Byłam właścicielką suczki pekińczyka przez ponad 12 lat. I cóż mogę powiedzieć: nie jest to pies dla każdego. Są to psy bardzo wymagające, i bardzo chorowite. Moja suka za każdym razem jak miała ruję to potem miała ciążę urojoną. Mimo, że się szczeniła (tak polecił lekarz), ciąże trwały nadal. Poza tym miała przewlekłe zapalenie zatok przydbytowych, ciągle anginy. W końcu zachorowała na nowotwór sutek, po tem były przerzuty i potworna męczarnia. Z potomstewm naszej suczki, mieliśmy cały czas kontakt, tak samo znam właścicieli jej barci i sióstr z miotu. Niestety wszystkie już dawno poumierały - właśnie na różnego rodzaju nowotwory. Suczki po nich były bezpołodne. Niestety. Z całej rodziny został tylko jeden pies i jedna suczka (nie może mieć szczeniąt). Oba są cieżko chore. Wiem, że ktoś powie że miałam pecha kupic psa obciążonego genatycznie. I pewanie jest to prawda. Ale uważam, że warto jest zastanowić się nad inną bardziej odporną rasą. Łatwiej sie rozmanażającą, mniej chorowitą. Poza tym z całym szacunkiem, sądzę że pekińczyki absulutnie nie nadają się do domu gdzie są dzieci. Pomimo że nasza suka nie była wobec dzieci agresywana, to tylko dla tego że wychowanie powstrzymywało ją od atakowania. Ale jak nikt nie widział to potrafiła pod stołem dziabnąć dzieciaka, który się do niej zbliżył. Wielu ludzi robi poważne błędy w wychowaniu ras ozdobnych, myśląc że z takim małym psem dadzą sobie radę. Nie wychowują go lecz zmuszają siłą fizyczną do posłuszeństwa. A z takiego pieska wyrasta mały terorysta. Zastanów się więc czy masz czas i pieniądze na takiego właśnie psa.
