt z roznych skojarzeń: oboje rodzice wolni od dysplazji 24 - 37.5 % jeden rodzic z dysplazją 44.7 - 50 % oboje rodzice z dysplazją 84.1 do nawet 93 % !! ALE ! Jeżeli wszyscy dziadkowie są wolni od dysplazji, to prawdopodobieństwo spada do nawet 8.7 % !! Dalej - zbadana została (w USA) także wiarygodność prześwietleń w roznym wieku: 12 m-cy - 68.9 % 18 m-cy - 82.7 % 24 m-cy - nawet 95.4 % Co oznacza, ze prawdopodobne jest, że roczny pies z lekką dysplazją może mieć w wieku 2 lat zdrowe stawy (ze względu na trwający wciaz rozwój). Na koniec p. prof. podał międzynarodowe zasady zwalczania dysplazji u psów: Kojarzyć psy o normalnych stawach biodrowych; Psy normalne winny pochodzić od normalnych rodziców i dziadków; Normalni rodzice powinni dawać 75% zdrowego potomstwa; Do kojarzenia należy wybierać partnerów z najwyższym % urodzonego normalnego potomstwa ( co najmniej 75%); Do rozrodu należy wybierać suki o doskonale ukształtowanych stawach biodrowych - lepszych niż u rodziców Według doniesień częstość występowania dysplazji w dużych rasach sięga 50% jeśli nie prowadzi się przemyślanej selekcji hodowlanej. choroba jest niewątpliwie rzadka u nieudomowionych zwierząt- nie notowano przypadków u wilków i lisów. Dziedziczenie jest wedle wszelkich przypuszczeń poligenowe lub wielogenowe.Nie ma danych,że pierwotnie występuje uszkodzenie stawu ale występuje dysfunkcja mięśniowa i dysfunkcja tkanek miękkich okołostawowych. Potwierdzono,że można zwiększać lub zmniejszać stopień nasilenia dysplazji przez wpływ na niestabilność stawu. Wszystkie czynniki, które obniżają stabilność stawu: brak umięśnienia, rozluźnienie tkanek miękkich okołostawowych, nadmierne obciążenia w stawie( nadwaga ! ) -prowadzą do dysplazji. Czynników wywołujących schorzenie jest wiele , tak więc HD ( Hip Dysplasia ) nie jest jedną chorobą a raczej zespołem chorób. Dysplazję obserwuje się także u kotó . U psów są pewne rasy szczególnie predystynowane do dysplazji. Czynniki wpływające na rozwój dysplazji: 1. rozmiar psa Najmniejsza skłonność u psów o niedużych rozmiarach . duże rasy-2 do 3 razy większa częstość. 2. typ budowy U psów szczupłych, doskonale umięśnionych, dobrze rozwiniętych ścięgnach i mocnych więzadłach, dobrze uformowanej miednicy i dobrze umięśnionej, z dobrym ruchem i balansem-skłonność do dysplazji znikoma. U psów ociężałych,z dużym procentem tłuszczu w tkankach i więzadłach , ścięgnach cieńszych, z ruchem ociężałym i słabo zbalansowanym-skłonność duża. 3. szybkość wzrostu Szybki wzrost, szybkie dojrzewanie, łakome, ociężałe szczeniaki z nadwagą -skłonność duża. Nieudomowione zwierzęta ( wilki, lisy ) rosną powoli, pula żywieniowa ograniczona, brak przekarmiania. U małego szczeniaka zaczynającego się poruszać , tylna partia ciała : miednica i kończyny tylne są poddane dużym obciążeniom. Rozwój umięśnienia i jego jakość jest cechą dziedziczną . Sądzę,że hodowca odpowiada za zdrowie szczeniaków ze swojej hodowli. _________________ [IMG]http://www.psy.mgt.pl/psy/images/signatures/155389780143287afa87ea8.jpg[/IMG][/quote] Chciałam się dowiedzieć o źródło danych i inforamcji przez Ciebie przytoczonych, jest to jakieś źródło naukowe czy twoje własne przemyślenia??? pozdrawiam